บทที่ 1654 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1494

เธอ เป็นแบบนั้นจริงๆ เหรอ?

ไม่กล้าหันหลังกลับ ไม่กล้าถาม เธอทำได้ออกมาอย่างน่าสมเพช ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เย่เนี่ยนโม่ก็ได้กลับมาพร้อมไฟโกรธ

เย่เชินหลินก็ได้ชงชาอย่างเรียบง่าย ท่าทางนั้นคล่องแคล่วเอามาก กับความโมโหของเขาก็ได้ทำเป็นมองไม่เห็น กลิ่นชาก็ได้ลอยฟุ้งไปทั่ว เย่เนี่ยนโม่ก็อดโมโหไม่ได้ “ทำไมถึงต้องปล่อยเธอไป ข้างนอกอันตรายขนาดไหนคุณพ่อไม่รู้เหรอครับ ถ้าเกิดคนคนนั้นไปหาเธอแล้วทำยังไง?”

คนใช้รอบๆ ก็ได้ต่างพากันมองพวกเขา พ่อบ้านก็ได้ให้คนใช้ออกไปอย่างไม่ให้สุ่มไม่ให้เสียง เขาก็ได้รีบไปหาคุณหญิง

เย่เชินหลินก็แค่มองเขาสักพัก “แกคิดว่าจะขังเธอนานเท่าไหร่?”

“อย่างน้อยก็จนกว่าจะจับคนคนนั้นได้” เย่เนี่ยนโม่ร้อนใจเล็กน้อย ตั้งแต่รู้จากปากของรปภว่าติงยียีได้ออกไปจากตระกูลเย่โดยพลการนั้นใจของเขาก็ได้เต้นแรงอยู่ตลอด!

เย่เชินหลินก็ได้เอาแก้วชาวางไว้ที่โต๊ะเป็นการบอกให้เขานั้นนั่งลง เย่เนี่ยนโม่เม้มปากแน่น ไม่พูดอะไรแล้วก็นั่งลง แววตายังมีไฟโกรธอยู่

“ถ้าเกิดแกไม่อยากให้เธอได้รับอันตราย งั้นสิ่งที่ต้องทำตอนนี้ก็คือหาตัวคนร้ายคนนั้นในเวลาที่สั้นที่สุด” เย่เชินหลินก็ได้จิบชาไปคำ ก็ได้มองเขาอย่างจริงจัง

เย่เนี่ยนโม่ลุกขึ้น จัดแขนเสื้อ เขาได้ควบคุมไฟโกรธของตัวเองได้แล้ว ข้างหลังก็มีเสียงที่เรียบๆ ของเย่เชินหลินดังขึ้น “ฉันใช้เวลากว่าสิบปีถึงจะเข้าใจคำว่ารักไม่ใช่การกักขัง ฉันหวังว่าแกนั้นจะใช้เวลาน้อยกว่าฉัน”

พึ่งพูดจบ เย่เนี่ยนโม่ก็ได้เดินออกไปจากประตูปากตระกูลเย่แล้ว เซี่ยชีหรั่นเดินไปข้างๆ เขาแล้วก็ได้มองเขาด้วยความเป็นห่วง ความสัมพันธ์ของพ่อลูกคู่นี้นั้นจะพูดว่าไม่ดี ให้พูดว่าทั้งสองนั้นไม่มีใครยอมใครจะดีกว่า เลี่ยงที่จะไม่ตกเลือดไม่ได้

เย่เชินหลินก็ได้ลากเธอ นิ้วของเขาก็ได้จับไปที่เส้นผมของเธอ กลิ่นหอมอ่อนๆ ยังติดที่ปลายนิ้ว ก็ได้มีความอ่อนโยนที่ต่างออกไป ไม่มีใครพูดอะไร สายตาที่มองอีกฝ่ายก็ได้เป็นการอธิบายทุกอย่าง

สถานที่ถ่ายทำ

“เด็กน้อย หนูจำเป็นต้องเดินออกไป มีแค่ออกไปเท่านั้นถึงจะเจอกับคนมากมาย ถึงจะได้เจอกับสังคมที่สูงกว่า”

“อีกด้านของภูเขามีอะไรคะ?”

“การล่อลวง ความอ่อนโยน คนดี และคนไม่ดี ดูว่าหนูจะเลือกยังไง”

“คัด! ดีมาก!”

