บทที่ 1585 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1425

ในสมองของอ้าวเสว่เต็มไปด้วยความคิดที่ว่าแย่แล้วตัวเอง จึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างหมดหวัง จากนั้นก็สะดุดกับสายตาอันอบอุ่นนั้น เหยนหมิงเย้ามองเธออย่างเงียบ ๆ เขาได้พยายามห้ามใจตัวเองไม่ไปหาเธอ ปรับตัวให้เข้ากับชีวิตที่ไม่มีเธอ รับรู้ข่าวจากคุณแม่ว่าเธอได้เข้าไปอยู่ที่ตระกูลเย่แล้ว ดังนั้นจึงได้ย้ายมาที่บ้านเก่าของเธอ คิดเพียงอย่างเดียวว่าอย่างน้อยก็มีกลิ่นอายของเธอที่สามารถบรรเทาอาการนอนไม่หลับของเขาได้

“เหยนหมิงเย้า!” อ้าวเสว่กัดฟันและสะบัดมือของเขาทิ้งอย่างแรง จากนั้นตะคอกขึ้น：“แกจะทำอะไร นี่มันบ้านของฉันนะ ฉันตกใจหมดเลย!”

ขาของเธอยังคงสั่นเทา การจู่โจมเมื่อสักครู่ได้สูบพลังของเธอไปหมด หัวใจของเธอตอนนี้ยังคงเต้นตึกตักไม่หยุด สักพักเหยนหมิงเย้าได้ตอบกลับมาเบา ๆ “ขอโทษ”

“ไสหัวออกไปซะ” เธอหยิบหมอนขึ้นจากโซฟาแล้วโยนใส่ตัวของเหยนหมิงเย้า ในใจขุ่นเคือง ทำไมแม้แต่เขาก็ยังมารังแกตัวเอง เห็นอยู่ตำตาว่าเขาทำผิดต่อเธอ!

เหยนหมิงเย้ายืนให้เขากระทำได้อย่างอำเภอใจ จนกระทั่งเธอหมดแรงไปในที่สุด “คนตระกูลเย่ทำไม่ดีต่อเธอเหรอ”

ใบหน้าของเขาบึ้งตึง เวลาในขณะนี้ถือว่าดึกแล้ว ทำไมตระกูลเย่ถึงปล่อยให้คนท้องอย่างเธอเดินเพ่นพ่านอยู่ด้านนอก ถ้าหากว่าเจอคนไม่ดีแล้วจะทำอย่างไร

อ้าวเสว่ทรุดลงนั่งลงอยู่บนโซฟา เธอต้องนั่งถ่างขาออกเนื่องจากตั้งครรภ์ นี่จึงทำให้เธอรู้สึกเขินอายและลำบากเล็กน้อย “เรื่องนี้ไม่รบกวนแกให้มาลำบากใจหรอก รีบไสหัวออกไปซะ”

เหยนหมิงเย้ามองส่วนท้องของเธอที่นูนออกมา ถอนหายใจเบา ๆ กำลังคิดที่จะจากไป สายตาก็เหลือบไปเห็นเท้าที่พุพองของเธอ

อ้าวเสว่ตกใจกับการแสดงออกที่น่ากลัวของเขา เธอก้มลงมองตามสายตาของเขา จากนั้นก็ซ่อนเท้าของตัวเองลงอย่างไม่รู้ตัว แววตาของเหยนหมิงเย้าดูน่ากลัว ใบหน้าเคร่งขรึม ได้กำหมัดแน่นแล้วก็คลายออกอย่างอ่อนแรงในที่สุด

เขาหันหลังไปอย่างเงียบ ๆ จากนั้นไปค้นหากล่องยาบนตู้อย่างคุ้นชินทาง อ้าวเสว่อยากจะหลบเขา แต่กลับถูกเขาคว้าดึงข้อเท้ามาวางไว้ที่ตักของตัวเขา

“ไสหัวไป! ไม่ต้องมาทำเป็นห่วง!” อ้าวเสว่ขัดขืน เหยนหมิงเย้าแม้แต่หน้าก็ไม่เงยและคว้าเท้าของเธอมา แล้วหาแผลเพื่อที่จะใส่ยา น้ำเสียงเคร่งขรึม ：“ขยับอีกผมจะจูบคุณ”

อ้าวเสว่ได้แต่เงียบ มองจากมุมของเธอ เห็นเพียงผมที่หนาตึบของเขาเท่านั้น บนผมยังมีคราบน้ำที่ดูเหมือนเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ

สักพัก เธอถึงตระหนักได้ว่าตัวเองจ้องมองเหยนหมิงเย้าอยู่นานหลายนาทีแล้ว หัวใจของเธอสับสนและก็เบนสายตาไป เหยนหมิงเย้าค่อย ๆ บรรจงช่วยเธอจัดการกับแผลอย่างอ่อนโยน

เขารู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับตระกูลเย่ แต่กลับไม่สามารถที่จะเอ่ยปากได้ เพราะอย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องของครอบครัวคนอื่นไม่ใช่หรือ เขาหัวเราะเยาะตัวเอง จากนั้นวางเท้าอ้าวเสว่ลงแล้วเตรียมจะลุกขึ้น

