บทที่ 1645 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1485

ซางตกใจกับน้ำเสียงเย็นชาของเขา มือของเธอที่ใส่กุญแจมือก็สั่นเล็กน้อย “ไม่รู้สิ ฉันได้รับจดหมาย ฉบับนึง จดหมายก็บอกว่าให้ฉันไปรอที่นั่น”

“แล้วจดหมายล่ะ？” Baker ยืดตัวขึ้นมองเธอ

เธอส่ายหัว "มันพิมพ์ในคอมพิวเตอร์ ฉันอ่านเสร็จก็ฉีกทิ้งแล้วโยนทิ้งถังขยะไปแล้ว"

ประตูถูกเปิดอีกครั้ง ตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามาและพึมพำข้างหูของBakerครู่หนึ่ง เขามองสาวตรงหน้าอย่างเห็นอกเห็นใจเล็กน้อย

“ดูเหมือนว่าคราวนี้เธอจะทำให้เขาโกรธจริงๆ” Baker ยืนขึ้นและเดินไปที่ประตู ตบไหล่ของคนที่กำลังเดินเข้ามา “นี่ไม่ใช่บ้านนายนะ ให้แค่ห้านาที”

ซางหัวเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว เหลือบมองเย่เนี่ยนโม่ที่ปรากฏตัวที่ประตูจากนั้นก็ละสายตาออกไปอย่างรวดเร็ว เย่ เนี่ยนโม่ นั่งลงด้วยท่าทางเย็นชา “ใช่ติงยียีรึป่าว?”

ซางหัวตกตะลึงครู่หนึ่ง จากนั้นก็กลับมาคิด ติงยียีปฏิเสธที่จะติดต่อกับเธอ เธอจำความเกลียดชังทั้งเก่าและใหม่เหล่านี้ได้หมด ยังไงเธอก็หนีไปไหนไม่ได้ในตอนนี้ เธอทำลายใครได้เธอก็จะทำ เธอพยักหน้า “ใช่”

เย่เหนียนโหม่ลุกขึ้นเดินไปข้างหน้าเธอ มองดูเธอหัวจรดเท้า “พูดให้มันดีๆ มีหลายอย่างในคุกที่เธอไม่อยากลองแน่” การข่มขู่ของเขาได้ผล ริมฝีปากของซางหัวสั่น "นายปล่อยฉันไปแล้วฉันจะบอกนายทุกอย่าง"

"เธอเลือกได้แค่จะตายหรือตายอย่างอนาถ" เย่เนี่ยนโม่เหยียดหลัง ความรู้สึกเย็นเยือกก็ออกมาจากร่างกายของเขา ทำให้ผู้คนสั่นเทา ร่างของซางหัวสั่น กุญแจมือกับโต๊ะกระทบกันจนส่งเสียง “ฉันไม่รู้ ฉันได้รับจดหมายที่ขอให้ฉันไปที่บันไดเลื่อนของสนามบินเก็ท่านั้น ฉันก็เลยไป”

เย่เนี่ยนโม่ มองดูเธออย่างเย็นชา แต่ใจของเขาก็ร่วงหล่น เป็นติงยียีที่จริงๆหรอที่ทำ

เขาก้าวเท้าเปิดประตู Baker เดินเข้ามา เห็นหน้าเขาแล้วก็ทำได้เพียงตบไหล่เขาเบาๆ “เสียใจด้วยนะ”

“ผมจะฟ้องเธอในข้อหาจงใจฆ่า เดี๋ยวทนายจะมาจัดการเอง” เย่เนี่ยนโม่เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง เขาไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป

อ้าวเสว่ตื่นขึ้น เธอหันศีรษะเล็กน้อย แล้วก็เห็นติงยียีนั่งหลับอยู่ เธอเอื้อมมือไปสัมผัสท้องแบนราบของเธอ รู้สึกเศร้าในใจ ทำไมเย่เนี่ยนโม่ไม่อยู่ที่นี่? เวลาแบบนี้เขาอยู่ที่ไหน?

เธอต้องการเด็กคนนี้ แต่ก็ไม่มีบุญต่อกัน เธอสัมผัสได้ถึงชีวิตที่หลุดลอยไปจากร่างกายของเธอ เธอรู้ว่าเด็กคนนั้นได้ก่อตัวขึ้นแล้ว เธอไม่มีทันแม้แต่จะได้เห็นรูปร่างหน้าตาของเขา

น้ำตาคลอเบ้าทำให้มองไม่ชัด เธอเอื้อมมือไปเช็ดแล้วก็เกิดเสียงกุกกักเล็กน้อย ติงยียีตกใจตื่น เธอลุกขึ้น "เป็นยังไงบ้าง"

