บทที่ 1697 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1537

ติงยียีนั่งเงียบฟังเสียงข้างนอกที่ดังแล้วก็เงียบจนไม่มีเสียงอะไรบนเตียง

เขาไปแล้วใช่ไหม? พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นอีก เห็นคุณย่าโมโหขนาดนั้น พรุ่งนี้อาจจะแจ้งความเลยก็ได้

ตอนนี้สับสนมาก หน้าต่างฝรั่งเศสที่ระเบียงก็ได้มีเสียง เธอมองไป ก็ได้เห็นก้อนหินอีกก้อนที่ปาดมาที่หน้าต่างพอดี

เธอก็ได้รีบลุกขึ้นมา รีบเดินไปที่ระเบียงแล้วก็เปิดหน้าต่าง ก็ได้เห็นเย่เนี่ยนโม่ที่ยืนอยู่ที่ระเบียงห้องข้างๆพอดี

ระยะห่างระหว่างสองคนประมาณสามแขนผู้ใหญ่ และชั้นล่างคนพลุกพล่าน คนใช้เข้าออกตลอดเวลา และจากความสูงของเธอ มันเห็นเพียงแค่หัวเท่านั้น

“ขยับไปข้างๆอีกหน่อย” เย่เนี่ยนโม่สั่ง

เธอคิดได้ว่าเขาจะทำอะไร ในใจก็ได้ร้อนรนขึ้น “คุณพูดอะไรบ้าๆ! กลับไป”

เย่เนี่ยนโม่เลิกคิ้ว ร่างกายก็ได้ถอยไปข้างหลัง พูดต่อว่า “หันหลังไปนับหนึ่งถึงสิบ”

ยังไม่ทันได้ตั้งตัว อีกฝ่ายก็ได้มีท่าทางที่จะกระโดด เธอตกใจแล้วก็หันหลังปิดตาไว้

ร่างกายก็ได้สั่นอย่างไม่บังคับ แล้วอ้อมกอดอุ่นๆก็โอบรอบเธอ

“เธอนี่นา ไปเจอเรื่องที่ซวยๆอยู่ตลอดเลย” น้ำเสียงของเขาเหมือนหมดปัญญา ปล่อยเธอ จับมือของเธอแล้วก็เดินไปข้างนอก “ออกจากบ้านตระกูลเย่ก่อนเถอะ คุณย่าคงไม่หายโกรธง่ายๆแน่ ครั้งนี้ชูหวินทำเกินไปแล้ว”

ติงยียีที่ตามเขาก็ได้หยุดนิ่ง ไม่ยอมขยับอีก รอให้เขาหันหลังมา สีหน้าของเธอก็ได้แข็งทื่อกว่าเดิม

“ฉันเป็นคนขังอ้าวเสว่เอง”

เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้ว หัวเราะอย่างโมโห “เธอเป็นคนขัง? คำโกหกแบบนี้พูดออกมาให้ขำครั้งเดียวก็พอแล้ว ผมไม่สนว่าในหัวของเธอคิดอะไรอยู่ ออกไปกับผมก่อน”

ติงยียีถอยไปหนึ่งก้าวอยากที่จะหลุดจากการจับของเขา พูดออกมาอย่างจริงจังว่า “ฉันได้ตัดสินใจแล้ว คุณออกไปเถอะ”

เห็นว่าเธอหนักแน่นแบบนั้น น้ำเสียงของเย่เนี่ยนโม่ก็ได้อ่อนลง “เด็กดี เรื่องนี้มันจัดการได้ไม่ง่าย ออกไปกับผมก่อนค่อยว่ากัน”

ติงยียีเงียบแล้วก็ถอยหลังอีกครั้ง ก็ได้จ้องมองเขาเป็นการแสดงให้เห็นถึงการตัดสินใจของเธอ

เย่เนี่ยนโม่ก็ได้บีบจมูกของตัวเองด้วยความหงุดหงิด น้ำเสียงได้เย็นชาขึ้น “เธอทำแบบนี้ชูหวินไม่มีทางที่จะดีใจได้”

ติงยียีเงียบไปสักพัก “อย่างน้อยเขาก็ยังจะมีภาพลักษณ์ที่ดีในสายตาของคุณย่าและคนอื่นๆ”

เห็นว่าเธอดื้อแบบนี้ เย่เนี่ยนโม่ทั้งโมโหทั้งร้อนใจ “ตามใจ!”

