ตอนที่ 1637
บทที่ 1637 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1447
October 28, 2026
เสียงฝีเท้าดังมาจากข้างในประตู ต่อด้วยเสียงของติงต้าเฉิน “พี่ ฉันไปหาเพื่อนเล่นหมากแล้วนะ ตอนพี่ออกไปเต้นแอโรบิคอย่าลืมเหลือข้าวไว้ให้ฉันด้วยล่ะ”
เขาเปิดประตู เมื่อเห็นติงยียีก็ตะโกนดีใจเสียงดัง “ยียี”
ในห้องรับแขกก็ตั้งโต๊ะอาหาร ติงต้าเฉินดีใจมากจนตักน้ำเต้าหู้เพิ่มให้ติงยียีไม่ได้หยุด “ดูสิ ทำไมพวกเธอไม่กินข้าวเช้าให้เรียบร้อยก่อนค่อยมาล่ะเนี่ย”
“ก็ฉันคิดถึงพ่อนี่คะ” ติงยียีกินน้ำเต้าหู้พลางพูดพลาง
ติงเหม่ยหรงเอาอาหารขึ้นมาวางบนโต๊ะ เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน “พ่อเธอก็คิดถึงเธอนะ เมื่อวานยังพูดบ่นอยู่เลยว่าจะไปเยี่ยมเธอดีไหม” “ใช่แล้ว ทำไมไม่พาแพนด้ากลับมาด้วยละ” ติงต้าเฉินถาม
ติงยียีหน้านิ่งลง เธออ้าปากจะพูดตั้งกี่รอบแต่ก็พูดเรื่องที่แพนด้าตายแล้วไม่ได้สักที เย่เนี่ยนโม่อยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้น “ผมพามันออกไปแล้วก็ทำมันหายครับ”
“ทำไมหายได้ละ” ติงต้าเฉินมองเขาอย่างไม่พอใจ น้ำเสียงตำหนิ
เย่เนี่ยนโม่ตอบอย่างเดิม “หายไปแล้วครับ”
สักพักติงต้าเฉินก็พูดพึมพำ “แต่ว่าตัวแบบแพนด้าก็ไม่น่าจะโดนรังแกได้หรอกมั้ง”
ติงยียีพยายามห้ามน้ำตาที่จะไหลออกมา รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็กินข้าวเสร็จแล้ว ติงต้าเฉินหยิบที่ตกปลาขึ้นมา “ไป ไปตกปลากับพ่อกันดีกว่า”
“พ่อ ฉันไม่ไปแล้วล่ะ เดี๋ยวยังมีงานต้องสะสางอีกที่เมืองตงเจียง” ติงยียีรีบพูดแล้วก็ไป
ติงต้าเฉินยืนพึมพำอยู่ตรงนั้นด้วยความไม่สบายใจ “ทำไมกลับมาแปปเดียวก็กลับไปแล้วล่ะ”
ติงเหม่ยหรงกำลังจะเข้าบ้านได้ยินแบบนั้นก็พูดว่า “ก็แปลว่าลูกสาวเขารักแกไง ยุ่งขนาดนี้ยังหาเวลามาเยี่ยมแกได้ แกจะบ่นอะไรเนี่ย”
ได้ยินแบบนั้น ติงต้าเฉินก็อารมณ์ดีขึ้นมาอีก ไม่นานนัก ติงเหม่ยหรงก็หยิบซองจดหมายวิ่งออกมา “ฉันเจอนี่ได้โต๊ะ ฉันว่าน่าจะเป็นเงินนะ”
ติงต้าเฉินเปิดออกดู ข้างในเป็นเงินจริงๆ ด้วย เขานับคร่าวๆ น่าจะมีอยู่หมื่นกว่าหยวน “นี่เราต้องคืนไปรึป่าว？ถ้าเขาหาว่าเราเห็นแก่เงินจะทำไง”
ติงเหม่ยหรงมองเขาอย่างกังวลใจ ติงต้าเฉินคิดแล้วคิดอีก “อย่าเพิ่งทำอะไร ไม่งั้นเดี๋ยวจะหาว่าเราไม่ไว้หน้าเขา เดี๋ยวยียีก็จะลำบาก วางไว้ก่อนแล้วกัน ไว้คราวหน้าค่อยให้เธอ”
กลับมาถึงบ้านตระกูลเย่อีกครั้ง พ่อบ้านยืนอยู่ข้างๆ มองติงยียีด้วยความรู้สึกผิด เธอยิ้มให้เขาแล้วส่ายหัว แสดงให้เห็นว่าตัวเองไม่เป็นอะไร เย่ป๋อพาติงยียีมาส่งที่ประตูห้อง ยืนอยู่นานแต่สุดท้ายก็เอ่ยปากพูด “คุณยียีครับ อย่าโทษคุณชายเลยนะครับ”
