บทที่ 1655 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1495

ติงยียีพึ่งจับเข็มขัดแน่น รถก็ได้พุ่งตัวออกไปเหมือนธนูที่ถูกยิงออกไป ติงยียีคิดไม่ถึงว่าจะมีคนที่มีทักษะการขับรถได้ดีขนาดนี้

รถของเย่ชูหวินก็ได้แซงคันข้างหน้าเป็นระยะ แล้วก็เลี้ยวเป็นพักๆ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็มองไม่เห็นเงารถข้างหลัง

“สุดยอด!” ติงยียีก็ได้พูดชมออกมา แต่ก็ได้ตกใจกับแววตาของเขา

เย่ชูหวินก็ได้จอดรถที่ข้างทางอย่างแรง เขาหลับตาอย่างเหนื่อยล้า แล้วก็รีบลืมตาขึ้นมา สายตาน่ากลัวเอามากๆ “ถ้าเกิดวันนี้ฉันไม่ได้มารับเธอจะเป็นยังไง?”

ติงยียีอยากที่จะตบบ่าของเขาปลอบใจด้วยความเป็นห่วง แต่ว่ามือก็ได้ถูกเขาคว้าเอาไว้ รู้สึกถึงความสั่นที่ส่งมาจากมือของเขา เธอถึงรู้สึกถึงความกังวลของเขา

พอไปถึงตระกูลเย่เย่ชูหวินก็ได้ลากติงยียีตรงไปที่ห้องทำงานของเย่เนี่ยนโม่ “นายสัญญากับฉันแล้วว่าจะดูแลเธอให้ปลอดภัย ถ้าเกิดทำไม่ได้ งั้นฉันมาดูแลเธอเอง!”

เย่เนี่ยนโม่มองทั้งสองคน “เกิดอะไรขึ้น?”

เย่ชูหวินก็ได้เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้เขาอย่างง่ายๆ ขมวดของเย่เนี่ยนโม่ก็ได้ขมวดแน่นขึ้น สายตาที่จ้องมองติงยียีก็ได้นานขึ้น

“ฉันไม่มีทางที่จะทิ้งละครเรื่องนั้น” ติงยียีพูดเสียงเข้ม

“ยียี!” คราวนี้เย่ชูหวินกับเย่เนี่ยนโม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกัน สีหน้าทั้งสองได้เข้มจนน่ากลัว

ติงยียีสูดหายใจเข้าลึกๆ “ฉันปกป้องตัวเองได้”

“เธอจะปกป้องยังไง?” เย่เนี่ยนโม่ก็ได้เดินไปเดินมาในห้องอย่างร้อนใจ เย่ชูหวินก็ได้คว้ามือของเธอมาเลย “เธออยากได้อะไรฉันสามารถที่จะให้เธอได้ ขอแค่เธอเชื่อฟังก็พอ”

ผ่านไปนาน ติงยียีก็ได้พูดอย่างรู้สึกผิดว่า “ขอโทษ ฉันไม่สามารถที่จะทำแบบนั้นได้”

นอกประตู อ้าวเสว่ฟังคำพูดของทั้งสามได้หมดทุกคำ ความเป็นห่วงที่เย่เนี่ยนโม่กับเย่ชูหวินทำให้เธอโมโหมากๆ แต่ก็ทำให้เธอนั้นกังวลไม่น้อย การตายของจางถังไม่ได้เป็นเรื่องบังเอิญ ผู้ชายคนนั้นต้องรอการปรากฏตัวของตนแน่ๆ

เธอก็ได้กลับไปที่ห้องด้วยความกังวล เพราะว่ากลัวตายก็ทำให้เธอนั้นโทรไปหาซือซืออย่างอดไม่ได้ ฟังที่เธอพูดจบ ซือซือหัวเราะพูดว่า “โอกาสที่ดีในการจัดการน้องสาวเธอได้มาแล้ว”

“หมายความว่ายังไงคะ?” ใจของอ้าวเสว่ก็ได้กระตุก คำที่แม่บอกว่าจัดการหรือจะมีความหมายอื่น?

