บทที่ 1644 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1484

เขายิ้มให้เธอ รอยยิ้มนั้นเยือกเย็นกว่าลมหนาวข้างนอกหน้าต่างเสียอีก ติงยียีมองเห็นเขาหันไป ก็อดไม่ได้ที่จะเรียกไว้ “เนี่ยนโม่”

เย่เนี่ยนโม่หยุดเดินแต่ไม่ได้หันกลับมา “ผมจะปล่อยคุณไปอยู่แล้ว แต่ตอนนี้คุณเป็นคนเลือกเอง”

ติงยียีมองเห็นเขาเดินลับออกไป ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เบาลงเรื่อยๆ เธอจะปล่อยอ้าวเสว่ไปไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงต้องทำแบบนี้

นอกประตูบ้านตระกูลเย่ อ้าวเสว่มองไปรอบๆ ในที่สุดก็ต้องจากไปแบบพ่ายแพ้ เธอมองติงยียีอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็หันขึ้นรถ

เย่ป๋ออดไม่ได้ที่จะเรียก “คุณยียี”

ติงยียีโบกมือบ๊ายบายให้เขา ขึ้นรถไปแบบไม่ได้พูดอะไร บนสระว่ายน้ำชั้นสาม เย่เนี่ยนโม่มองทุกอย่างอยู่ที่ข้างหน้าต่างนิ่งๆ มองติงยียีที่จากไปแบบไม่มีเยื่อใย เขาละสายตาไปอย่างเยือกเย็น จากนั้นก็กระโดดลงน้ำไปด้วยท่าทีที่สง่างาม

ที่สนามบิน

อ้าวเสว่มองมือถือ ติงยียีก็คว้าหนังสือขึ้นมาเล่มนึง จากนั้น มือถือของเธอก็สั่น เธอเปิดออกดูก็ต้องหันหามามองติงยียีอย่างระมัดระวัง

เห็นเธอไม่มีท่าทีอะไร อ้าวเสว่ก็หยิบมือถืออกมาจากกระเป๋าแล้วก็เดินไปที่ห้องน้ำ ยังไม่ถึงห้องน้ำเธอก็เลี้ยวไปอีกทางนึง ข้างราวบันไดลิฟต์ เธอพูดกับเหยนหมิงเย้าที่รออยู่ตรงนั้นอย่างโกรธพาล “นายนี่เป็นเวรกรรมตามติดจริงๆนะ จะตามฉันมาทำไมเนี่ย”

เหยนหมิงเย้าขมวดคิ้ว “คุณนัดผมมาที่นี่เองไม่ใช่หรอ”

อ้าวเสว่พูดเขม่น “ฉันเรียกให้คุณมาตอนไหนกัน” จากนั้นเธอก็หยุดไป สายตาคู่ที่หวาดกลัวมองไปที่ที่นั่งรอเครื่องบิน ต้องเป็นติงยียีแน่ๆ หล่อนทำแบบนี้ก็เพราะจะเตือนให้รู้ว่าหล่อนรู้จุดอ่อนของเธอหมดแล้ว

“เป็นอะไรไป” เหยนหมิงเย้ามองสีหน้าของเธอที่ดูร้อนรนก็รีบถาม

อ้าวเสว่ถลึงตามองเขา “จำไว้ว่าคุณกับฉันเป็นแค่เพื่อนสนิทกันเท่านั้น ถ้าพูดเรื่องนี้ออกไปฉันฆ่าคุณแน่”

ยังไม่ทันรอให้เหยนหมิงเย้าพูดอะไร อ้าวเสว่ก็เดินไปที่ลิฟต์ เมื่อกี้ตอนผ่านมาเธอรู้สึกว่ามีคนตามหลังอยู่ตลอด เมื่อหันหน้าไปก็พบกับสีหน้าพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย

“เป็นเพื่อนกันสินะ” ซางหัวพูดพลางหัวเราะ “ได้ยินมาว่าเธอไล่ต้าต้าออกไปแล้ว？เก่งจริงๆนะ ตอนนี้เธอถูกบังคับให้แต่งงานไปแล้ว”

“ฉันไม่ได้ทำเธอ” อ้าวเสว่ขมวดคิ้ว เธอเดินถอยหลังลง มองเธออย่างระมัดระวัง

รอยยิ้มของซางหัวเปลี่ยนไปอย่างน่ากลัว ทำให้อ้าวเสว่ตกใจเป็นอย่างมาก เมื่อเธอจะวิ่งไปข้างหลัง ไหล่ของเธอก็โดนชน มีคนกรี้ดอยู่รอบๆ อ้าวเสว่นอนอยู่บนพื้น มองดูซางหัวที่วิ่งออกไปทางฝูงชนอย่างเลือนราง รปภ.ของสนามบินสองคนก็ตามไป