“ฉันไม่โทษเขาหรอก” ติงยียีเปิดหน้าต่างออก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เย่ป๋อขยับริมฝีปากแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร ปิดประตูให้เธอแล้วจากไป
ติงยียีเหนื่อยมาก เธอเหนื่อยมากกับเรื่องที่สร้างความตึงเครียดทางจิตใจให้เธอเมื่อคืน เมื่อหัวถึงหมอนเธอก็หลับลึกไปเลย
ที่บริษัทเย่ซื่อ
เย่เนี่ยนโม่ที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืนเหมือนกันก็นั่งฟังรายงานของผู้บริหารคนอื่นอย่างตั้งใจ “การขายเครื่องประดับที่ออกแบบโดยคุณติงยียีสถานการณ์ไปได้ไม่สวยนัก ผลตอบรับห่างไกลกับผลงานการออกแบบของดีไซเนอร์เซี่ยเป็นอย่างมาก ถึงขนาดยังเทียบกับนักออกแบบที่มีรสนิยมเฉพาะกลุ่มก็ยังไม่ได้ เป็นยอดขายที่ต่ำที่สุดของไตรมาสนี้”
ผู้จัดการฝ่ายขายอ่านรายงานอย่างอ้ำๆ อึ้งๆ กลัวว่าคำพูดที่ตัวเองพูดไปจะทำให้คุณชายเย่โกรธ แต่ว่าได้อยู่ในตำแหน่งที่ดีที่สุด ยอดขายกลับแย่มาก เขายอมให้กับเรื่องแบบนี้ไม่ได้จริงๆ
นิ้วยาวๆ ของเย่เนี่ยนโม่เคาะลงที่โต๊ะ “ผมรู้แล้ว ทำดีมาก”
เขากลับชมซะด้วย!ผู้จัดการฝ่ายขายประหลาดใจนิดนึง จากนั้นถึงค่อยนั่งลง หลังจากการประชุม ความเหนื่อยล้าของเย่เนี่ยนโม่ถึงแสดงออกมา เขาปาดหน้าผากครั้งนึง แล้วก็เริ่มเปิดดูเอกสาร เขาหยิบแผนการขายสินค้าของติงยียีออกมา แล้วก็อ่านไปทีละบรรทัด
เลขาเดินเข้ามา “ประธานเย่คะ คุณสวีมาแล้วค่ะ”
ในออฟฟิศสวีเห้าเซิงยิ้มบางๆ ผมของเขาขาวขึ้นเยอะเลย เขาอยู่ในชุดทำงาน “เนี่ยนโม่”
ทั้งสองคนกอดกันอย่างสนิทสนม เย่เนี่ยนโม่ถาม “ทำไมมาไม่บอกล่ะครับ ผมจะได้ไปรับคุณ”
“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันก็ไปแล้ว ไปดื่มชากับลุงหน่อยมั้ย”สวีเห้าเซิงเดินไปด้านหน้า เย่เนี่ยนโม่เดินตามหลังพูดเบาๆ “คุณก็เป็นคนไกล่เกลี่ยที่เย่ชูหวินส่งมาเหรอครับ”
สวีเห้าเซิงหันกลับมาถอนหายใจ “จริงๆ ฉันก็ไม่ได้อยากมา” เขาหยุดสักครู่แล้วพูดต่อ “ฉันติดค้างเด็กคนนั้นเยอะ เมื่อก่อนไม่สนใจเธอ เพื่อให้นายกับอ้าวเสว่ได้อยู่ด้วยกันฉันยังเห็นแก่ตัวขอร้องให้เธอไปจากนาย แต่ว่าตอนนี้เธอกับนายอยู่ด้วยกันแล้วไม่มีความสุข ฉันจึงอยากพาเธอกลับไป”
“ปั้ง” เย่เนี่ยนโม่กำหมัดแน่นทุบลงบนโต๊ะเกิดเสียงดัง โต๊ะกระจกมีรอยร้าวเล็กน้อย “ทำไมกัน” เขาพูดอย่างอดกลั้น “คนที่ผมแคร์ทุกคนต้องบังคับให้ผมตัดสินใจ คนต่อไปที่จะมาไกล่เกลี่ยคือใคร ชูฉิงหรือว่าโจ๋ซวน”
สวีเห้าเซิงมองเด็กที่โตจนร่างสูงกว่าตนเยอะ พูดด้วยน้ำเสียงสลด “พวกเราไม่ได้ทำเพราะชูหวินอ้อนวอน แต่ทำเพราะเราเคยอาบน้ำร้อนมาก่อน รู้ว่าเธอใช้วิธีในการรักคนอย่างไม่ถูกต้อง เราไม่อยากให้พวกเธอต้องเกลียดชังกันสุดท้าย”
เย่เนี่ยนโม่เงียบไป เขาพูดด้วยน้ำเสียงสงบลง “เนี่ยนโม่ หยุดเถอะนะ ให้เราพาเธอไป”