ติงยียีก็ได้ถอนหายใจ ชิวไป๋ก็ได้รีบเอาเสื้อกันหนาวแล้วเดินเข้าไป ห่มไปหลายชั้นเธอถึงรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่เข้ามาในร่างกายที่หนาวเย็น

เพราะว่าต้องแสดงออกมาว่าเป็นฤดูร้อนพอดี นักแสดงใส่ได้เฉพาะชุดผ้าลินิน อากาศสามองศาเซลเซียสทำให้ทุกคนหน้าแดงเพราะอากาศหนาว

ติงยียีขดตัวในเก้าอี้ ฉากของเธอได้ถ่ายหมดแล้ว แต่ว่าเธอนั้นก็ไม่อยากที่จะกลับไป ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ได้ยืนมองเงียบๆ ในที่ไม่ไกล

เย่เนี่ยนโม่มองเธออย่างโหยหา ความรู้สึกของเขาได้สั่นไหว อยากที่จะเข้าไปกอดเธอ ยิ่งอยากที่จะจูบเธอ แต่ว่าเวลาส่วนมากนั้นเขาได้ใช้เหตุผลเป็นหลัก เพราะงั้นเขานั้นทำได้แค่ยืนมองอยู่ตรงนี้เงียบๆ

เย่ป๋อเดินไปข้างๆ เขา “เกิดเรื่องครับ”

เขามองติงยียีที่สั่นถือน้ำร้อนแล้วจิบเล็กน้อย เหมือนว่าน้ำร้อนเกินไป คิ้วของเธอก็ได้ขมวดแน่น มือนั้นก็ได้พัดให้ปากของตัวเองให้เย็นลง ท่าทางน่ารักเอามากๆ ทำให้คนที่มองนั้นมองยังไงก็รู้สึกไม่พอ

ในที่ที่เธอมองไม่เห็น สายตาของเขานั้นก็ได้เต็มไปด้วยความรัก พอหันหลังสายตาก็ได้มีความน่ากลัวอยู่ “ไป”

บนถนน ชายใส่แว่นคนหนึ่งก้มหน้าแล้วรีบเดินผ่านฝูงชน กระเป๋าเอกสารสีดำเขาก็ได้ใช้แขนหนีบไว้แน่น

หลังจากเลี้ยวหัวมุมแล้วชายคนนั้นก็เข้าประตูบริษัทเย่ซื่อ ก็ได้ถูกชายชุดดำหลายคนล้อมไว้ที่หน้าประตูลิฟต์ “พวกนายจะทำอะไร?” ชายหนุ่มก็ได้ร้องด้วยความตกใจ จากกลุ่มชายชุดดำก็ได้มีชายหัวแบนเคร่งขรึมคนหนึ่งเดินออกมา เขาโบกมือ บอดี้การ์ดก็ได้ปิดปากชายคนนั้น

ห้องทำงานของบริษัทเย่ซื่อ สีหน้าของเย่เนี่ยนโม่เคร่งเครียด “ถ้าเกิดแกยอมพูดออกมาอย่างว่าง่าย งั้นฉันก็แค่ส่งแกไปที่สถานีตำรวจ ถ้าเกิดแกไม่ยอมรับ งั้นฉันก็ทำได้แค่จัดการแกด้วยวิธีแบบตระกูลเย่แล้ว”

“พวกคุณพูดอะไรอยู่ ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ! แฟนของผมอยู่ที่บริษัทเย่ซื่อ วันนี้นัดกันไว้แล้วว่าจะไปทานข้าวด้วยกัน!” แว่นผู้ชายหนีบหลวมๆ ตรงสันจมูก

เย่เนี่ยนโม่ก็ได้ขยับนิ้วไปที ชายชุดดำกี่คนก็ได้เข้าใกล้กัวต้าชิ่งหมัดเดียวก็ได้ต่อยเขาล้มไป เสียงร้องวอนของชายหนุ่มก็ยังดังไม่หยุด

เย่ป๋อผลักประตูเข้ามา ก็ได้รีบเดินไปข้างเย่เนี่ยนโม่พูดเสียงเบาว่า “ผู้บริหารอีกคนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นได้รับบาดเจ็บที่บ้านของตัวเองครับ โชคดีที่เขาหนีออกมาได้”

คิ้วของเย่เนี่ยนโม่ก็ได้ขมวดแน่น เขาได้ยกมือเป็นการห้ามบอดี้การ์ด ลุกขึ้นแล้วก็เดินออกไปข้างนอก “จับตามองมันไว้”

ในสถานที่เกิดเหตุ Bakerก็ได้โยนก้นบุหรี่ลงกับพื้น แล้วก็ได้ใช้เท้าเหยียบไฟให้ดับ เห็นการมาของเย่เนี่ยนโม่เขาไม่แปลกใจเลยสักนิด “ผมเริ่มเชื่อในคำพูดของคุณแล้วครับ”

เย่เนี่ยนโม่มองเขาสักพัก ก็ได้เดินไปตรงหน้าพนักงานเก่า “บริษัทเย่ซื่อให้วันหยุดนายสามเดือน เลือกประเทศที่จะไปได้เลย”

“ของขวัญไม่เลว” Bakerก็ได้เสริมไปคำ

หัวของเย่เนี่ยนโม่จะระเบิดอยู่แล้ว ได้ยินแบบนั้นก็ไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี “ลุงBaker!”