อ้าวเสว่เก็บเท้ากลับอย่างเงียบ ๆ ทันใดนั้นท้องได้ร้องจ๊อก ๆ ขึ้น เธอรีบเงยหน้าขึ้น เหยนหมิงเย้ามองเธอแล้วก็นั่งลงบนโซฟาที่อยู่ตรงข้ามเธอ จากนั้นหยิบแผ่นเมนูอาหารที่สามารถโทรสั่งได้24ชั่วโมงที่อยู่ใต้โต๊ะน้ำชา

“699－287－112” อ้าวเสว่พึมพำ “โจ๊กร้านนี้อร่อย”

เหยนหมิงเย้าถอนหายใจ “ทำไมถึงไม่ยอมใช้ชีวิตที่ถูกรักถูกเอาใจ แต่กลับไปเลือกใช้ชีวิตแบบนั้น”

อ้าวเสว่เงียบ ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากตอบ แต่เป็นเพราะว่าเธอไม่รู้จะตอบอย่างไร แววตาของเหยนหมิงเย้า ทำให้เธอรู้สึกว่าถึงความสงสาร เธอรีบผลักเขาออกแล้ววิ่งหนีออกไป ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแม้แต่สักวินาทีเดียว

อ้าวเสว่กลับบ้านไปด้วยใจที่ตกตะลึงพรึงเพริด เห็นซางหัวที่กำลังจะออกจากบ้านพร้อมกับกระติกน้ำร้อน เธอจึงรีบทำหน้าร่าเริงแล้วกล่าวถามขึ้น “คุณชายเย่ล่ะ”

“คุณชายไปที่ทำงานแล้วค่ะ ท่านนายเย่เห็นว่าคุณไม่อยู่ จึงให้ดิฉันส่งซุปไปให้คุณชายค่ะ” ซางหัวก้มหน้าแล้วตอบกลับ

อ้าวเสว่มองซุปแล้วขมวดคิ้ว เธออยากจะไปส่งเอง แต่เหมือนว่าท้องเจ็บขึ้นเล็กน้อย บวกกับการจู่โจมของเหยนหมิงเย้าเมื่อสักครู่นี้ ทำให้เธอไม่มีแรงที่จะรับมือกับความเย็นชาของเย่เนี่ยนโม่ได้อีก เธอโบกมือ แววตาของซางหัวยิ้มขึ้นอย่างมีชัย

ที่ตึกของบริษัทเย่ซื่อมีเพียงห้องเดียวที่ยังเปิดไฟไว้ เย่ป๋อยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างซื่อสัตย์ รอยฟกช้ำบนใบหน้าของเขาดีขึ้นมากแล้ว เหลือเพียงหางตาที่ยังคงมีรอยม่วงช้ำจาง ๆ

“ชายแก่ที่ชื่อAlinไม่เคยมาประเทศจีน น่าจะไม่มีความบาดหมางกับบริษัทเย่ซื่อครับ” เย่ป๋อกล่าวอย่างเคร่งขรึม จากการไปสืบเสาะมา เขารู้สึกว่าเหตุการณ์ครั้งนั้นน่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

“ไปฝรั่งเศสอีกครั้ง ครั้งนี้จะต้องทำสำเร็จให้ได้กับการร่วมมือกับแบรนด์ของนักออกแบบคนนี้ ถ้าไม่สามารถสืบข่าวจากตัวเขา ก็ให้ลงมือกับคนรอบข้างของเขา” เย่เนี่ยนโม่สีหน้าเคร่งขรึม เขามองรอยแผลบนใบหน้าของเย่ป๋อ น้ำเสียงก็ยิ่งเคร่งขรึม “ครั้งนี้ผมจะส่งคนของตระกูลเย่ติดตามไปด้วย”

“คุณชาย ครั้งก่อนผมทำพลาดไป อย่างไรครั้งนี้ผมจะไม่ทำพลาดแบบครั้งนี้อีก” สีหน้าของเย่ป๋อค่อย ๆ หดเกร็งขึ้น แรงอาฆาตที่ปกปิดไม่มิดจนปรากฏออกมาให้เห็น จึงทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว

เย่เนี่ยนโม่เอามือบีบที่ดั้งจมูก แววตาเหนื่อยล้า “อีกสองวันผมจะไปอเมริกา”

เย่ป๋อรู้ว่าคุณชายไปทำอะไรที่อเมริกา จึงได้แต่ภาวนาในใจว่าครั้งนี้ขอให้ได้ข่าวคราวของคุณติงยียีกลับมา

มีเสียงเบา ๆ ดังขึ้นนอกประตู ทั้งสองคนสบตากันแล้วหยุดพูดคุยทันทีซางหัวที่แอบฟังอยู่ด้านนอกมาโดยตลอด เวลานี้ก็ได้เคาะประตูดังขึ้น หลังจากที่เย่ป๋อเปิดประตูให้เธอแล้ว ถึงได้แสร้งกล่าวอย่างขอโทษ “ขออภัยค่ะคุณชาย ท่านนายเย่ให้ดิฉันมาส่งซุปให้ท่านค่ะ”