บทที่ 1690 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1530

เธอวนอยู่ที่เดิน กวาดสายตามองคนเดินผ่านไปมาอย่างร้อนใจ ผมหางม้าที่มัดไว้สั่นไหวตามการเคลื่อนไหวของเธอ

ในรถแท็กซี่ที่อยู่ห่างจากเธอไม่กี่ก้าว เย่เนี่ยนโม่บีบสันจมูกตัวเอง เอนหลังเล็กน้อย มองไปที่ติงยียีที่ดูวิตกกังวลห่างออกไปไม่กี่ก้าว หัวใจของเขาสับสนวุ่นวายและเศร้าโศก

“ออกรถ”

เมื่อเดินเข้าไปในบริษัท พนักงานกลุ่มหนึ่งก็เข้ามาล้อมวง “หัวหน้า ชาวต่างชาติคนนั้นบอกว่าคุณภาพไม่ดีแล้วต้องการส่งคืนสินค้า แล้วออเดอร์นี้ก็ใหญ่ด้วย ทํายังไงดี? ”

เขาขมวดคิ้วฟังจนจบ ผู้ชายวัยกลางที่อยู๋ในห้องเจ้านายคนที่เคยสัมภาษณ์งานเขาก็เรียก “เนี่ยนโม่ เข้ามานี่หน่อยสิ”

ในสำนักงาน เจ้านายฉีกยิ้มออก “คุณดูสิ ชาวต่างชาติคนนั้นต้องการเงินคืน คุณว่าพวกเราทำการค้าเสื้อผ้าต่างประเทศจะให้เขาทำแบบนี้กับเราได้อย่างไร？”

เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้ว“ฉันจะไปดูสินค้าที่ได้รับเงินคืนที่โกดังก่อน ”

เมื่อมาถึงโกดัง ฟ้าก็เกิดฝนตกปรอยๆ ผู้ช่วยที่ติดตามมารีบเอาร่มมากางบนศีรษะของชายหนุ่ม ทั้งสองคนก็เข้ามาใกล้ทันที

เขาขมวดคิ้วและเอียงตัวเล็กน้อย กล่าวขอบคุณอย่างสุภาพและห่างเหิน“ไม่เป็นไร ผมเดินไปก็โอเคแล้ว”

ผู้ช่วยตัวน้อยที่หลงรักเขามาตลอดตาแดงก่ำ เธอต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อเข้าใกล้เขามากขึ้นแต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่สนใจเธอเลย เธอรู้สึกเสียใจมาก เมื่อเห็นเขาก้าวเท้าออกไปแล้วจึงรีบตามไป

ในโกดังมืดมาก ผู้ช่วยเปิดประตูกําลังจะเข้าไป แขนก็ถูกคนดึงไว้“ข้างในค่อนข้างมืด ฉันเข้าไปเปิดไฟก่อนแล้วค่อยเข้ามา”

ความอบอุ่นบนข้อมือ และเสียงทุ้มต่ำของเขาดูเหมือนจะยังก้องอยู่ในหู ผู้ช่วยมองเข้าไปในโกดังมืดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ จนกระทั่งมีเปิดไฟขึ้นทั่วห้อง

เย่เนี่ยนโม่สวมเสื้อเชิ้ตและกางเกงสูท กระดุมที่คอถูกกระดุมอย่างพิถีพิถัน แขนเสื้อของเขาพับออก เผยให้เห็นนาฬิการาคาแพง

“นี่คือสินค้าล็อตนั้นเหรอ？”

เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นอีกครั้ง เขามองไปที่ผู้ช่วยที่มีสีหน้างุนงงใจลอยและถามด้วยความสงสัย ผู้ช่วยตัวน้อยหน้าแดงอีกครั้งและรีบวิ่งไปหาเขา

เธอรู้สึกเศร้าเล็กน้อย ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านางรักษาระยะห่างระหว่างครึ่งแขนกับนางเสมอ แม้จะไม่ได้ตั้งใจแต่การปฏิเสธที่แฝงอยู่ในนั้นกลับชัดเจนมาก

