บทที่ 1575 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1415

เย่เนี่ยนโม่โน้มตัวไปอุ้มเธอขึ้นมา ขาข้างหนึ่งถีบประตูเปิด เขาเดินตรงเข้าไปในห้องนอนทันที วางเธอลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน วินาทีที่ติงยียีสัมผัสกับเตียงก็เด้งตัวขึ้นมานั่งด้วยสัญชาตญาณ เธอถามเขาว่า “คุณมีสิทธิ์อะไรมาตามฉัน”

“ขอโทษ ฉันจะให้พวกเขาไปเดี๋ยวนี้” เย่เนี่ยนโม่พูดอย่างอ่อนโยนตามความประสงค์ของเธอ น้ำเสียงดูเหมือนกำลังโอ๋เด็กที่กำลังงอแง

ติงยียีสีหน้าบึ้งตึง “เย่เนี่ยนโม่ พวกเราต่างก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว คุณก็รู้ว่าอ้าวเสว่ท้องแล้ว สุดท้ายพวกคุณก็ต้องแต่งงานกัน ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันจะเป็นฝ่ายที่ไปเอง พวกคุณจะได้สมหวัง”

คำพูดของเธอทำให้บรรยากาศเย็นยะเยือกลงทันที เธอรู้ดีว่าคำพูดเหล่านี้จะทำให้เขาโกรธ แต่ก็ยังจงใจพูดออกมา เธอไม่อยากเห็นตัวเองเป็นเหมือนผู้หญิงปากร้ายคนหนึ่งที่กรีดร้องโวยวายที่นี่ ส่วนเขากลับยืนอย่างสงบนิ่ง รับมือได้อย่างอิสระ

พักใหญ่ เย่เนี่ยนโม่โน้มตัวมาจ้องมองเธอ “ตอนนี้ที่ว่าการอำเภอปิดทำการแล้ว”

“อะไรนะ” เธอไม่ค่อยเข้าใจความหมายของผู้ชายตรงหน้าเล็กน้อย ได้แต่มองเขาอย่างงงๆ เย่เนี่ยนโม่ยิ่งเข้ามาใกล้ขึ้นอีก สีหน้าก็ยิ่งอ่อนโยนลง “พรุ่งนี้เช้าพวกเราไปจดทะเบียนสมรสกัน”

ติงยียีตกใจแทบไม่อยากเชื่อ เธอไม่สงสัยในความจริงจังของคำพูดนี้เลยสักนิดเดียว แต่กลับรู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง “ฉันไม่มีทางที่จะแต่งงานกับคุณ”

เย่เนี่ยนโม่สีหน้ายังเป็นปกติ แต่น้ำเสียงกลับเคร่งขรึม “เหตุผลล่ะ”

ติงยียียืนขึ้นมาเปิดตู้เริ่มเก็บสัมภาระ “คุณถามหาเหตุผลกับฉันเหรอ คุณอยู่ในครอบครัวที่อบอุ่นสมบูรณ์แบบมาตั้งแต่เด็ก คุณรู้มั้ยว่าเด็กที่อยู่ในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์แบบเป็นเหยื่อที่น่าสงสารที่สุด ฉันจะไม่มีทางยอมให้คุณทำแบบนี้กับเด็กคนนั้น”

ข้อมือของเธอถูกจับเอาไว้ เย่เนี่ยนโม่บังคับให้เธอหันหน้ามาสบตาตนเอง “แล้วยังไง คุณตัดสินใจว่ายังไง”

“ฉันจะเลิกกับคุณ นี่คือสงครามของผู้ใหญ่ เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์” เธอลากกระเป๋าเดินทางไป ไม่สนใจว่ากระเป๋าจะปิดเรียบร้อยดีหรือยัง คว้ามาได้ก็เดินออกไปข้างนอก

เย่เนี่ยนโม่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ ไม่ได้ตามไป น้ำเสียงเย็นเยือกแฝงด้วยความเข้าใจว่า “คุณกำลังกลัวอะไร”

“ฉันไม่ได้กลัว!” ติงยียีหันมาสบตาที่โกรธเกรี้ยวของเขาอย่างกะทันหัน นิ้วมือกลับสั่นเล็กน้อย เธอรีบเอามือสองข้างไปซ่อนไว้ข้างหลัง อยากจะปกปิดทุกอย่างไว้ แต่กลับพบว่าความเคลื่อนไหวเล็กๆน้อยๆของตนเองถูกเขามองเห็นนานแล้ว

เย่เนี่ยนโม่ถอนหายใจเบามากจนแทบไม่ได้ยิน “อีกนานแค่ไหนคุณถึงจะกลับมา ครั้งนี้ฉันจะไม่ให้คนคอยตามคุณแล้ว”

“ฉันจะไม่ติดต่อกับคุณอีก คุณต้องรับผิดชอบต่อเด็กคนนั้น หรือคุณจะลองดู ว่าจะหาฉันเจอได้ตลอดหรือเปล่า”

