บทที่ 1584 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1424

เย่ป๋อไม่อยากจะมีเรื่องที่ต่างประเทศ นี่มันช่างยากลำบาก เขาขมวดคิ้วแล้วขับรถเข้าไปในซอยเล็ก ๆ เป็นไปตามคาด มีรถสามคันได้ขับตามเข้ามา รถได้จอดอยู่ที่ข้างถนน มีคนผิวสีสี่คนเดินลงมาจากรถ

“คนล่ะ!” คนผิวสีคนหนึ่งเดินมาที่ด้านหน้ารถ แล้วใช้ไม้เบสบอลทุบลงตรงด้านหน้ากระจกจนแตกละเอียด เขายื่นหน้าเข้ามาดู “น่าแปลก คนผิวเหลืองคนนั้นล่ะ”

คนอื่น ๆ ต่างสบถคำด่าตามหาคนอยู่ตรงนั้น “ฉันอยู่นี่” จู่ ๆ มีเสียงดังขึ้นจากด้านบน ทุกคนจึงเงยหน้าขึ้น แล้วรับกับแสงแดด จากนั้นก็มีฝ่าเท้ากระแทกเข้ามาอย่างรวดเร็วที่ใบหน้าคนผิวสีสองคน

คนผิวสีถูกทุบต่อยจนต้องถอยหลังรัว ๆ จากนั้นตะโกนขึ้นพร้อมกับถือไม้เบสบอลมุ่งมาหาเย่ป๋อ เย่ป๋อใช้มือบังหน้าไว้ แผ่นหลังจึงถูกทุบเข้าอย่างจัง เขาจึงต้องหันหลังแล้วใส่หมัดกำปั้นลงไป

คนเหล่านี้ต่อสู้กันจนถนนไม่สามารถสัญจรได้ เย่ป๋อยิ่งต่อยก็ยิ่งดุเดือด ใส่หมัดไม่ยั้งที่ล้วนเป็นกระบวนท่าของการฝึกจากทหาร ทำให้คนผิวสีที่สูงเกือบสองเมตรยังไม่สามารถสู้เขาได้เลย สักพักคนนั้นจึงถูกต่อยจนวิ่งหนีหางจุกตูดไป

“ไอ้บัดซบ ไม่มีทางปล่อยมึงไปแน่ ต่อไปอย่าได้มาฝรั่งเศสอีก!” หนึ่งในคนผิวสีดุด่าสาปแช่ง จากนั้นก็ขับรถหนีไป

บนตัวของเย่ป๋อมีสีเลือดเจือปน เขาใช้มือเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก หว่างคิ้วขมวดขึ้น คนเหล่านี้ดูเหมือนมาเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง เป็นใครกันแน่ที่แอบคิดร้ายต่อเขา ไม่ ต้องบอกว่าคิดร้ายต่อเขาหรือคิดร้ายต่อตระกูลเย่กันแน่

ณ ตระกูลเย่ เย่เนี่ยนโม่คลายเนกไทออกแล้วนั่งลงบนโซฟาอย่างโรยรา จิตใจอ่อนล้า เขาตามหาติงยียีมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว สถานที่ที่นึกออกก็ได้ไปออกตามกันทั้งหมด

ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นอันหรันที่ซ่อนเธอเอาไว้ จึงแทบจะมุ่งไปทางอันหรันในการตามหาคน จนในที่สุดก็ต้องเชื่ออย่างสิ้นหวังว่าติงยียีไม่ได้ไปหาอันหรัน

เธอไปอยู่ที่ไหนกันแน่ จะได้รับอันตรายไหม ถูกคนร้ายจับตัวไปแล้วหรือเปล่า สองสามวันมานี้ที่ลอสแองเจลิสมีข่าวคนถือปีนกราดยิง มีคนเสียชีวิต คนคนนั้นจะเป็นติงยียีหรือเปล่า ถ้าหากว่าใช่ อย่างนั้นเขาจะทำอย่างไรดี

“คิดจะทำการใหญ่ต้องไม่ใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อย ต้องยอมรับและเผชิญความเจ็บปวดทั้งปวง” ฝู้เฟิ่งหยีที่ยังไม่ได้จากไป เธอมองอ้าวเสว่แล้วกล่าวเบา ๆ

ในที่สุดอ้าวเสว่ก็หันหน้ามา เบ้าตาของเธอแดงเล็กน้อย ส่วนน้ำตานั้นได้ถูกดึงกลับไปแล้ว แต่น้ำเสียงยังคงแหบพร่า “หนูแค่หวังว่าจะมีที่สำหรับความเท่าเทียมในความรักเท่านั้น แค่นี้มันมากเกินไปเหรอคะ”

ฝู้เฟิ่งหยีค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ น้ำเสียงราบเรียบ “แต่งเข้าตระกูลเศรษฐีย่อมไม่มีคำว่าเท่าเทียมกัน เพราะบนโลกมีเย่เชินหลินเพียงแค่คนเดียว และก็มีเซี่ยชีหรั่นเพียงคนเดียวที่สามารถได้รับความรักแบบนั้น เสมือน นกกระจอกที่กลายเป็นหงส์อย่างสง่างาม”

นิ้วมือของอ้าวเสว่จับชายกระโปรงแน่น ข้อต่อนี้วมือขาวซีดเทาเพราะออกแรงเกินไป ฝู้เฟิ่งหยีมองเธอครู่หนึ่ง จากนั้นหันหลังขึ้นตึกไปซางหัวจึงรีบเข้าไปประคองเธอไว้