เลือดสดไหลออกมาจากขาอ่อนของเธอ กระโปรงของเธอชุ่มโชก บนพื้นกลายเป็นสีแดงวงกว้าง รอบข้างดูวุ่นวายมาก มีคนโทรเรียกรถพยาบาลอย่างไม่ขาดสาย

เธอเจ็บจนแทบจะสลบไปแล้ว เธอรู้สึกได้อย่างดีว่าสัญญาณชีพในท้องของเธอหายไป วินาทีนั้นเธอกลัวมาก ใจของเธอตัดสินใจแล้ว เธอจะรักษา เด็กคนนี้ไว้！นี่คือลูกคนแรกของเธอเลยนะ

รอบข้างมีคนเดินวุ่นไปมา หัวของเธอถูกพยุงขึ้นมาเบาๆ สีหน้าของเหยนหมิงเย้าเต็มไปด้วยความกังวล “คุณอดทนไว้นะ คุณต้องไม่เป็นไร”

“ส่งฉันไปโรงพยาบาลตอนนี้ เร็วเข้า ไม่งั้นลูกไม่รอดแน่ ” อ้าวเสว่ดึงเสื้อคลุมของเขาทนเจ็บไว้แล้วพูด

สีหน้ายากเกินคาดเดา เขาไม่ได้ตอบอะไร แต่ท่าทีที่โอบกอดเธอกลับแน่นขึ้น อ้าวเสว่กลัวมาก และสิ้นหวังมากด้วย เหยนหมิงเย้าไม่อยากจะช่วยเด็กคนนี้ บางทีเมื่อกี้เขาอาจจะมีโอกาสห้ามซางหัว แต่เขาเลือกที่จะนิ่งเฉย ยืมมือซางหัวกำจัดลูกของเธอ แบบนี้เธอก็โทษเขาไม่ได้แล้ว

“ขอร้องล่ะ ช่วยลูกฉันด้วย คุณจะเสียใจนะ แล้วคุณจะเสียใจจริงๆ” อ้าวเสว่หน้าซีดขาว เริ่มจะเลือนรางเต็มที เธอพูดได้เพียงแค่คำซ้ำๆ

“ข้างนอกรถติดมาก หมอเข้ามาไม่ได้！” มีเสียงตะโกนดังมาจากฝูงชน เหยนหมิงเย้าตกใจ เมื่อกี้เขายืมมือซางหัวกำจัดลูกของอ้าวเสว่จริงๆ เพียงแค่ไม่มีเด็กคนนี้ เย่เนี่ยนโม่ก็ไม่เอาอ้าวเสว่แล้ว เขาก็มีโอกาสแล้ว เขาเป็นคนเรียกหมอมาก่อนเอง เรื่องควรจะเป็นไปได้ด้วยดี แต่ตอนนี้สถานการณ์กลับใหญ่ไปกว่าที่เขาคิดไว้

“คุณอดทนไว้นะ ผมจะไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้” เหยนหมิงเย้ากัดฟันลุกขึ้นมาแล้ววิ่งออกไป เป็นเพราะว่าติงยียีเองก็หาอ้าวเสว่อยู่ทั่วสนามบิน เมื่อเห็นอ้าวเสว่เป็นแบบนี้เธอก็ตกใจอย่างมาก

“เธอเป็นอะไรไป” ติงยียีรีบเข้าไปพยุงเธอ เลือดเต็มมือจนน่าตกใจ

อ้าวเสว่พูดอย่างไม่ปะติดปะต่อนัก “ทีนี้ก็ซะใจเธอแล้วสินะ ในที่สุดลูกฉันก็ไม่อยู่แล้ว เธอซะใจแล้วสินะ”

“อย่าเพิ่งพูดอะไร เก็บแรงไว้” ติงยียีรีบหยิบมือถือขึ้นมา มือเธอสั่นมาก มือถือตกลงพื้น อ้าวเสว่ก็หยิบมือถือขว้างทิ้ง

เธอสูดหายใจ รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะไม่ได้สติ ทำได้เพียงพึมพำซ้ำๆ “เธอพอใจแล้วสิ ในที่สุดเธอก็ได้ใจแล้ว ลูกฉันไม่อยู่แล้ว”

เสียงของเหยนหมิงเย้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล ด้านหลังเขาเป็นหมอกับพยาบาล อ้าวเสว่ถูกส่งขึ้นรถอย่างรวดเร็ว ติงยียีนั่งอยู่ที่เดิม เธอจ้องเลือดที่มีอยู่ท่วมมือ ใจสั่นระรวน “เป็นเพราะเธอที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ใช่ไหม”

ในโรงพยาบาล

เหยนหมิงเย้ากับติงยียี ต่างวนเวียนกันอยู่หน้าประตูอย่างกังวล ทันใดนั้นเหยนหมิงเย้าก็ใช้มือต่อยกำแพงเข้าไปอย่างแรง หันไปมองในห้องคนไข้อยู่นาน จากนั้นก็เดินออกไป