เธอลากกระเป๋าเดินทางจากไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่เชื่อว่าเย่เนี่ยนโม่จะตามหาตนเองเจอทุกครั้งได้จริงๆ ในโลกอันแสนกว้างใหญ่ ด้านหลังเธอ นัยน์ตาของเย่เนี่ยนโม่ลึกล้ำขึ้นเรื่อยๆ

คฤหาสน์ตระกูลเย่ พ่อบ้านนำคนรับใช้มายืนอยู่ด้านข้างๆ ภายในบ้านที่กว้างใหญ่มีเพียงเสียงถ้วยน้ำชาที่กระทบโต๊ะหินอ่อน ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยผู้หญิงที่อายุมากกว่า 60 ปีแต่ยังดูสง่าน่าเกรงขามที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ด้วยความเคารพ

“เนี่ยนโม่ยังไม่กลับมาเหรอ” ฝู้เฟิ่งหยีดื่มชาพลางถามด้วยสายตาเย็นเยือก พ่อบ้านรีบเดินไปข้างหน้า “ท่านนายเย่ คุณชายออกไปทำงานนอกสถานที่ครับ ผมจะให้คนไปแจ้งคุณชายเดี๋ยวนี้”

ฝู้เฟิ่งหยีมองเขา จู่ๆก็พูดขึ้นมาว่า “คุณเองก็อยู่บ้านพวกเรามาหลายสิบปีแล้วสินะ”

“ครับ ท่านนายเย่” พ่อบ้านก้มหน้าตอบ ในใจก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างผิดปกติ ทำไมจู่ๆท่านนายเย่ถึงกลับมาจากเขาผุโถได้ อีกอย่างดูแล้วเหมือนจะรู้อะไรมา

ฝู้เฟิ่งหยียืนขึ้น ปัดฝุ่นที่ไม่ควรจะมีบนตัว “เรื่องของเด็กผู้หญิงที่ชื่อว่าติงยียีคนนั้นฉันรู้แล้ว ไม่ต้องเอาเรื่องที่ฉันกลับมาบอกหลานฉัน”

พ่อบ้านรีบก้มหน้าตอบรับฝู้เฟิ่งหยีหันไปมองสาวใช้ที่ยืนเรียงแถวอย่างพอใจแล้วพูดว่า “ออกไปเป็นเพื่อนฉันหนึ่งคน”

สาวใช้ทั้งหมดต่างก็ก้มหน้ากันสุดชีวิตไม่อยากให้ตนเองถูกเลือก สาวใช้หนึ่งคนในนั้นเดินออกมา “ท่านนายเย่คะ ดิฉันไปกับท่านเองค่ะ”

ฝู้เฟิ่งหยีมองเด็กสาวตรงหน้า ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโตมีเสน่ห์ แค่เห็นก็รู้ว่าฉลาดมีไหวพริบ เธอพยักหน้า “ไปเถอะ”

พ่อบ้านก้มหน้ามองไปยังท่านนายเย่ที่ถูกประคองเดินออกไป บ่นพึมพำในใจตลอดว่าท่านนายเย่จะไปไหนกันแน่ เห็นว่าคนเดินไปไกลแล้ว ก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

ติงยียีนั่งอยู่บนรถแท็กซี่ คนขับรถด้านหน้าบ่นตลอดเวลา “โชคดีที่คุณมาเจอผม ไม่อย่างนั้นน้อยคนที่จะยอมให้หมาตัวใหญ่ขนาดนั้นขึ้นรถมาด้วย”

ติงยียีฝืนจิ้มเจื่อนๆให้เขา เธอเอาศีรษะพิงหน้าต่างอย่างเหนื่อยล้า ยังมีเวลาครึ่งชั่วโมงเธอก็จะกลับถึงบ้านแล้ว ในที่สุดรถยนต์ก็มาถึงที่หมายท่ามกลางเสียงบ่นพึมพำของคนขับรถ

ติงยียีค่อยๆลากกระเป๋าเดินทางที่หนักอึ้งไปทางบ้านป้า เธอหาข้อแก้ตัวได้แล้ว บอกว่าตัวเองหยุดงานไปเที่ยวพักผ่อน ก้าวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเริ่มลังเลเมื่อเข้าใกล้ลานบ้านของป้ามากขึ้นเรื่อยๆ

เพราะเรื่องของเธอทำให้พ่อปวดหัวมากพอแล้ว ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะยอมให้เธอคบหากับเย่เนี่ยนโม่ ตอนนี้ตนเองกลับมาเขาต้องสงสัยแน่นอน

ฝีเท้าเธอยิ่งช้าลงเรื่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ เสียงติงต้าเฉินที่กำลังเล่นหมากรุกกับเพื่อนดังมาจากด้านในของประตูเหล็กสีแดง ติงยียียืนฟังอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นน้ำตาอุ่นๆก็คลอเต็มเบ้า