"ตอนนี้แกจะมาแสร้งทำเป็นเห็นอกเห็นใจอะไร ออกไปให้พ้น" อ้าวเสว่พูดอย่างเย็นชา

ติงยียีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วอ้าวเสว่ก็โกรธจัด เธอเขวี้ยงหมอนทั้งหมดที่อยู่ข้างหลังเธอไปที่ติงยียี "ฉันให้แกออกไป แกไม่ได้ยินหรอ!" คนรับใช้ที่อยู่นอกประตูรีบเข้ามาหลังจากได้ยินเสียงข้างใน คนรับใช้อีกคนหนึ่งไปบอกฝู้เฟิ่งหยี ติงยียีมองเธออยู่สักพัก ในตอนที่เธอออกไปก็เป็นฝู้เฟิ่งหยีที่รีบมาดู

“ฉันสั่ง ต่อไปนี้ห้ามคนนอกเข้ามาในวอร์ดนี้” ฝู้เฟิ่งหยีดูซีดเซียว แต่น้ำเสียงของเธอเข้มงวดมาก และเธอก็พูดอย่างไม่เกรงใจต่อหน้าหมอและพยาบาล

ติงยียีเดินผ่านเธอโดยก้มหน้าลง เสียงประตูปิดลงข้างหลังเธอ เธอถอนหายใจอย่างหนัก แล้วก็ก้าวเท้าจากไป

ในห้องผู้ป่วยฝู้เฟิ่งหยีจับมืออ้าวดสว่อย่างทุกข์ใจ "เสี่ยวเสว่ ไม่เป็นไรนะ ค่อยมีใหม่ก็ได้ แต่อย่าให้ร่างกายเป็นอะไรไปเลย" อ้าวเสว่ส่ายหัว "มีอีกไม่ได้แล้วค่ะ เย่เนี่ยนโม่ไม่ได้ชอบฉันสักหน่อย ไม่มีอีกแล้วล่ะค่ะ"

"เขากล้าหรอ! เนี่ยนโม่อยู่ไหน ไปเรียกเขามาซะ!"

เย่ป๋อก้าวไปข้างหน้า "คุณชายไปที่สถานีตำรวจครับ "

ฝู้เฟิ่งหยี "ห้ามปล่อยผู้หญิงคนนั้นไปเด็ดขาด ไปหามาว่าในครอบครัวเธอมีใครบ้าง"

อ้าวเสว่ประหลาดใจมาก สิ่งที่เธอกังวลมากที่สุดคือซางหัวที่เห็นเหยนหมิงเย้า ถ้าเธอพูดเรื่องของเหยนหมิงเย้า เรื่องก็จะยิ่งไปกันใหญ่

“ฉันอยากเจอเนี่ยนโม่” ริมฝีปากเธอสั่นและพูดอย่างน่าสงสาร จะปล่อยให้เย่เนี่ยนโม่อยู่กับผู้หญิงคนนั้นตลอดเวลาไม่ได้ ถ้าซางหัวพูดอะไรที่ไม่ควรพูดไปก็จบเห่แน่

เมื่อเย่เนี่ยนโม่มาถึงก็ดึกแล้วอ้าวเสว่รอเขาอยู่ น้ำตาไหลออกมาทันทีที่ได้เจอ เย่เนี่ยนโม่เดินขึ้นไปหาและนั่งข้างเธอ ตบหลังมือของเธอเบาๆ แล้วก็ถูกเธอจับไว้

“คุณยังเชื่ออยู่ไหม ยังเชื่ออีกหรอว่าติงยียีเป็นคนจิตใจดี?” ริมฝีปากเธอสั่น มองที่เขาด้วยดวงตาที่ร้องจนบวม

เย่ เนี่ยนโม่ขมวดคิ้ว จับฝ่ามือเธอด้วยมือหลัง ซุกมือของเธอไว้บนเตียง และพูดอย่างอบอุ่นว่า "นอนเถอะ"

ท่าทีและคำพูดของเขาทำให้อ้าวเสว่โกรธ แต่ก็ทำอะไม่ได้ "ในหัวใจของคุณ เด็กคนนั้นสำคัญน้อยกว่าติงยียีใช่ไหม"เธอผิดหวังมากแม้ว่าเด็กจะไม่ใช่ลูกของเย่เนี่ยนโม่ ท่าทีของเขาช่างน่าตกใจ เขายังต้องการปกป้องติงยียีจริงๆด้วย!

ตาถูกปิดลงด้วยฝ่ามือ เย่ เนี่ยนโม่ช่วยเธอห่มผ้าห่ม "นอนเถอะ ผมจะอยู่กับคุณที่นี่"

อ้าวเสว่หลับไปแล้วเขาถึงจะเดินออกมา ในสวน แสงจันทร์ส่องผ่านกิ่งก้านที่ว่างเปล่ามายังร่างของชายหนุ่ม

เขาร้องใส่อารมณ์แล้วก็รัวหมัด แผลฉีกออก เลือดถูกป้ายบนลำต้นของต้นไม้สีน้ำตาล เสียงของความกลัดกลุ้มก็ดังอยู่ตลอด