ซางหัวช่วยเธอจัดระเบียบเตียงในห้องนอนบนหน้าเธอนั้นเต็มไปด้วยความทุกข์ ฝู้เฟิ่งหยีมองหน้าเธอครู่หนึ่ง “มีอะไรอยากพูดก็พูดมาเถอะ”

ซางหัวเม้มริมฝีปากแน่นแล้วก็พยักหน้า จากนั้นก็กล่าวอย่างเคารพ “ท่านนายเย่ ดิฉันกำลังคิดเรื่องคุณชายอยู่ค่ะ คุณชายทั้งซื่อตรงและยังหนุ่มยังแน่น และคุณอ้าวเสว่ก็ไม่สามารถตอบสนองคุณชายได้ในเวลาสำคัญเช่นนี้ ถ้าหากคุณชายถูกผู้หญิงไม่ดีหลอกใช้ อย่างนั้นคงต้องแย่แน่ ๆเลย ”

ฝู้เฟิ่งหยีมองเธออย่างเงียบ ๆ จากนั้นก็เบนสายตาไปทางอื่น สิ่งที่ซางหัวกล่าวนั้นเธอก็เคยตระหนักถึง หลานชายของเธอตอนนี้กำลังอยู่ในจุดที่สูงที่สุดของชีวิต ถึงแม้ว่าตัวอ้าวเสว่ก็ไม่เลว แต่การเพิ่มคนไปดูแลตัวเขาก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องเลวร้ายอะไร

ซางหัวเห็นเธอขมวดคิ้วแน่น ก็รู้ว่าท่านนายเย่เอาคำพูดของตัวเองนั้นไปวิเคราะห์แล้ว เธอจึงยิ้มแล้วก็ออกจากห้องไป เธอนึกว่าวันรุ่งขึ้นท่านนายเย่จะเริ่มให้ความสนใจกับเรื่องนี้ แต่คิดไม่ถึงวันรุ่งขึ้นท่านนายเย่ก็ได้ติดต่อสตรีผู้มีตระกูลคนหนึ่งมาจริง ๆ แต่ก็ได้เรียกเย่ชูหวินมาด้วย

คนรับใช้เดินไปมาในห้องอาหาร ยกอาหารที่ไม่แพ้กับระดับโรงแรมห้าดาวมาเสิร์ฟ ฝู้เฟิ่งหยีทานอาหารอย่างสง่างาม หลังจากที่จิบไวน์แดงแล้วถึงได้ค่อย ๆ กล่าวขึ้นอย่างช้า ๆ：“ชูหวิน ย่าเห็นว่าหนูก็อายุไม่น้อยแล้ว คุณจูหลินคนนี้เป็นลูกสาวคนรองของเจ้าของเครื่องใช้ไฟฟ้ารายใหญ่ในประเทศ และก็กำลังเรียนอยู่ที่ฮาร์วาร์ด เชื่อว่าพวกเธอคงจะสามารถสื่อสารกันได้”

“สวัสดีค่ะ จูหลินเองค่ะ คุณคือผู้ชายที่หล่อที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา” คุณจูหลินยกแก้วทรงสูงมาทางเย่ชูหวินด้วยรอยยิ้ม เธอพึงพอใจกับรูปลักษณ์และภูมิฐานของเย่ชูหวินมาก ตอนนี้ในบรรดาลูกเศรษฐีสามารถหาได้เช่นนี้มีไม่มากแล้ว

เย่ชูหวินชนแก้วกับเธอแล้วกล่าวเบา ๆ ：“แต่น่าเสียดายที่คุณจูหลินไม่ใช่ผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา”

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเกิดความกระดากขึ้นทันใด เย่เนี่ยนโม่ที่กำลังดื่มไวน์แดงก็นั่งอย่างสบายใจอยู่นั้น เขาเมินเฉยกับสายตาอ้อนวอนขอความช่วยของคุณย่าตัวเอง และก็ถือโอกาสนี้ทำให้คุณย่าล้มเลิกความคิดที่ต้องการช่วยเขาจัดการปัญหาหัวใจ

“โอ้ อย่างนั้นฉันก็อยากทราบว่าในสายตาของคุณเย่ที่ว่าผู้หญิงสวยนั้นมีลักษณะอย่างไรกัน” จูหลินสมแล้วที่เป็นลูกสาวผู้ดี หลังจากที่ตะลึงงันครู่หนึ่งแล้ว ก็เริ่มสนทนาต่ออย่างครึกครื้นรื่นเริง

เย่ชูหวินวางแก้วไวน์ลง จากนั้นลุกขึ้นด้วยท่าทีที่สง่างาม แล้วจู่ ๆ เขาก็เข้าใกล้ตัวจูหลิน ใบหน้าที่หล่อเหลาจึงได้ขยายใหญ่ขึ้น ทำให้ใบหน้าของจูหลินแดงก่ำ ดูงดงามสะดุดตา

เย่ชูหวินจ้องมองเธอ ดวงตาใสแป๋ว และทันใดนั้นรอยยิ้มจางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา “ขออภัย ผมไม่มีความสนใจที่จะแบ่งปันลักษณะของผู้หญิงผมรักที่สุดให้กับใคร”

เขายืดตัวตรง แล้ววางผ้าเช็ดปากลงบนโต๊ะ จากนั้นโค้งคำนับไปทางฝู้เฟิ่งหยี “คุณย่าครับ ต่อไปโปรดอย่าทำเรื่องแบบนี้อีก ผมรักเธอ ไม่ว่าเธอไปอยู่ที่ใด ผมก็ไม่มีทางจะเปลี่ยนใจ”

：