บทที่ 1583 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1423

เย่ป๋อก้าวไปด้านหน้าสะบัดมือของผู้ชายคนนั้นทิ้ง เขากล่าวอย่างเย็นชา ：“อย่าแตะต้องเธอ”

ชิวไป๋สั่นไปทั้งตัว เธอรู้ว่าเย่เนี่ยนโม่สามารถทำทุกอย่างได้จริง ๆ ผู้ชาย ทั้งสองเห็นคุณชายเย่ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ สบตากันครู่หนึ่งแล้วเดินมาด้านหน้าจับตัวเย่ป๋อไว้ สถานการณ์ค่อนข้างตึงเครียด

เย่เนี่ยนโม่นั่งด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ราวกับสิ่งรอบข้างที่เกิดขึ้นไม่เกี่ยวข้อง กับเขา

“พอได้แล้ว!” ชิวไป๋เดินมาข้างหน้าผลักสองคนที่จับตัวเย่ป๋อไว้ แล้วตะคอกขึ้นมาว่า“ยียีไปอเมริกาแล้ว ส่วนไปเมืองไหนนั้นฉันไม่ทราบ แต่ว่าต่อให้คุณจะหาเธอเจอ ก็ใช่ว่าเธอจะกลับมาพร้อมกับคุณ”

เย่เนี่ยนโม่จ้องมองแววตาของเธอ สายตาเชือดเฉือน เย่ป๋อรู้ว่าคุณชายปล่อยชิวไป๋แล้ว เขารีบคว้าแขนของชิวไป๋แล้วเดินมุ่งไปด้านนอก หน้าประตูใหญ่บริษัทเย่ซื่อ ชิวไป๋สะบัดมือของเย่ป๋อทิ้งแรง ๆ “อย่ามาแตะต้องฉัน ไปหาคุณชายของคุณไป”

เย่ป๋อสีหน้าก็ดูแย่ “คุณรู้ไหมว่าสถานการณ์เมื่อสักครู่นั้นอันตรายแค่ไหน คนตระกูลเย่ไม่ใช่คนที่คุณจะไปมีเรื่องได้รู้ไหม”

ชิวไป๋โกรธจนตัวสั่น “ก็ได้ มีเรื่องกับคนตระกูลเย่ไม่ได้ อย่างนั้นฉันก็จะหลบไปให้พ้น พอใจยัง อีกอย่าง คุณก็แซ่เย่ อย่างนั้นฉันก็ต้องหลบคุณด้วย”

“คุณอย่าไร้เหตุผลซิ ใจเย็นก่อน” เย่ป๋อโกรธที่เธอสูญเสียสติ คิดไม่ถึงว่าคำพูดเช่นนี้จะยิ่งทำให้ชิวไป๋โมโห เธอถอยหลังรัว ๆ มองเขาด้วยแววตาที่ผิดหวัง หันหลังวิ่งหนี

มือของเย่ป๋อที่ยื่นออกมาได้ค้างอยู่กลางอากาศ เขามองแผ่นหลังของชิวไป๋ สุดท้ายก็ก้มหน้าลงอย่างอ่อนแรง

ชิวไป๋วิ่งไปอย่างไม่หยุด จนกระทั่งหมดแรง สมองของเธอเต็มไปด้วยการตำหนิตัวเอง เมื่อสักครู่เธอถึงกับทรยศติงยียีเพื่อเย่ป๋อ และก็เป็นเพราะเหตุนี้ เธอถึงได้กลายเป็นคนงี่เง่าไม่มีเหตุผล พาลโยนความผิดทั้งหมดไปที่ตัวของเย่ป๋อ

เธอรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาติงยียี ฟังเสียงรอสายที่ไม่ว่าง ในใจเธอก็เต็มไปด้วยความลนลาน และทำการโทรอย่างต่อเนื่อง “ยียี รับสายสิ!”

ไม่มีคนรับสาย ชิวไป๋วางสายด้วยความผิดหวัง หวังเพียงแค่อย่าให้เย่เนี่ยนโม่ตามหาตัวติงยียีเจอ หากครั้งนี้ถูกตามหาเจอจริง ๆ ติงยียีก็คงจะหนีไม่พ้นอีกแล้ว

ณ ฝรั่งเศส ชายชราคนหนึ่งที่กระปรี้กระเปร่ากำลังฝึกรำไทเก๊กอยู่ในสวนดอกไม้ส่วนตัว เพียงแต่ว่าด้วยร่างกายที่ไม่เป็นใจ ทำให้การเคลื่อนไหวดูไม่สัมพันธ์กันอย่างเห็นได้ชัด

ทันใดนั้นการเคลื่อนไหวของเขาก็ค่อย ๆ เชื่องช้าลง จากนั้นครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ทำให้เขาโมโหจึงร้องตะโกนขึ้น ：“แม่สาวจีน รีบเข้ามาที!”