น้ำเสียงของซือซือก็ได้เข้ม “อย่าคิดว่าฉันเป็นคนโหดร้าย ถ้าเกิดมีวันหนึ่งเธอทำไม่ได้ตามที่ฉันหวัง ฉันก็จะทอดทิ้งเธอเหมือนกัน เธอใช้ติงยียีเป็นตัวล่อให้คนคนนั้นออกมา ถึงตอนนั้นฉันจะปล่อยข่าวให้ตระกูลเย่ ให้พวกเขาไปช่วยเธอ”

“ถ้าเกิดมันช้าไปล่ะคะ?” อ้าวเสว่ถามด้วยเสียงที่สั่น

“ถ้าจะทำเรื่องใหญ่ให้สำเร็จก็ไม่ต้องสนใจเรื่องเล็กน้อยพวกนั้น ที่ฉันเอาไปเสี่ยงเป็นชีวิตของน้องสาวเธอ ที่เธอไปเสี่ยงเป็นชีวิตของตัวเอง”

คำพูดของซือซือก็ได้เยือกเย็นเอามากๆ ริมฝีปากของอ้าวเสว่ได้สั่น ผู้ชายที่ตายในศูนย์การค้าสากล การตายของโม่ซวนหลินก็ทำให้เธอรู้สึกถึงความเหี้ยมโหดของแม่ตัวเอง

เธอไม่ใช่คน เป็นปีศาจ!

ผ่านไปนาน “ได้ค่ะ หนูลองเสี่ยงดู!”

วางสายไป ซือซือก็ได้มองตัวเองในกระจก เธอก็ได้จับแผลเป็นที่น่าเกลียดบนหน้าอกของตน กำไลข้อมือกระแทกกันทำให้เกิดเสียงดัง

น้ำตาของติงยียี คำว่าแม่ของติงยียีก็ได้ทำให้ความรู้สึกของเธอหวั่นไหวอย่างไม่ตั้งตัว มือเธอกำอ่างล้างหน้า แรงยิ่งอยู่ยิ่งมากขึ้น เธอจะใจอ่อนไม่ได้ ใจอ่อนไม่ได้เด็ดขาด ขอแค่ไม่ได้เป็นลูกที่เกิดกับเย่เชินหลินก็ไม่มีความหมายกับโลกใบนี้!

วันต่อมา ติงยียีกำลังออกจากบ้าน ชิวไป๋ก็โทรมาบอกว่าสามารถที่จะถ่ายฉากของคนอื่นก่อนได้ ฉากของเธอถ่ายทีหลัง คำพูดของเธอสั่นไหว ติงยียีรู้ว่าต้องเป็นเย่เนี่ยนโม่กับเย่ชูหวินทำอะไรไปแน่ๆ ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอก็เลยทำได้เพียงตอบตกลง

อ้าวเสว่แต่งตัวดีแล้วเดินผ่านเธอ ติงยียีก็ได้เรียกเธออย่างลังเล “ช่วงนี้อย่าพึ่งออกไป”

“เธอมาสั่งฉันได้ตั้งแต่ตอนไหน?” อ้าวเสว่ก็ได้ขำออกมา มองไปสักพักก็ได้เตรียมตัวเดินออกไป

ติงยียีเข้าไปขวางเธอ “อย่างน้อยๆ ก็ให้บอดี้การ์ดตามไปด้วย”

อ้าวเสว่ก็ได้ปัดมือเธอออก มองเธอเรียบๆ จากนั้นก็ได้เอากระเป๋าเดินออกไป

ติงยียีไม่รู้จะทำยังไง ก็เลยทำได้แค่ส่งข้อความให้เย่เนี่ยนโม่ เห็นว่ามองไม่เห็นเงาของอ้าวเสว่แล้ว เธอก็ได้ไล่ตามไปโดยไม่สนใจอะไร

อ้าวเสว่กำลังขึ้นรถ ประตูรถก็ได้ถูกคนเปิดออก ติงยียีก็ได้เบียดขึ้นไปแล้วก็ปิดประตูรถ

“สนุกไหมเธอเนี้ย!” อ้าวเสว่รู้สึกได้ใจ แต่ต้องมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโมโห

ติงยียีก็ได้คาดเข็มขัดให้ตัวเองเรียบร้อย “วันนี้เธอจะต้องเลือกว่าจะอยู่ที่บ้านตระกูลเย่ ไม่ก็เลือกว่าให้ฉันตามเธอไป”

รถก็ได้ขับไปถึงร้านขายเครื่องประดับของอ้าวเสว่ พึ่งลงจากรถ พนักงานก็ได้ล้อมเข้ามา “ท่านประธาน รักษาการผู้จัดการร้าน”

สีหน้าของอ้าวเสว่ก็ได้ไม่น่าดูกว่าเดิม พนักงานคนอื่นก็ได้มองหน้ากันไม่รู้ว่าควรพูดอะไร ติงยียีเห็นพวกเขาทำตัวไม่ถูก ก็ได้รีบพูดว่า “พวกเธอไปทำงานเถอะ”

พนักงานก็ได้แยกตัวไป อ้าวเสว่ก็ได้พูดประชด “ดูเหมือนว่าเธอทำหน้าที่ผู้จัดการร้านได้ดั่งใจนี่”