บทที่ 1641 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1481

เมื่อออกมา ติงยียีช่วยขนของเธอขึ้นรถ มองดูต้าต้าร้องไห้ใจของเธอก็เศร้า แต่เมื่อคิดถึงเรื่องการตายของแพนด้า เธอก็ไม่อาจจะยกโทษให้พวกหล่อน

“ออกไปจากที่นี้แล้วก็สู้ๆนะ” ติงยียีพูด

“ทุกๆเดือนฉันต้องส่งเงินพ่อแม่ แถมยังมีค่าอาหารของน้องสาวฉันอีก ถ้าพวกเขารู้ว่าฉันถูกไล่ออกจากตระกูลเย่ต้องโกรธฉันมากแน่ๆ”

ต้าต้าเสียใจมาก ถ้าเธออยู่ข้างติงยียีตั้งแต่แรก ไม่ถูกอ้าวเสว่ขู่บังคับตั้งแต่แรกก็น่าจะดี ผู้หญิงคนนั้นชั่วร้ายเกินคน

ติงยียีมองไปที่เธอ แววตามีความสงสาร เธอตบไหล่หล่อน “ไปเถอะ”

รถเคลื่อนที่ไปข้างหน้า ติงยียีกำลังจะหันหลังกลับ ก็ได้ยินเสียงรถเข้ามาใกล้ เธอหันหลัง รถที่เพิ่งจะขับออกไปไม่ไกลกลับเข้ามาอีกแล้ว

ต้าต้าปรับกระจกลง มองไปที่เธอแล้วพูด “ยียี ฉันต้องพูดกับคุณ แพนด้าตายเป็นเพราะอ้าวเสว่ทำ เธอเอาซุปเทลงในยาเบื่อหนู จากนั้นก็ให้แพนด้ากิน จริงๆถ้าช่วยมันเร็วกว่านี้มันจะไม่ตาย แต่พวกเราไม่ได้ช่วย ฉันมันคนเลว”

ติงยียีมองไปที่เธอนิ่งๆ บนใบหน้าไม่มีสีหน้าของความเสียใจ ราวกับว่าได้ฟังเรื่องเล่าธรรมดาเท่านั้น เธอค่อยๆเข้าไป พูดอย่างเยือกเย็น “ฉันรู้แล้ว”

รถเคลื่อนที่ออกไปไกลอีกครั้ง แววตาที่ไม่อยากจะเชื่อสายตาของต้าต้าก็ค่อยๆลับหายไป ติงยียีมองไปที่รถด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกตลอดจนรถลับหายไป ถึงจะหันตัวกลับเข้าไปในบ้าน

ในห้องหนังสือ อ้าวเสว่น้ำตาคลอ “ทำไมคุณต้องทำแบบนี้กับฉันด้วย”

เย่เนี่ยนโม่เอาเอกสารวางไว้บนโต๊ะ “ทีหลังเวลาคุณคิดอะไรก็คิดถึงผลลัพธ์ด้วย ถ้าผมรู้ล่ะก็ สิ่งที่คุณมีอยู่ตอนนี้จะหายไป”

“ในสายตาของคุณคิดว่าฉันเป็นคนทำทั้งหมดนี่ใช่ไหม” อ้าวเสว่ไม่พอใจมาก เธอไม่ได้ทำ ทำไมต้องเอาความผิดมาลงที่เธอคนเดียวด้วย

ประตูถูกเคาะ ติงยียีค่อยๆเดินเข้ามา อ้าวเสว่หันหลังให้ ไม่อยากให้สภาพหน้าอดสูของตัวเองถูกเห็นเข้า

“ต้าต้าไปแล้ว” ติงยียีพูดเบาๆ แล้วเอามือไปเกี่ยวแขนเย่เนี่ยนโม่

อ้าวเสว่มองเธออย่างโกรธแค้น “แกก็แสดงไปเถอะ เสแสร้งทำเป็นดี เสแสร้งว่าตัวเองไร้พิษภัย”

เย่เนี่ยนโม่มองเธอตาขวาง “อ้าวเสว่”

เย่เนี่ยนโม่เอามือไปโอบเอวติงยียี ทั้งสองคนใกล้ชิดกันมาก อ้าวเสว่มองอย่างฉุนจัด ผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าเธอแคร์อะไร ดังนั้นจึงใช้สิ่งนั้นมาต่อกลอนกับเธอ ชั่วร้ายจริงๆ

“อ๋อ แล้วก็” ติงยียีพูดขึ้นมา “ฉันพูดกับพ่อแล้ว เขาบอกว่าตอนนี้เธอกำลังท้องอยู่ ไม่น่าจะสะดวก ร้านอัญมณีก็เลยให้ฉันดูแลก่อนช่วงนี้”

“ฝันไปเถอะ นั่นเป็นร้านของฉัน” อ้าวเสว่พูดตะโกนอย่างไม่เกรงอะไร ติงยียียิ้มตอบ “ก็ของเธอไง แต่ว่าฉันดูแลก็แค่นั้น”

“เนี่ยนโม่ ต่อไปนี้เราได้ไปทำงานเลิกงานด้วยกันแล้วสินะ” เธอลุกขึ้นมาเดินออกไปข้างนอก “ฉันไปดูสถานการณ์ของร้านก่อนแล้วกันนะ”

