บทที่ 1586 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1426

เอเลนหันไปขยิบตาให้กับชายแก่“พวกเราไปดื่มที่ห้องประชุมกัน”

ชายแก่ตบโต๊ะด้วยความโมโห “ใครจะไปดื่มที่ห้องประชุมกับแก รีบไปยกมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ฉันจะดื่มที่นี่”

เอเลนเห็นชายแก่ที่ไม่เข้าใจความนัยของตัวเอง ลนลานจนใบหน้าย่นจนจะติดกันแล้ว นัยน์ตาสีฟ้าได้ส่งสัญญาณอย่างต่อเนื่อง “Alin ไปที่ห้องประชุมสิ แอร์ค่อนข้างเย็น พวกเราไปดื่มน้ำผลไม้กันที่นั่นดีกว่า”

“ปีนี้อุณหภูมิติดลบ ฉันบ้าหรือไงเปิดแอร์ดื่มน้ำผลไม้” คำพูดที่เหลือถูกAlinกลืนเข้าท้องไป เขามองเอเลนด้วยความสงสัย แล้วทั้งคู่ก็สื่อสารกันกลางอากาศด้วยสายตา

“อาจารย์คะ ดื่มของหนูเถอะค่ะหนูยังไม่ได้แตะเลย” ติงยียีมองทั้งคู่ที่ทะเลาะกันด้วยเรื่องน้ำผลไม้ จึงได้ยื่นน้ำผลไม้ที่อยู่ในมือของตัวเองออกไป

Alinหันหน้ามาทันที เวลาที่เขาพูดเคราที่ริมฝีปากขยับตาม “ไม่ต้อง ไม่เป็นไร ฉันชอบดื่มน้ำผลไม้ที่ห้องประชุม เอเลนพวกเราไปกัน”

แล้วทั้งคู่ก็รีบจากไป ติงยียีถอนหายใจ และคิดว่าทั้งหมดนี้คือนิสัยที่แปลกประหลาดของชาวฝรั่งเศส แพนด้าอยู่บนพื้นพลิกตัวลุกขึ้น แล้วก็วิ่งออกจากประตูไป

“แม้แต่แกก็ยังจะทิ้งฉัน!” ติงยียีพึมพำ ในห้องจึงได้เงียบสงบลง เธอหยิบหนังสือนิทานจากลิ้นชักออกมา แล้วเปิดเรื่องที่เย่เนี่ยนโม่ได้อ่านให้เธอฟังตอนที่อยู่ฝรั่งเศส

คิดถึงโทนเสียงแท็บเล็ตและท่าทางการอ่านนิทานที่ตั้งใจของเขา เธออดไม่ได้จึงหัวเราะออกมา จากนั้นเธอยิ่งโศกเศร้ามากขึ้น เธอเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ใหม่ มีเพียงคุณพ่อเท่านั้นที่รู้เบอร์โทรศัพท์นี้ เธอรู้ดีว่าการทำแบบนี้เป็นการทำผิดต่อชูหวินกับชิวไป๋ แต่ว่าทำแบบนี้อย่างน้อยก็สามารถบังคับตัวเองไม่ให้ไปคิดถึงคนที่อยู่แดนไกล ปล่อยให้พวกเขาที่อยู่คนละด้านของโลกใบนี้ได้เก็บซ่อนความคิดถึงแล้วกัน

ในห้องประชุม เย่ป๋อกล่าวอย่างจริงจัง “สวัสดีครับ เชื่อว่าท่านคงได้ดูรายละเอียดโครงการทั้งหมดแล้ว”

Alinนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างไม่สบอารมณ์ คนบริษัทเย่ซื่อเจ้าเล่ห์นัก ครั้งนี้โครงการถูกส่งผ่านด้วยเสียงบันทึก เขาไม่ฟังได้ด้วยเหรอ!

“ทางเราต้องการตู้โชว์ที่ใหญ่ที่สุดในศูนย์การค้าสากล ในตู้โชว์ยังต้องแขวนด้วยธงชาติฝรั่งเศสของพวกเรา การตกแต่งทั้งหมดจะต้องเป็นไปตามกฎของทางเรา” เอเลนกล่าวอย่างมีชัยด้วยภาษาจีน

เย่ป๋อกล่าวอย่างสุขุม “ผมคิดว่าถ้าทั้งหมดนี้ให้ท่านAlinเป็นคนตัดสินใจจะดีกว่า”

เอเลนหน้าแตก ได้แต่ยืนโกรธอยู่ด้านหลังของAlin Alinเดิมทีก็โมโหที่พวกเขารังแกลูกศิษย์ของตัวเองเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แน่นอนว่าตอนนี้ย่อมต้องเข้าข้างเอเลน ถึงแม้จะรู้สึกว่าคำแนะนำของเอเลนนั้นจะมากเกินไป แต่เพื่อไม่ให้เสียหน้าจึงได้กล่าวขึ้น ：“ความหมายของเขาก็คือความหมายของฉัน ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องเจรจากัน”

“ไม่มีปัญหาครับ ข้อนี้บริษัทเย่ซื่อสามารถสนองความต้องการของท่านได้ ครั้งนี้ทางเรามาด้วยความตั้งใจเพื่อที่จะมาร่วมมือด้วยอย่างจริงใจ” เย่ป๋อถอนหายใจโล่งอก

Alinพยักหน้า “ความจริงใจของพวกคุณทางเราจะรับไว้ อีกอย่างเมื่อสักครู่เห็นว่าพวกคุณยอมอ่อนข้อให้ ทางเรารู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก แต่ว่าทางเราคงยังต้องขอปฏิเสธในการร่วมมือ!”