หลังจากที่เธอเห็นว่าหัวหน้างานเห็นเสื้อผ้าหลายตัว คิ้วคมเข้มก็ขมวดเข้าหากันอย่างแน่นริมฝีปากเม้มแน่นจนทําให้ผู้คนรู้สึกหายใจไม่ออก

“หัวหน้าคะ? ” เธอกําลังจะเปิดปากพูดแต่ก็เห็นหัวหน้าหยิบโทรศัพท์ออกมา

“เนี่ยนโม่ เป็นยังไงบ้าง ทำได้ไหม” เสียงเจ้านายดังขึ้น

“ผมบอกแล้วว่าต้องควบคุมคุณภาพสินค้าอย่างเข้มงวด ถ้าสินค้าไม่ผ่านการทดสอบก็ไร้ประโยชน์ ไม่ว่าจะให้ใครไป”

“ไม่ใช่ว่าไม่ได้เข้มงวดนะ ก็แค่ใส่เสื้อผ้าที่คุณภาพไม่ดีปนกันไปไม่กี่ร้อยตัว พอใส่เข้าไปในกองเสื้อผ้าใครจะเห็น? ”

“ไม่ได้!”อยากให้ธุรกิจเติบโต คุณทำแบบนี้จะเป็นการขุดหลุมฝังศพตัวเอง”

ผู้ช่วยมองดูด้วยความประหลาดใจขณะที่หัวหน้าสอนเจ้านายด้วยเสียงต่ำ และเปลี่ยนสถานะเขาและเจ้านายไปโดยอัตโนมัติ

เมื่อออกมาจากโกดัง หัวหน้างานก็ขมวดคิ้วแน่น เธอเปิดประตูเข้าไปในรถเกือบจะชนหัว เธอรู้สึกเหมือนมีมือวางอยู่บนหลังคารถ

“ติงยียี!”

ไม่รู้ว่าใครตะโกนมาจากที่ไกลๆ หัวหน้างานที่เดิมทีมีสีหน้าไร้อารมณ์พลันเปลี่ยนสีหน้า สั่นระห่ำ มองไปที่แหล่งเสียงอย่างดุดันแล้วก้าวเท้าไล่ตามไป

“หัวหน้าเย่ คุณจะไปไหนคะ? ” เธอรีบตามไป ไม่ไกลนัก หัวหน้างานก็หยุดเดิน จ้องเขม็งไปที่คนแปลกหน้าคนหนึ่ง ผู้หญิงอายุประมาณ 40 ปีมองมาที่เขาและเขาหันกลับมาขณะที่เธอกำลังจะพูด สีหน้าของเขาก็กลับไปเป็นไม่สนใจก่อนหน้านี้ เย็นชายิ่งขึ้นไปอีก

“ไปกันเถอะ”

ตระกูลเย่

ติงยียีวิ่งเข้าไปในห้องโถง“ชูหวินล่ะ? ”

พ่อบ้านเห็นนางปลอดภัยดี ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก“คุณชายรองอยู่ในห้องครับ”

บนระเบียงกว้าง เย่ชูหวินนั่งบนเก้าอี้โยก ดวงตาของเขาว่างเปล่า และเขาไม่ได้สังเกตเห็นการเข้าใกล้ของคนข้างหลังเขา

ติงยียีเดินเข้ามาใกล้เขา มองดูเขาก้มหน้าส่งข้อความอย่างตั้งใจ แก้ไขเนื้อหาเรียบร้อยแล้ว แต่เขาไม่ได้กดส่ง ผ่านไปเนิ่นนานก็ถอนหายใจหนักๆออกมา

“ชูหวิน”เสียงสั่นระริกของเธอ มองจากด้านข้างถึงได้รู้ว่าเขาผอมเกินไปจริงๆ ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยมีชีวิตชีวาแต่ตอนนี้กลับเหมือนคนแก่ที่รอแก่เฒ่าไปคนเดียว

“ยียี！”

เขารีบลุกขึ้นนั่งและทรุดตัวลงหลังจากเห็นน้ำตาของเธอ

“ชูหวิน” เธอย่อตัวลงมองตาเขา “ปล่อยมือเถอะ ฉันจะอยู่กับนายตลอดเลย ดีไหม？”