อ้าวเสว่โกรธจนตัวสั่น หน้าซีดโพลน เย่เนี่ยนโม่แค่ผ่านเธอไปเท่านั้น อ้อมเธอไปแล้วเดินตามติงยียีไป

ในรถ ติงยียีก็กลับมาหน้าตาปกติ หัวของเธอพิงกับกระจกหน้าต่าง สีหน้าทายไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ เมื่อรถยนต์ขยับหัวของเธอก็พากันขยับไปด้วย

มีมือนึงยื่นมาเอาหัวของเธอมาพิงที่ไหล่กว้างๆ เธออยากจะขัดขืน ก็มีเสียงเบาๆดังขึ้นมา “ในเมื่อจะแสดงแล้วก็แสดงให้สุดสิ”

เธอตกใจ แต่ก็รู้สึกว่าควรจะเป็นอย่างนั้น เธอรู้ตั้งนานแล้วว่าปิดเย่เนี่ยนโม่ไม่มิดหรอก เธอคิดไว้แล้วว่าเขาต้องมองเธอออก ดังนั้นจึงตามน้ำมาตั้งแต่ต้น

รถมาจอดที่ร้านอัญมณีตรงข้ามศูนย์การค้านานาชาติ ประตูรถถูกเปิดออก ติงยียีกำลังจะลงจากรถ ก็ได้ยินเสียงของเย่เนี่ยนโม่พูดมาจากด้านหลัง “เล่นเหนื่อยแล้วอย่าลืมกลับบ้านนะ”

เธอหยุดลงครู่นึง จากนั้นก็ลงจากรถ ไม่ไกลนักก็เห็นเย่ชูหวิน เธอก็ต้องตะลึงอีกครั้ง

เย่เนี่ยนโม่มองดูทั้งสอง เขาจับมือเธอมาบีบ “ผมจะไปรอข้างใน”

เย่ชูหวินค่อยๆเดินมาใกล้ น้ำเสียงปกติ “เรื่องในบ้านตระกูลเย่ ผมพอจะได้ยินมาบ้างแล้ว”

“แล้วไง？” นิ้วของติงยียีสั่นเล็กน้อย เธอกลัวมากว่าจะต้องโดนเย่ชูหวินด่า พูดว่าเธอเจ้าแผนการ พูดว่าเธอไร้ความรู้สึก บอกว่าเธอไม่ใช่ติงยียีที่เขาเคยรู้จัก

เธอกำลังคิดไปเรื่อย จากนั้นก็โดนโอบกอด ด้วยความอบอุ่น จากนั้นเขาก็ถอยออกมา “ในที่สุดคุณก็โตเป็นผู้หญิงที่ผมอยากมองเห็นแล้ว ผมก็วางใจได้แล้วล่ะ”

น้ำตาที่คลออยู่ก็ไหลออกมา เป็นคนที่ไม่ว่าเธอจะทำเรื่องร้ายแรงแค่ไหนก็สนับสนุนเธอเสมอ แววตาที่อบอุ่นเสมอราวกับฤดูร้อนแรกนั้น เธอจะต้องแต้มบุญสูงขนาดไหนถึงได้มาพบเขา

เย่ชูหวินมองเธออย่างอบอุ่น “แต่ผมรู้ว่าคุณไม่ได้มีความสุข ไปกับผมเถอะนะ ผมจะปกป้องคุณเอง ถึงคุณจะเป็นคนไม่คิดอะไรก็ได้ คุณจะเด๋อๆด๋าๆแบบนี้ตลอดไปก็ได้ ผมจะปกป้องคุณเอง”

น้ำตาไหลตามการกระทำของเธอ เธอมุ่งมั่นและส่ายหัว เธอไม่คิดอะไรเลย สายตาของเย่ชูหวินก็หมองลง เขาอยากจะให้รอยยิ้มที่อบอุ่นกับเธอ แต่ค้นพบว่าเขายิ้มไม่ออกแล้วจริงๆ

“ขอโทษนะ” ติงยียีรีบหันตัวกลับแล้ววิ่งเข้าไปด้านใน เธอไม่อยากจจะเจอสถานการณ์แบบนี้อีกแล้ว

ในร้านอัญมณี

พนักงานในร้านต่างมองรองผู้จัดการศูนย์การค้านานาชาติโอบเอวคนที่กำลังจะมาเป็นผู้จัดการร้านชั่วคราวของพวกเขากันอย่างตื่นเต้น

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเย่เนี่ยนโม่ก็ดังขึ้น เขาเดินไปรับโทรศัพท์เสร็จแล้วก็เดินมาหอมแก้มเธอ “เดี๋ยวมารับคุณกลับบ้านนะ”

ติงยียีไม่ได้พูดอะไร เธอคิดว่าผู้ชายคนนี้น่ากลัวจริงๆ ทั้งๆที่รู้ว่าเธอกำลังทำอะไรแต่ก็ทำเหมือนกับว่าไม่รู้อะไรเลยเล่นตามบทเธอ ถ้าไม่ใช่ว่าเขาพูดเองติงยียีคงคิดว่าตัวเองหลอกทุกคนได้จริงๆ