บทที่ 1623 สาวใช้ของคุณชายเย่ 1463

ในสวนดอกไม้ของชุมชน ชิวไป๋เงยหน้าขึ้น เธอใช้มือปัดแก้มของเธอ เพื่อกลั้นน้ำตาไว้ ติงยียีกล่าวว่า “จริงๆ แล้วเธอควรจะคิดหาใครมาอยู่เป็นเพื่อนเธออย่างจริงจังได้แล้ว”

“รอหาให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน ไปกันเถอะ ไปทานหม้อไฟกันเถอะ!” ชิวไป๋ได้ปิดบังอารมณ์ทั้งหมดของเธอไว้ ก่อนจะกลับไปเป็นคนที่ไร้กังวลก่อนหน้านี้

ติงยียีบึนปากของเธอ แต่ในที่สุดเธอก็ไม่พูดอะไร เธอมองดูนาฬิกาของเธอในเวลากลางคืนอย่างไม่รู้ตัว นี่ก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงครึ่งแล้ว

ทั้งสองเพิ่งมาถึงที่ร้านหม้อไฟ ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีชีวิตชีวามากในเมืองตงเจียง แม้ว่าประชากรจะมีไม่มากนัก แต่หลายคนก็มาที่นี่เพื่อหาของอร่อย

ชิวไป๋กำลังมองหาหน้าร้าน ติงยียีก็มองดูแขนของเธอ “ดูสิว่าใคร”

ชิวไป๋หันศีรษะ และเห็นเย่ป๋อสวมชุดลำลองที่สบายๆ และในมือก็ถือสิ่งของไว้ ชิวไป๋ไม่เคยเห็นเขาสวมชุดลำลอง เธอจึงถูกเขาดึงดูดในทันที

“ไปกันเถอะ! ไปดูกันว่าเย่ป๋อไปที่ไหน!” ติงยียีรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ และเธอก็ต้องการจับคู่ให้พวกเขา ดังนั้นชิวไป๋จึงเดินตามเธอไปอย่างเต็มใจ

ทั้งสองเห็นเย่ป๋อเคาะประตูบ้านบ้านหนึ่ง และชายชราคนหนึ่งก็ออกมา ทั้งสองคุยกันที่ประตูแล้วเขาก็เข้าไปและปิดประตู

“ที่นี่คือบ้านของเขาเหรอ?” ชิวไป๋และติงยียีมองจากด้านหลังเสาโทรศัพท์

ติงยียีกล่าวว่า “ฉันว่าไม่เหมือนเลย และดูเหมือนว่าฉันจะเคยเห็นชายชราคนนั้นในตระกูลเย่ มีโอกาสเคยเจออยู่ครั้งหนึ่ง”

ที่สนาม เด็กๆ วิ่งไปรอบๆ เย่ป๋อ ก่อนจะหัวเราะอย่างมีความสุข แม้ว่าหลินต้าฮุยจะเป็นคนขับรถของตระกูลเย่ แต่เขาก็ตั้งโรงเรียนอนุบาลขึ้นหลังจากที่เขาเกษียณแล้ว เขาตั้งใจรับเลี้ยงลูกๆ หลานๆ ของคนงานก่อสร้างที่เข้ามาเรียนในนี้โดยเฉพาะ

“คุณชายมีน้ำใจมาก ผมได้รับเงินทุกเดือนเลย” เขาพูดอย่างซาบซึ้ง

เย่ป๋อลุกขึ้นยืน บนใบหน้าของเขาดูใจดีมากๆ “ไม่เป็นไร ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนนะ”

หลินต้าฮุยส่งเขากลับไป เขาลังเลอยู่พักหนึ่ง แล้วก็พูดว่า “ผู้หญิงที่อยู่ข้างนอกที่ตามคุณมาคุณจะจัดการไหม?”

บนใบหน้าของเย่ป๋อมีรอยยิ้มที่หายาก เขาส่ายหัว “ไม่ต้องหรอก”

ติงยียีและชิวไป๋เฝ้าดูเย่ป๋อออกมา จากนั้นก็เดินตรงไปข้างนอก พวกเธอมองหน้ากันและกัน ก่อนจะเดินตามไปอย่างรู้ใจกัน

เย่ป๋อไม่ได้ขับรถ เขาเดินอย่างมั่นคง และดูสงบมาก ซึ่งแตกต่างจากพฤติกรรมที่กระฉับกระเฉงและเด็ดเดี่ยวตามปกติของเขา “ดูสิ เขาไปสระว่ายน้ำแล้ว”

