บทที่ 1594 สาวใช้ของคุณชายเย่ 1434

เมื่อกลับมาถึงเรือนแล้ว ติงยียีก็เตรียมที่จะแพ็คสัมภาระ สีหน้าของเอเลนไม่ค่อยดีนัก " เธอจะไปตามหาผู้ชายคนนั้นจริงๆเหรอ อยู่ที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอ? "

" เอเลนอย่าโวยวายไปหน่อยเลย ตอนนี้ฉันยุ่งอยู่นะ ถ้าเจอเขาแล้วเดี๋ยวฉันจะกลับมาเองนั่นแหละ " ติงยียีรีบจัดเก็บสัมภาระ แค่เธอนึกถึงช่วงเวลานั้นทีเย่ชูหวินต้องอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวในเมืองใดเมืองหนึ่งที่ไม่ใช่ประเทศบ้านเกิดเมืองนอนเพื่อตามหาเธอ แค่นี้เธอก็รู้สึกแย่จนแทบจะไม่ไหวแล้ว

เอเลนมองเธอจากข้างหลังแล้วก็หัวร้อนขึ้นมา " ถ้าเธอไปแล้วก็ฉันจะเอาเครื่องทั้งหมดไปบอกไอ้หนุ่มจีนคนนั้น "

แย่ล่ะ!พอคำพูดออกจากปากไปเขาก็รู้ตัวว่าพลาดแล้ว " ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ "

ติงยียีถอนหายใจ เธอวางเสื้อผ้าที่เตรียมจะจัดลงแล้วหันมาหาเขา " เอเลน รักไม่ใช่การครอบครอง ความสุขของคุณไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉัน "

" ความสุขของผม คุณให้ผมได้อยู่แล้ว " เอเลนมองเธอด้วยความดื้อรั้น แววตาบ่งบอกถึงความทะเยอทะยานยังไม่มีที่สิ้นสุด

ติงยียีไม่รู้ว่าจะต่อปากต่อคำกับเขายังไง จึงได้แต่พูดความในใจของตัวเองทั้งหมดออกมา " ถ้าฉันอยู่กับคุณหลังจากนี้แล้วไม่ให้คุณไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น ทุกวี่ทุกวันจะต้องอยู่แค่กับฉันคุณจะยอมไหม? "

เอเลนพูดไม่ออก เขาไม่เคยนึกถึงปัญหานี้มาก่อน เขาคุยโวโอ้อวดมาตลอดว่าคนฝรั่งเศสนั้นโรแมนติก ต้องใช้ชีวิตอยู่กับคนคนหนึ่งตั้งหลายสิบปี แถมคนคนนั้นก็จะแก่ลงเรื่อยๆ และทั้งคู่ก็จะทะเลาะกันเพียงแค่เรื่องเล็กๆ เขาเคยเอาแต่กีดกั้น ตอนนี้เขาไม่เคยนึกถึงมันเลย

ติงยียียิ้มแล้วตบที่ไหล่ของเขาเบา " คุณน่ะ เป็นคนประเภทโรแมนติกอยู่แล้ว ส่วนฉันเป็นคนที่อยู่กับโลกแห่งความจริงยังไงล่ะ "

" ถ้างั้น คุณไปนานแค่ไหนถึงจะกลับมาล่ะ? " เขารีบถาม

ตัวติงยียีก็ไม่รู้เหมือนกัน เธอส่ายหน้า ทันใดนั้นก็มีเสียงของใครมาเคาะประตู และเป็นเสียงพูดที่สุภาพของเย่ป๋อ " คุณยียี? "

ใจติงยียีแทบตกไปอยู่ตาตุ่ม ทำไมเธอถึงลืมนะว่าเย่เนี่ยนโม่ให้เย่ป๋อคอยจับตาดูตัวเองอยู่? เธอจึงรีบวิ่งไปกลางห้อง แล้วเก็บสัมภาระบนเตียงยัดเข้าไปใต้เตียงทันที

เย่ป๋อมองท่าทีหืดหอบของติงยียีด้วยความสงสัย และมองไปยังเอเลนที่ดูไม่สดใสพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ " คุณยียีไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ "

" ฉันไม่เป็นไร! " ติงยียีตอบกลับอย่างเรียบร้อย " คุณมาหาฉันมีเรื่องอะไรเหรอ? "

เย่ป๋อพยักหน้า " นี่คือของขวัญที่คุณชายมอบให้คุณนะครับ "

ในขณะที่พูดเขาก็กวาดตามองไปรอบห้อง สักพักจึงจะโค้งตัวลงให้ติงยียีด้วยความสุภาพแล้วจากไป เขารู้สึกว่าคุณยียีจะต้องมีแผนอะไรแน่