สีหน้าของเย่ป๋อจึงดูแย่ลง เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุม “ผมคิดว่าพวกเรายังสามารถเจรจากันได้”

เอเลนยิ้มแล้วดึงประตูออก “ชาวฝรั่งเศสอย่างพวกเราให้ความสำคัญกับความโรแมนติก ถ้าบริษัทเย่ซื่อสามารถส่งคนมาเต้นรำแสดงบนท้องถนนได้ ทางเราก็จะพิจารณาเรื่องการร่วมมือ”

“ขอให้ท่านมีความสุข” เย่ป๋อเม้มริมฝีปาก สีหน้าเรียบสงบ Alinมองเขาด้วยความชื่นชม ไม่ใช่ว่าใครก็ได้ที่จะสามารถเก็บสีหน้าท่าทางได้ดีขนาดนี้หลังจากถูกกลั่นแกล้ง แค่เพียงจุดนี้พ่อหนุ่มคนนี้ก็ทำได้ดีมาก

หางตาของเย่ป๋อเหลือบมองไปที่ประตู จากนั้นก็ต้องตกใจ เมื่อสักครู่ที่เดินผ่านประตูไปนั้นคือแพนด้าเหรอ? เขาถือกระเป๋าเอกสารแล้ววิ่งตามไป

ระเบียงทางเดินที่ว่างเปล่า เขาไล่ไปตามระเบียงทางเดินหลายที่ ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของหมา ภาพหน้าประตูนั้นยังคงติดตา ความคิดที่ว่าติงยียีอยู่ที่ฝรั่งเศสยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เขาหยิบโทรศัพท์แล้วทำการโทรออก

โทรศัพท์ถูกวางสาย เขาโทรอีกก็ถูกวางสายอีก เขาจึงได้แต่ส่งข้อความไปให้ชิวไป๋ ‘รับโทรศัพท์หน่อย ผมมีเรื่องต้องการถามคุณ’

ในที่สุดโทรศัพท์ก็ถูกรับสาย ชิวไป๋กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณมีเรื่องอะไร”

“คุณยียีอยู่ที่ฝรั่งเศสใช่ไหม” เย่ป๋อกล่าวอย่างไม่อ้อมค้อม ใครจะไปรู้ว่าคุณชายตามหาติงยียีอยู่ที่อเมริกาคนเดียวจนแทบจะบ้าคลั่งแล้ว

ชิวไป๋ตกใจชั่วครู่ และพูดด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวังอย่างมาก “ถ้าหากว่าคุณมั่นใจขนาดนั้นก็เชิญตามหาด้วยตัวเองสิ”

“ชิวไป๋” เย่ป๋อน้ำเสียงอ่อนลง “คุณรู้ไหมเพื่อตามหาคุณยียี แต่ละวันคุณชายได้นอนเพียงแค่สองชั่วโมง ทุกครั้งที่มีเรื่องเกิดขึ้นในอเมริกาคุณรู้ไหมว่าคุณชายกังวลแค่ไหน คุณรู้ไหมถ้าไม่มีคุณติงยียี คุณชายสามารถเป็นบ้าได้!”

ผ่านไปสักพัก เสียงของชิวไป๋ในโทรศัพท์ได้ดังขึ้น “เธอน่าจะอยู่ที่อเมริกา เพราะว่าเย่ชูหวินเป็นคนซื้อตั๋วเครื่องบินให้กับเธอ และพวกเราก็เห็นกับตาว่าเธอได้เข้าไปในประตูทางขึ้นเครื่องแล้ว”

ในห้องออกแบบ ติงยียีอ่านหนังสือนิทานอย่างเหม่อลอย นิทานเหล่านี้ถูกเธอเปิดอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนจำเนื้อหาได้ขึ้นใจหมดแล้ว แต่เธอก็ยังคงไม่รู้สึกเบื่อ เปิดอ่านรอบแล้วรอบเล่า

ทันใดนั้นแพนด้าก็วิ่งเข้ามาจากด้านนอกประตูและเห่าใส่เธอ เห็นท่าทางเธอที่ประหลาดใจ จึงได้คาบมือของเธอแล้วลากออกมาด้านนอก ติงยียียื้อสู้ไม่ไหว จึงได้แต่ตามแพนด้าออกมาด้านนอก

เธอถูกแพนด้าลากมาที่หน้าห้องประชุม แพนด้าเดินมาด้านหน้าประตู อุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างวางอยู่ที่จับประตูแล้วบิดออก จากนั้นก็พุ่งเข้าไปในห้องประชุม