ติงยียีก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว และเธอเห็นว่าชิวไป๋ไม่ได้ตามไป เธอเดินกลับไปและลากเธอไปที่สระว่ายน้ำ “เธอไม่อยากเห็นชีวิตประจำวันของเขาเหรอ”

ชิวไป๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็เดินตามเธอไป ในสระว่ายน้ำ ร่างที่แข็งแรงปรากฏอยู่ในน้ำสีฟ้า และก็มีหยดน้ำไหลผ่านผิวพรรณที่ดูดีของเขา

“ไปกันเถอะ! ไม่มีอะไรให้ดู!” ครั้งแรกที่เธอเห็นเย่ป๋อเปิดเผยร่างกายช่วงบนของเขา ชิวไป๋รู้สึกว่าใบหน้าของเธอแดงเล็กน้อย

ติงยียีตบไหล่ของเธอ “ดูสิ เขาไปแล้ว!”

เย่ป๋อว่ายน้ำสองสามรอบก่อนจะลุกขึ้น จากนั้นเดินตรงไปที่ห้องล็อกเกอร์ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็แต่งตัวและเดินออกมาอีกครั้ง

หลังจากออกจากประตูไป เขาก็เดินด้วยท่าทีสบายๆ และเขาก็หยุดลงอย่างกะทันหัน ทำให้ติงยียีและชิวไป๋ที่ตามหลังมารู้สึกตกใจจนกลัว พวกเธอรีบซ่อนตัวในโรงอาหารที่อยู่ใกล้เคียง

เย่ป๋อเหลือบมองที่ถนนครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปข้างหน้าต่อไป หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เดินเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ติงยียีมองดูนาฬิกาของเธอโดยไม่รู้ตัว และมันถึงเวลาสำหรับมื้อกลางวันแล้วจริงๆ

เย่ป๋อนั่งริมหน้าต่าง เขาชี้ไปที่เมนูและดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง ติงยียีและชิวไป๋นั่งอยู่ในร้านกาแฟตรงข้ามร้านอาหาร ชิวไป๋คนกาแฟ “ไม่มีอะไรให้ดู ไปกันเถอะ”

ทันทีที่เธอพูดจบ ดวงตาของเธอก็จับจ้องไปที่ผู้หญิงที่เดินไปหาเย่ป๋อ ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดกี่เพ้าที่รัดแน่น ผมของเธอม้วนขึ้นอย่างหลวมๆ และเธอดูมีออร่ามากๆ

เธอเดินไปทางทิศทางของเย่ป๋อ ติงยียีมองไปที่ใบหน้าที่ซีดเซียวของชิวไป๋อย่างกังวล ถ้าเย่ป๋อไปพบผู้หญิงคนอื่นจริงๆ ชิวไป๋ก็คงจะเสียใจมากๆ

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มและเดินผ่านเย่ป๋อ ก่อนจะนั่งบนเก้าอี้ข้างหลังเขา จากนั้นก็ทักทายชายอีกคนหนึ่ง ติงยียีถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในขณะที่เขากำลังจะพูดชิวไป๋ก็ลุกขึ้นยืนและเดินออกไป

ติงยียีรีบวิ่งออกไป ชิวไป๋เดินขึ้นไปบนสะพานลอย เธอตามไปอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเธอเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย และลมหนาวก็พัดผ้าพันคอของเธอปลิวไปมา

เธอเดินอย่างรวดเร็ว มือที่อยู่ข้างกายก็ถูกคนคว้าไป เธอหันกลับมา และเธอก็เห็นเย่ป๋อกำลังมองเธอด้วยใบหน้าที่จริงจัง

ติงยียียืนอยู่บนสะพานและมองดูทั้งสองคนถอนหายใจเล็กน้อย เธอเดินลงบันได ในสนามก็มีเวลาแจ้งอยู่พอดี ผ่านไปสามชั่วโมงแล้ว

ทันใดนั้น งภาพห้องโถงที่ว่างเปล่าก็ปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ เย่เนี่ยนโม่บอกตัวเองอย่างจริงจังว่าเขาจะรอเธอ และเขาจะเชื่อเธอ เธออดไม่ได้ที่จะก้าวเท้าเร็วขึ้น และในที่สุด เธอก็เหมือนเกือบจะวิ่งแล้ว ยังเหลือเวลาอีก 2 ชั่วโมง ซึ่งคงจะพอมีเวลา