ในน้ำเสียงของเขาโมโหสุดขีด ทำให้คนรับใช้ที่อยู่รอบข้างต่างอดขำไม่ได้ เจ้านายของพวกเขาไม่มีลูก เมื่อก่อนนิสัยแปลกประหลาดมาก ไม่มีใครกล้าไปขัดใจเขา เมื่อเห็นเขาก็รีบเดินหลบไปทันที แต่หลังกจากการปรากฏตัวของสาวจีนคนนั้น คฤหาสน์ก็เต็มไปด้วยเสียงของเขา ทำให้ครึกครื้นขึ้นไม่น้อย

ชายชรางึมงำอยู่สักพัก สาวน้อยคนหนึ่งที่มัดผมทรงหางม้า แต่งกายด้วยชุดยีนทั้งตัว วิ่งกระโดกกระเดกเข้ามาหา ด้วยใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาไร้การแต่งแต้ม

“อาจารย์ ฉันมาแล้ว!” เมื่อติงยียีมาถึงฝรั่งเศส ก็ได้มาหาชายชราที่ถูกชะตากันตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอในงานเดินแบบแฟชั่น คิดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นนักออกแบบเสื้อผ้า และก็เป็นทั้งนักออกแบบเครื่องประดับอัญมณี ทั้งคู่จึงได้กลายเป็นลูกศิษย์อาจารย์กัน

“แม่สาวจีน เธอฝึกให้ฉันดูอีกทีสิ ศิลปะการต่อสู้ของเมืองจีนนั้นช่างน่าสนใจมาก เพียงแต่ว่ายากเกินไป” ชายชรากล่าวอย่างขุ่นเคือง

ติงยียีกล่าวปลอบใจ ：“เอาล่ะค่ะ หนูจะฝึกให้ดูอีกรอบหนึ่ง อาจารย์ดูนะ”

เธอสูดลมหายใจเข้าไป บรรเลงรำไทเก๊กเป็นชุดอย่างคล่องแคล่ว สิบนาทีต่อมา เธอก็หยุดลงด้วยจิตใจที่สบาย “อาจารย์เห็นชัดเจนหรือยังคะ อาจารย์ยังมีตรงไหนที่ไม่เข้าใจอีก”

Alinยิ้มตาหยีมองหน้าเธอ “เป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้จิตใจรู้สึกดีขึ้นบ้างไหม”

ติงยียีผงะ จากนั้นก็เข้าใจว่าเขากำลังพูดถึงอะไร Alinเดินไปที่ข้าง ๆ เธอแล้วหมุนข้อเท้า “ฉันไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงมาที่นี่ แต่ในเมื่อเธอยอมรับฉันเป็นอาจารย์ ฉันก็จะรับผิดชอบเธอ ขณะเดียวกันฉันก็หวังว่าเธอมาหาฉัน ฉันมาหาเธอ ตั้งใจเรียนตั้งใจฝึกฝน”

ติงยียียิ้มก็ไม่ได้ร้องไห้ก็ไม่ได้ “อาจารย์คะ สำนวนในภาษาจีนที่ว่าเธอมาหาฉัน ฉันมาหาเธอนี้ ไม่ได้ใช้กันแบบนี้ ต้องใช้ว่าดีมาดีตอบค่ะ”

Alinพ่นลมออกจมูกแล้วถลึงตา “ภาษาจีนนี่ซับซ้อนจัง!”

เอเลนวิ่งมาจากไม่ไกล แววตาของเขายังคงจ้องตรงไปที่ตัวติงยียี ทำให้เห็นถึงความรักในแววตาได้อย่างชัดเจน ชายชรากระแอมขึ้น “ช่างทำให้เสียหน้าคนฝรั่งเศสจริง ๆ ถ้ามองแบบนี้แล้วได้ครอบครอง คนในโลกใบนี้ก็คงกลายเป็นคู่กันหมดแล้ว”

เอเลนชินกับคำพูดประชดประชันของAlinแล้ว จึงได้กล่าวขึ้น ：“อาจารย์ครับ มีคนจีนมาหาอีกแล้ว ตอนนี้รอท่านอยู่ที่ห้องประชุม” “บอกแล้วว่าจะไม่ทำการโฆษณาให้กับแบรนด์สินค้าของพวกเขา แกกลับไปปฏิเสธเลย” Alinยกเท้าขึ้นเดินอย่างรำคาญ เอเลนได้แต่ตามไป สบตากับติงยียีครู่หนึ่ง แล้วกระซิบเบา ๆว่า “ครั้งนี้เป็นคนตระกูลเย่จากเมืองตงเจียง”