บทที่ 1699 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1539

โรงพยาบาล เย่ชูหวินมองนาฬิกาบ่อยๆ ทำไมคนที่มาโรงพยาบาลตรงเวลาทุกวันนี้ไม่มา คงไม่ได้เกิดเรื่องระหว่างทางใช่ไหม

ประตูถูกผลัก เขาหันหน้าด้วยรอยยิ้ม แล้วรอยยิ้มก็ได้หยุดนิ่ง

“ตกใจที่เห็นฉันไหม?” สายตาของอ้าวเสว่ได้เย็นชา รอยยิ้มได้สดใสกว่าเดิม “เห็นทีนายฟื้นฟูได้ไม่เลว”

ตกใจไปชั่วขณะ เย่ชูหวินก็ได้กลับไปมีสีหน้าที่เย็นชากว่าเดิม มองไปนอกหน้าต่างเหมือนไม่ใส่ใจ

อ้าวเสว่ก็ไม่ได้โมโห ส้นสูงก็ได้เดินไปนั่งที่โซฟา “ฉันถูกติงยียีปล่อยออกมา และก็คุณย่าคิดว่าเธอเป็นคนขังฉัน เธอก็ยอมรับแล้ว”

“เธอ!”

เย่ชูหวินหันไปอย่างแรง สีหน้าน่ากลัว “ฉันควรจะฆ่าเธอไปในตอนแรก!”

“ฮ่าๆๆๆ ใช่ นายพูดก็ถูก” อ้าวเสว่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ตอนที่ฉันใกล้ที่จะหิวตายในห้องนั้นฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน นายฆ่าฉันไม่ตาย รอนายตายแล้วฉันก็ไปฆ่าติงยียี ฮ่าๆๆๆ!”

“เธอลองดู!” เย่ชูหวินก็ได้ลุกขึ้นอย่างแรง หัวก็ได้เวียนไป ร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วตอนนี้ก็ได้โมโหจนทรุดหนักกว่าเดิม กำลังจะพูดก็ได้ไอไม่หยุด

อ้าวเสว่เข้าใกล้ มีความเยาะเย้ย “ตอนนี้ขนาดต่อยฉันนายก็ทำไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?”

เธอก็ได้หันไปอย่างเย็นชา ตอนจะเดินไปถึงประตูก็ได้หันหน้ามา “อ่อ จริงด้วย ติงยียียังคุกเข่าให้พวกเรานั้นไม่ต้องบอกเรื่องนี้ให้นายรู้ด้วยนะ ทำไมนายยังไม่ตายไปอีก”

เย่ชูหวินจ้องมองแผ่นหลังที่เธอจากไปไม่ห่าง มือก็ได้กำผ้าปูเตียงแน่น เส้นประสาทก็ได้เต้นไม่หยุด ร่างกายได้สั่นด้วยความโกรธ

พยาบาลเข้ามาพอดี เห็นว่าเขาสั่น ยังไม่ได้พูด เย่ชูหวินก็ได้ล้มลงไป

ริมแม่น้ำ แสงแดดก็ได้ส่องมาที่ตัว มีคนตกปลาอยู่ข้างๆ ทุกคนดูเหมือนมีความสุขมาก ติงยียียืนอยู่ที่ปลายแม่น้ำ

ลมที่นี่แรงมาก พัดคนจนยืนไม่นิ่ง ตาก็เกือบลืมไม่ได้ เธอลองที่จะเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว น้ำที่เย็นก็ได้เปียกรองเท้า ความเย็นก็ได้ส่งมาจากเท้าไปยังอวัยวะส่วนอื่น

เธอมองไปไกลๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร เหนื่อยเกินไป มีชีวิตอยู่บนโลกนี้มันเหนื่อยเกินไป เธอทำผิดอะไร? เธอไม่ได้เป็นคนแย่งตระกูลเย่ คนเธอก็ไม่ได้เป็นคนขัง แต่ก็ต้องแบกรับมันไว้ด้วยเหตุผลใดเหตุหนึ่ง เธอก็แค่คนธรรมดาไม่ใช่เหรอ?

