บทที่ 1658 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1498

ทั้งสองคนนิ่งเงียบ ในใจก็รู้ว่ารอจนถึงตอนที่กัวต้าชิ่งกลับมา ทั้งสองคนก็อาจจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว ภายในห้องของโรงงานเหลือเพียงแค่เสียงลมหายใจที่ไม่แรงไม่เบาและเสียงของกระดูกที่เสียดสีไปกับตัวเชือก

ที่พลาซ่า เด็กน้อยนั่งหัวเราะฮ่าๆอยู่บนคอของคุณพ่อที่เดินอยู่ เด็กสาววัยรุ่นหลายคนในชุดเครื่องแบบนักเรียนที่พูดคุยยิ้มแย้มเดินผ่านหัวมุมพลาซ่าไป เด็กหนุ่มที่สวมเสื้อผ้าสไตล์ฮิปฮอปเดินสวนทางมา เขารูปร่างสูงผอม ทำให้เหล่าเด็กสาวพากันกระซิบกระซาบ Baker ติดเครื่องดักฟังให้กับเย่เนี่ยนโม่ “อีกครู่หนึ่งพวกเราจะจับตาดูความเคลื่อนไหวของคุณ” เขาชะงักไป “และมีอีกเรื่องหนึ่งคือ อย่าเคลื่อนไหวเองตามอำเภอใจ”

เย่ชูหวินไม่วางใจ “ฉันจะไปกับนาย”

“ไม่ต้อง” เย่เนี่ยนโม่มองนาฬิกา ถือกล่องนิรภัยขึ้นมาแล้วเปิดประตูตู้รถ

ที่พลาซ่า ทุกคนล้วนมีสีหน้าความรู้สึกที่ไม่เหมือนกัน เด็กสาวที่มีความสุข วัยรุ่นที่มีท่าทางผิดหวัง มนุษย์ป้าที่ออกกำลังกายยามเช้าอยู่อีกด้าน ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เย่เนี่ยนโม่มองไปทางรถที่จอดเรียงกันเป็นแถวที่อยู่ไม่ไกล ก็เห็นมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากรถจิ๊ปแล้วโบกไปโบกมา ถึงได้กดรับสาย

“ฉันคือเย่เนี่ยนโม่”

“เอาเงินมาด้วยไหม”

“เอามาแล้ว? จะให้นายยังไง?”

“ฮ่าๆๆ ผมได้ยินมาว่าบริษัทเย่ซื่อของพวกคุณทำบุญกุศลในทุกด้าน วันนี้ก็ทำอีกสักครั้งหนึ่งเถอะ ผมต้องการให้คุณโปรยเงินทั้งหมดนั่น!”

ประตูรถที่อยู่ไม่ไกลเปิดออก Baker ลงมาจากรถด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เนี่ยนโม่ อย่าหุนหันพลันแล่น อย่าโปรย!”

สีหน้าของเย่เนี่ยนโม่นั้นมองไม่ออกถึงความสุข “เรื่องคุณพ่อนายเป็นอุบัติเหตุ”

คำพูดของเขายั่วโมโหกัวต้าชิ่ง “นั่นคือชีวิตคนชีวิตหนึ่ง! คนรวยอย่างพวกคุณก็ทำได้เพียงแค่ไกล่เกลี่ยเพื่อยุติความขัดแย้ง สุดท้ายก็ชดเชยเงินให้ ผมรู้ว่าพวกคุณรวยมาก แต่ว่าคนล่ะ? คนมีเพียงแค่คนเดียว! ทำตามที่ผมบอก ไม่อย่างนั้นผมจะแยกศพของผู้หญิงสองคนนั้นเป็นชิ้นๆ!”

เย่เนี่ยนโม่สีหน้าทะมึน เขายื่นกล่องนิรภัยไปด้านหน้า เปิดกล่องออก ลมในฤดูหนาวทั้งหนาวทั้งแรง เมื่อเขายกขึ้น ธนบัตรสีแดงก็ปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า คนบนถนนกรีดร้อง ก้มหน้าเก็บเงินกันอย่างบ้าคลั่ง เสียงตะคอกและเสียงอึกทึกดังขึ้นไม่หยุดหย่อน

“พวกคุณไปควบคุมสถานการณ์ที่พลาซ่าหน่อย” Baker เอ่ยอย่างร้อนรน ตำรวจที่เหลือมองธนบัตรที่ปลิวว่อนอยู่ทั่วฟ้าแล้วก็ตกตะลึงเช่นกัน หลังจากได้ยินคำพูดของผู้บังคับบัญชาแล้วถึงได้รีบไปรักษาความสงบเรียบร้อย

“น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ คิดไม่ถึงว่าคุณจะทำมันจริงๆ” เสียงในสายโทรศัพท์อวดดีมาก

