บทที่ 1582 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1422

“ผมไม่รู้” เย่ชูหวินกล่าว ไม่ได้ดื่มน้ำมาเจ็ดแปดชั่วโมง จึงทำให้น้ำเสียงของเขาแหบพร่าสุดขีด

แววตาของเย่เนี่ยนโม่แดงก่ำ เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เขาประชิดเข้ามาใกล้ “ฉันจะถามอีกครั้ง เธออยู่ที่ไหน”

เย่ชูหวินสบตากับเขา แววตาเรียบนิ่ง “ผมบอกแล้ว ผมไม่รู้”

คำพูดของเขาทำให้เย่เนี่ยนโม่โกรธ เขายกกำปั้นขึ้นแต่กลับไม่ได้ลปล่อยหมัดลงไป “ปัง!” ผนังด้านหลังของเย่ชูหวินเกิดเสียงดังขึ้น มีรอยแดงสดถูกทิ้งไว้บนผนังสีขาว

“เนี่ยนโม่ พวกเราเสียเธอไปแล้ว” เย่ชูหวินกล่าวเบา ๆ น้ำเสียงนิ่งราวกับน้ำตายก็ไม่ปาน เขามองเย่เนี่ยนโม่ที่เงยหน้าขึ้นทันใด “ไม่ฉันไม่มีทางเสียเธอไป ฉันจะต้องหาตัวเธอเจอแล้วพากลับมา!”

เย่เนี่ยนโม่ขับรถมุ่งหน้าไปทางเมืองเหยาหนาน หน้าประตูใหญ่หน้าบ้านตระกูลติงถูกล็อกไว้แน่น เพื่อนบ้านยิ้มแล้วกล่าวขึ้นมาว่า “ตระกูลติงมีลูกสาวคนหนึ่งที่หาเงินได้เก่งมากจริงๆ ต้าเฉินพาพี่สาวของเขาไปเที่ยวแล้ว”

เย่เนี่ยนโม่ยังไม่ทันคนพูดจบก็หันหลังขึ้นรถไป รถที่ยังไม่ได้ดับเครื่อง เขาปล่อยให้ควันบุหรี่ลอยอยู่รอบ ๆ มีเพียงวิธีนี้ที่จะบรรเทาจิตใจที่วิตกกังวลให้สงบลง

เขาหยิบโทรศัพท์แล้วกดหมายเลขที่ได้โทรออกมาตลอดทั้งคืน วินาทีที่กดโทรออกนั้นเขาก็โยนโทรศัพท์ทิ้งออกไปนอกกระจกรถ โทรศัพท์ตกลงสู่พื้นจนเกิดเสียงแตกกระจุยเสียงหมาหอนดังขึ้นอยู่รอบข้าง

เขาทุบเข้าที่พวงมาลัยรถอย่างแรง แล้วก็ขับรถจากไป

ตอนที่เย่ป๋อหาตัวเขาเจอนั้น เย่เนี่ยนโม่ได้เมาไปแล้ว เย่เนี่ยนโม่เมาจนฟุบลงโดยที่ปากมีแต่เสียงพร่ำเพ้อถึงติงยียี

เย่ป๋อถอนหายใจ ทันใดนั้นโทรศัพท์ในกระเป๋าได้ดังขึ้น เขาจึงต้องวางคุณชายลงไปก่อน จากนั้นรับสายโทรศัพท์ขึ้น เสียงของอ้าวเสว่ที่ลนลานดังขึ้น “ฉันยังหาเขาไม่เจอ และก็กำลังตามหาอยู่”

เย่ป๋อมองคุณชายแวบหนึ่ง “คุณอ้าวเสว่ คุณรีบกลับไปเถอะ ผมเจอคุณชายแล้ว”

“เขาอยู่ที่ไหน” อ้าวเสว่รีบถามขึ้นทันที เธออุ้มท้องที่ใหญ่ยืนอยู่บนถนน เธอตามหาอยู่ตั้งนาน เป็นห่วงอยู่ตั้งนาน เธอไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เย่เนี่ยนโม่ก็หายตัวไป รู้แต่เพียงว่าตอนที่เย่ป๋อมาหาถึงที่นั้นเธอรู้สึกกระวนกระวาย เป็นห่วงอย่างมาก

“คุณอ้าวเสว่ครับ คุณกลับไปก่อนเถอะ ที่นี่มีผมคอยดูแลคุณชาย” เย่ป๋อกล่าวเบา ๆ จากนั้นก็กดวางสาย

อ้าวเสว่ที่ยืนอยู่ข้างถนน เท้าของเธอบวมเล็กน้อยเนื่องจากการตั้งครรภ์ แต่เธอกลับดึงดันอยากจะตามหาเย่เนี่ยนโม่ รถคันหนึ่งได้มาเทียบจอดที่ด้านข้างของเธอ คนขับรถได้เปิดประตูให้กับเธอ “คุณอ้าวเสว่ครับ ท่านนายเย่เรียกให้คุณกลับไปครับ”

เขามองไปยังดวงไฟสว่างจ้าตามบ้านเรือน แล้วยิ้มเศร้าจากไป ไม่ว่าเธอจะทำอย่างไร เย่เนี่ยนโม่ก็ไม่มีทางที่จะซาบซึ้ง ไม่มีทาง ในบาร์ เย่ป๋อถอนหายใจออก ประคองคุณชายอย่างทุลักทุเล