คนที่เฝ้าประตูเห็นคุณชายออกมาจากห้องนอนของติงยียีก็ตกใจ อึ้งก่อน เห็นว่าคุณชายกำลังหงุดหงิด ก็ได้หุบปากไป

วันต่อมา ติงยียียังหลับอยู่ก็ได้ถูกคนดึงผ้าห่มก่อน ใบหน้าของฝู้เฟิ่งหยีได้เย็นชา “พาไป”

“คุณย่าคะ ให้ฉันสวมเสื้อก่อนได้ไหม?” ติงยียีหวาดกลัวเล็กน้อย ตอนนี้เธอยังสวมเสื้อนอนอยู่ แม้กระทั่งชั้นในก็ไม่มี!

ฝู้เฟิ่งหยีแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเดินออกไปข้างนอก บอดี้การ์ดคว้าแขนเธอทำให้เธอรู้สึกอับอายมาก เธอพยายามงอหลังให้มากที่สุด ไม่ให้คนพบว่าเธอนั้นไม่ได้สวมชั้นใน สุดท้ายสาวใช้คนหนึ่งได้ทนดูไม่ได้ก็ได้รีบไปเอาเสื้อหนาวออกมาให้เธอ

โรงพยาบาล อ้าวเสว่กำลังรับสารอาหารเหลว เนื่องจากหิวมาหลายวัน ผนังท้องของเธอจึงอ่อนแอมาก ดังนั้นร่างกายเธอจึงต้องรับสารอาหารเหลวเท่านั้น

เพราะว่าได้ขังคน อีกอย่างยังขังลูกสาวของคนที่รู้จักดี เพราะงั้นคนของตระกูลเย่อยู่หมด เห็นติงยียีถูกผลักดันเข้ามา ทุกคนก็ตกใจมาก

ฝู้เฟิ่งหยีเดินไปข้างๆอ้าวเสว่ พูดอย่างอ่อนโยนว่า “ไม่ต้องกลัวนะเสี่ยวเสว่ ผู้หญิงคนนี้ทรมานหนูยังไงบ้างบอกย่ามา ตระกูลเย่ไม่ได้เป็นตัวที่กินหญ้านะ!”

อ้าวเสว่สงสัยเล็กน้อย ก็ได้พูดออกไปแบบไม่คิดว่า “คนที่ขังหนูคือ”

“ฉันเองค่ะ” ติงยียีพูด เย่เนี่ยนโม่ที่อยู่ข้างๆก็ได้ขมวดคิ้ว

อ้าวเสว่อึ้งไป ไม่นานก็ตั้งตัวได้ ถึงแม้ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับติงยียี แต่ว่าที่ถูกขังก็เป็นเพราะเธอ อีกอย่างคนตระกูลเย่ไม่มีทางทำอะไรเย่ชูหวิน แต่ว่ากับติงยียีก็ไม่แน่

เย่เชินหลินอยู่ข้างๆพูด “เธอขังอ้าวเสว่ทำไม?”

อ้าวเสว่ก็ได้แกล้งมองติงยียีอย่างระมัดระวัง สายตาก็ได้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ฝู้เฟิ่งหยีก็ได้ตบหลังมือของเธอเป็นการปลอบโยน “พูดออกมาเลย ตอนที่ย่ายังมีชีวิตอยู่ ใครจะรังแกหนูไม่ได้!”

“ตอนนี้เธอเป็นประธานของบริษัทเย่ซื่อ!”

“อะไรนะ!”

พึ่งพูดจบ ทุกคนตกใจ เย่เชินหลินยังถือว่านิ่ง ฝู้เฟิ่งหยีมองบริษัทเย่ซื่อที่เย่เฮ่าหรันเป็นคนสร้างมาตกอยู่ในมือของคนนอกก็ได้โมโหจนหายใจหนักๆ “เนี่ยนโม่ นี่มันเรื่องอะไร!”

เย่เนี่ยนโม่กำลังจะพูด ติงยียีก็ได้รีบพูดออกไปว่า “หนูได้หุ้นที่โจ๋ซวนถือมาแล้ว แล้วก็ยังซื้อหุ้นจากผู้บริหารคนอื่นอีก”

“เธอหุบปาก!” ฝู้เฟิ่งหยีก็ได้ด่าอย่างไม่ไว้หน้า หันหน้าไปทางเย่เนี่ยนโม่ “ว่ามา”

ติงยียีมองเย่เนี่ยนโม่เป็นการร้องวอน เขาก็ได้เม้มปากแน่น เขาแสดงละครกับเธอไม่ได้จริงๆ “เป็นชูหวินครับ”

ติงยียีก็ได้หลับตาอย่างเจ็บปวด ร่างกายก็ได้สั่นเล็กน้อย ในที่สุดเย่เชินหลินก็ได้พูด “ตลกแล้ว!”

“พวกเธอพี่น้องอยากให้ฉันโมโหจนตายเหรอ” ฝู้เฟิ่งหยีร้องออกมา ร่างกายก็ได้ยืนไม่อยู่แล้วประคองเตียง เซี่ยชีหรั่นก็ได้รีบประคองเธอ