เมื่อประตูปิดลง ติงยียีก็เปิดกล่องของขวัญดู เป็นเครื่องสำอางชุดหนึ่ง ของขวัญของเย่เนี่ยนโม่ต้องเป็นของราคาแพงอย่างแน่นอน แต่เธอก็วางมันลงบนโต๊ะอย่างไม่แยแส และกลับไปที่เตียงเพื่อจัดเก็บสัมภาระต่อ

" ผมรู้สึกว่าเขาคงไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆ " เอเลนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอพูดออกมาเบาๆ

ท่าทีที่เก็บสัมภาระของติงยียีดูชะงักลงไป ปัญหานี้เธอพอจะนึกออกแล้ว ว่าจะต้องหลบหนีจากคนของตระกูลเย่ได้ยังไง?

เอเลนมองคิ้วสวยของเธอที่ขมวดแน่ ในดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม เขาจึงถอนหายใจ " ในเรือนนี้ หรือแม้กระทั่งในฝรั่งเศส Alin สามารถคุ้มครองเธอได้ แต่ถ้าออกจากเขตแดนของฝรั่งเศสแล้ว เธอคงต้องพึ่งพาตัวเองแล้วล่ะ ตอนนั้นคนของตระกูลเย่จะต้องพาคุณกลับไป เราคงไม่มีวิธีช่วยแล้ว "

" ไม่ ฉันมีวิธี " ติงยียีเงยหน้ามาด้วยท่าทีที่ดูแน่วแน่ เหมือนมีความคิดอะไรดีๆ เกิดขึ้นแล้ว

ตอนย่ำค่ำ สุนัขที่ทิเบตันแมสติฟฟ์ ตัวหนึ่งกำลังเล่นอยู่ที่สนามหญ้าด้วยความเพลินใจ คนรับใช้ที่เดินผ่านไปผ่านมาก็ดูคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี แต่ละคนเดินผ่านก็จะหยุดฝีเท้าสักพัก มีหลายคนที่อยากจะลูบไล้แพนด้า แต่ก็มักจะโดนแยกเขี้ยวยิงฟันพร้อมเห่าใส่เสมอ

" พี่เย่ครับ คุณติงยียีออกจากเรือนแล้ว เราต้องตามไปไหมครับ " ชายร่างใหญ่ใส่สูทผูกไทที่ยืนอยู่กลางห้องพูดขึ้นมา

เย่ป๋อมองไปยังแพนด้าที่กำลังเล่นอยู่ตรงสนามหญ้า แล้วเลิกคิ้วขึ้น ติงยียีเห็นแพนด้าเป็นคนในครอบครัวมาโดยตลอด เธอคงจะไม่ทิ้งแพนด้าให้อยู่ที่นี่ยังโดดเดี่ยวแล้วจากไปหรอก เขาบอกไม้โบกมือ " ไม่ต้อง "

ที่สนามบิน ติงยียีถือบอร์ดดิ้งพาสในมือ ในใจก็หวนคิด " แพนด้าคงต้องฝากคุณดูแลสักพักนะเอเลน "

ณ เยอรมัน ในนครมิวนิก ติงยียีเดินผ่านด้านหน้าพระราชวังนึมเฟินบวร์ค สไตล์บาโรกนี้ ทำให้ที่นี่กลายเป็นสถานที่ที่นักท่องเที่ยวชอบมาก

เด็กๆต่างพากันวิ่งไปดูหงส์ที่อยู่บนทะเลสาบ น้ำทะเลสาบใสเสริมให้ตัวพระราชวังมีจุดเด่นมากขึ้น เห็นได้ถึงความสวยสดงดงาม

ติงยียีอยู่ที่นี่เพื่อตามหาเย่ชูหวินมาหลายวันแล้ว หลังของเธอมีแบคแพคที่ค่อนข้างหนัก และใบหน้าก็ถูกลมหนาวพัดจนเป็นรอยแดง ในตอนนั้นเองโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เสียงของAlin ก็ดังขึ้นมา ตั้งแต่เธอออกมาจากประเทศก็มักจะได้รับสายพร้อมความพูดแบบนี้ทุกวัน " เจ้าเด็กนี่ วันนี้ไปไหนอีกล่ะ จะออกมาก็ไม่บอกกันสักคำ "

" เอาน่าอาจารย์ หนูรู้ว่าคุณเป็นห่วง หนูไม่เป็นไรหรอกค่ะ " ติงยียีรู้สึกถึงความอบอุ่นในใจขึ้นมา ทำให้ความท้อใจที่ตามหาเย่ชูหวินไม่เจอลดลงไปบ้าง

เสียงของอีกฝ่ายเงียบไปสักพัก Alin บ่นเล็กน้อยแล้วก็พูดว่า: " หาไม่เจอก็กลับมาแล้วกัน "