“ถอยไป!” เย่เนี่ยนโม่กล่าวด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง เย่ป๋อจึงรีบปล่อยมือ เห็นคุณชายจะเซไปด้านหลัง ก็รีบดึงไหล่ประคองเขาไว้ แล้วพาเขากลับบ้านอย่างยากลำบาก

ฝู้เฟิ่งหยีเห็นเย่เนี่ยนโม่ที่เมาเละเทะ จึงโมโหขึ้นเล็กน้อย “ไร้สาระสิ้นดี! เป็นถึงผู้จัดการใหญ่บริษัทเย่ซื่อกลับไปดื่มเหล้าจนเมามายไร้สติ ถ้าหากว่าถูกพนักงานเห็นเข้าจะทำอย่างไร!”

พ่อบ้านรีบนำซุปขิงมาให้ ฝู้เฟิ่งหยีถึงแม้จะเป็นห่วงหลานชาย แต่ก็ยังหันไปเอ็ดใส่อ้าวเสว่ที่นั่งกระสับกระส่ายอยู่ข้าง ๆ แล้วด้วยความโมโหว่า “ไปป้อนซุปให้กับเนี่ยนโม่”

อ้าวเสว่ตอบรับแล้วรีบไปยกถ้วยซุปมา ขณะที่กำลังเดินมาถึงตัวของเย่เนี่ยนโม่ เขาก็ยกมือแล้วผลักซุปทิ้งทันที จนน้ำซุปหกใส่มือของอ้าวเสว่ หลังมือที่ขาวเนียนก็แดงเป็นแผ่นขึ้นทันที

“คุณพอใจหรือยัง” เย่เนี่ยนโม่เงยหน้าขึ้นมองเธอ ตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย อ้าวเสว่กลั้นความเจ็บไว้ รู้สึกทั้งมึนงงทั้งโมโห “ฉันพอใจอะไร”

“ติงยียีจากไปแบ้ว เธอจากไปแล้ว!” เย่เนี่ยนโม่หันไปตะคอกใส่เธอ จากนั้นก็สะบัดมือของเย่ป๋อทิ้ง เดินโซเซขึ้นบ้านไป

ติงยียีจากไปแล้ว? ถึงแม้อ้าวเสว่จะตกใจ แต่ก็แอบรู้สึกดีใจ ขอเเพียงแค่เธอจากไป อย่างนั้นตัวเองก็จะมีโอกาสเริ่มต้นใหม่กับเย่เนี่ยนโม่อีกครั้งไม่ใช่เหรอ ฝู้เฟิ่งหยีมองดูท่าทางของเธอ แล้วทอดถอนใจ จากนั้นหันหลังกลับไปที่ห้องของตัวเอง ตอนที่เชินหลินหนุ่ม ๆ เพื่อให้ได้อยู่กับเซี่ยชีหรั่น เขาต้องผ่านความเจ็บปวดทรมานไม่น้อย นึกไม่ถึงว่าพอถึงหลานชายของตัวเอง กลับยังเป็นแบบนี้อีก เธอรู้สึกเศร้าในใจราวกับว่าแก่ขึ้นอย่างรวดเร็ว

ตอนค่ำ อ้าวเสว่ย่องมาที่ห้องของเย่เนี่ยนโม่อย่างเงียบ ๆ เย่เนี่ยนโม่ที่กำลังนอนหลับใหล หว่างคิ้วยังคงย่นอยู่ เธอค่อย ๆ ช่วยเขาถอดรองเท้าออก แล้วหยิบผ้าห่มมาคลุมบนตัวเขา จากนั้นก็ปรับอุณหภูมิฮิตเตอร์ให้สูงขึ้นเล็กน้อย

ทันใดนั้นเนี่ยนโม่ก็ส่งเสียงงึมงำ ศีรษะของเขามีการขยับสองที ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง อ้าวเสว่รีบคว้าถังขยะมา เย่เนี่ยนโม่ขยับสองทีก็นอนลงไปต่อ

อ้าวเสว่ถอนหายใจ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำอุ่น ๆ จากห้องน้ำมาเช็ดใบหน้าให้กับชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า น้ำตาในดวงตาที่กลั้นไว้ไม่อยู่ได้ไหลลงสู่แผ่นหลังมือ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพึมพำขึ้น “ถึงแม้ว่าฉันจะเคยทำเรื่องไม่ดีไว้มากมาย แต่ก็ทำเพื่อต้องการที่จะได้รักคุณ ทำไมถึงต้องทำกับฉันแบบนี้”

กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ลอยในอากาศ ไม่มีการตอบกลับ มีเพียงเสียงดังของการทำงานเครื่องดูดความชื้นเท่านั้น ที่ประหนึ่งกับเสียงกระซิบรักของคู่รักก็ไม่ปาน

บริษัทเย่ซื่ออยู่ภายใต้ความกดดันมาหลายวันแล้ว เลขาฯถือแผนการโครงการเดินออกมาพร้อมกับคำดุด่าที่เชือดเฉือน และถามเย่ป๋อด้วยสีหน้าที่ดูแย่ “ท่านประธานเย่เป็นอะไรไป แผนการโครงการของฉันถูกเขาปฏิเสธไปสามครั้งแล้ว”