เย่เนี่ยนโม่กราดสายตามองไปรอบๆ เขารู้ว่าคนจะต้องอยู่ใกล้ๆแถวนี้แน่นอน แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับกลอกเกินไป อาศัยกลุ่มคนที่เอะอะโวยวายอยู่ตอนนี้ในการหลบซ่อนตัวเอง

โทรศัพท์ถูกตัดสายไปโดยไม่มีการบอกล่วงหน้า Baker ก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว สถานการณ์ในตอนนี้ถูกควบคุมเอาไว้ได้แล้ว แต่ก็ยังมีธนบัตรบางส่วนที่ถูกมวลชนเก็บเข้ากระเป๋า ตำรวจไม่สามารถค้นร่างกายได้ตามใจชอบ จึงทำได้เพียงแค่ควบคุมตัวคนเอาไว้ชั่วคราว

“คนคนนี้มีปฏิกิริยารับรู้ในการถูกสอดแนมดีมากเกินไปแล้ว” Baker คิ้วขมวด

เย่เนี่ยนโม่เอ่ยต่อว่า “ผมรู้ว่าเขาไม่ต้องการเงิน”

“แล้วคุณยังจะเอามาอีก” Baker ถามเขาด้วยเขาสงสัย มีคนเดินเข้ามาข้างกายอย่างรวดเร็ว บนใบหน้าเย่ชูหวินมีความยินดี “คนที่ติดตามไปเมื่อครู่ตามตัวได้แล้ว!”

เย่เนี่ยนโม่สีหน้าเปลี่ยน “ตามไปเดี๋ยวนี้!”

Baker เพิ่งจะเข้าใจว่าที่แท้เจ้าหมอนี่ก็รู้ว่ากัวต้าชิ่งไม่ได้คิดจะเอาเงินจริงๆ แต่เขาถึงกับยินยอมจ่ายเงินห้าแสนเพียงเพื่อให้ได้คุยกับกัวต้าชิ่งนานขึ้นอีกหน่อย!

ภายในคลังสินค้า

หนูตัวหนึ่งวิ่งไปวิ่งมา อ้าวเสว่ดิ้นหนี “เธอเสร็จแล้วหรือยัง!”

“ยังเหลืออีกนิดหน่อย!” ติงยียีออกแรงดึงเชือกที่มัดมืออยู่ กระดูกถูกขัดสีจนเหลือท่อนสั้นๆ ส่วนข้อมือของเธอก็มีบาดแผลฉกรรจ์โชกเลือดนานแล้ว กระทั่งเชือกก็เต็มไปด้วยรอยเลือด

“เสร็จแล้ว!” เธอลุกขึ้นด้วยความดีใจ การนั่งท่าเดิมเป็นเวลานาน รวมไปถึงเท้าที่ได้รับบาดเจ็บทำให้เธอล้มลงกับพื้นในทันที เธอกัดฟันเขยิบไปข้างกายอ้าวเสว่ ตอนที่คิดจะลงมือ ด้านนอกประตูก็มีเสียงปลดล็อกดังลอยมา ทั้งสองคนสบตากันแล้วล้วนมองเห็นความหวาดกลัวในแววตาของฝ่ายตรงข้าม

ติงยียีรีบวิ่งกลับไปนั่งที่เดิม เก็บเชือกขึ้นมาพันไปที่แขนใหม่อีกครั้ง ประตูเปิดออก แสงอาทิตย์สาดเข้ามา ทั้งสองคนหรี่ตาลงอย่างไม่คุ้นชิน

กัวต้าชิ่งดูอารมณ์ดีไม่น้อย “จะให้พวกคุณดูอะไรอย่างหนึ่ง”

เขาเลื่อนโทรศัพท์มือถือ อ้าวเสว่ตะโกนออกมาด้วยความดีใจ “เนี่ยนโม่!”

ติงยียีก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน สายตาไม่ยอมผละออกจากร่างของเย่เนี่ยนโม่ในคลิปวิดีโอ โทรศัพท์มือถือถูกเก็บขึ้น กัวต้าชิ่งหยิบการ์ดอวยพรออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เมื่อเห็นการ์ดอวยพร อ้าวเสว่ก็กรีดร้องเสียงแหลม “ไม่นะ ขอร้องคุณล่ะ ไม่นะ!”

“คุณปล่อยพวกเราไปเถอะ มีอะไรก็พูดกันดีๆ คุณพ่อของคุณก็ไม่หวังให้คุณเดินมาถึงจุดนี้ในตอนท้ายหรอก!” ติงยียีพูด พลางเล็งไปนอกประตู เมื่อเห็นกัวต้าชิ่งไม่ทันระวัง เธอก็ลุกขึ้นกระแทกเขาออกแล้ววิ่งออกไปนอกประตู

“ช่วยด้วย! มีคนอยู่ไหม!” เมื่อเห็นว่าใกล้จะวิ่งออกนอกประตูแล้ว เสียงกรีดร้องของอ้าวเสว่ที่ดังขึ้นทางด้านหลังก็ทำให้ฝีเท้าเธอหยุดลง