เธอก็ได้เดินไปข้างหน้าอีกสองก้าว น้ำที่เย็นก็ได้เปียกขากางเกงของเธอ ในหัวก็ได้มีเสียงนี้พูดอยู่ตลอด “ปล่อยมือเถอะ ก็เป็นการหลุดพ้นอย่างหนึ่ง ยังไงซะคนเราก็ต้องเดินมาตรงจุดนี้”

เวลานี้ โทรศัพท์ก็ได้ดังขึ้น ดังไปครั้งแล้วครั้งเล่า ดังจนไม่มีแววว่าจะหยุด

เธอรับ น้ำเสียงของเย่เนี่ยนโม่เคร่งเครียดมาก “ชูหวินสลบไป”

“แฮะ แฮะ” เธอก็ได้วิ่งตามทางเดินโรงพยาบาล ช่วงอกได้ร้อนมากๆ สองขาเหมือนมีตะกั่วถ่วงอยู่ ภายนอกห้องดูแลผู้ป่วยหนัก คนของตระกูลเย่ได้รออย่างร้อนใจ เห็นเธอ ฝู้เฟิ่งหยีขมวดคิ้ว “ใครให้เธอมา?”

“เขาเป็นยังไงบ้าง?” ติงยียีก็ได้เอามือประคองกำแพง ไม่สนว่าหายใจไม่ทัน ใบหน้าก็ได้เต็มไปด้วยความกังวล

เย่เนี่ยนโม่ตอบเธอ “พยาบาลบอกว่าอยู่ๆก็สลบไป”

“ทำไมอยู่ๆถึงสลบไป ดูดีๆแท้ๆทำไมอยู่ๆถึงสลบไปล่ะ?” เธอก็ได้คุยกับตัวเอง ในหัวก็ได้มีภาพคนคนหนึ่ง “ต้องเป็นเธอแน่ๆ!”

เห็นว่าเธอวิ่งออกไป เย่เนี่ยนโม่ก็ได้รีบตามไป ขวางเธอไว้ที่หน้าโรงพยาบาล “ใจเย็นหน่อย เธอเป็นอะไรไป”

“เป็นอ้าวเสว่ เป็นเธอ! เธอต้องมาหาชูหวินแน่ๆ จากนั้นก็ยั่วโมโหเขา!”

ติงยียีลากแขนของเขา เสียงดังจนคนรอบข้างได้มองมา

เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้ว สายตาก็ได้อ่อนลง “ต่อให้เขาเป็นคนทำ แต่มันไม่สำคัญในตอนนี้ เธอคิดดูชูหวินต้องอยากที่จะเห็นหน้าเธอเป็นคนแรกแน่”

เธอก็ได้ค่อยๆนั่งลง เธอแทบที่จะสิ้นหวังไปแล้ว “ไม่ ไม่เป็นไร ฉันจะตายพร้อมเขา”

พึ่งพูดจบก็ได้ถูกกระชากตัวอย่างแรง เย่เนี่ยนโม่จับแขนของเธอแล้วเขย่าอย่างหนัก “เธอรู้ตัวว่ากำลังพูดอะไรไหม! ทำไมเธอถึงได้พูดคำว่าตายออกมาอย่างโหดร้ายแบบนี้!”

หัวของเธอก็ได้เขย่าไปตามแรงที่เขาโยก แต่ในใจได้ร้องมาว่าให้ทำตามสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจ

เย่เนี่ยนโม่มองแววตาที่ไม่มีอะไรเลยของเธอเงียบๆ ก็ได้ค่อยๆปล่อยเธอ “ได้ เธอตามผมมา”

ตระกูลเย่

อ้าวเสว่นอนอยู่บนเตียงก็ได้กินรังนกที่คนใช้มาเสิร์ฟ พึ่งว่าถ้วยลงก็ได้โทรไปบอกข่าวดีกับคุณแม่อย่างอดไม่อยู่

ซือซือได้ยินก็ได้ดีใจตามคาด “ดีมาก รอคนตายไปพวกเราก็สามารถเตรียมการได้แล้ว”

แววตาของอ้าวเสว่ก็ได้มีความแค้นแสดงออกมา “ตอนนี้ติงยียีได้เอาใบรับรองหุ้นไปแล้ว รอให้เย่ชูหวินตายใบหุ้นของเธอก็จะตกอยู่ในมือของคุณย่า ถึงตอนนั้นเธอก็ไม่มีอะไรแล้ว”

“ไอ่โง่!” ซือซือก็ได้ด่าออกไปอย่างหงุดหงิด “ที่ฉันอยากได้คือหุ้นของบริษัทเย่ซื่อ!”

อ้าวเสว่อึ้งไป “แม่พูดอะไรนะคะ?”