บทที่ 1700 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1540

กลับไปที่ห้อง ประตูก็ได้ถูกเคาะ ติงต้าเฉินก็ได้ค่อยๆยกซุปกระดูกเดินเข้ามา “ลูกรัก เมื่อกี้ทานไปนิดเดียวเอง ดื่มซุปหน่อยไหม?”

“พ่อค่ะ” ติงยียีรู้สึกอบอุ่น ก็ได้รีบลงจะเตียงแล้วมารับถ้วย

ติงต้าเฉินก็ได้อยู่ข้างๆเตียงสักพักถึงได้พูดว่า “ยียี ถ้าลูกอยากที่จะแต่งงานกับเย่ชูหวินจริงๆก็แต่งเถอะลูก ต่อไปถ้าเขาไม่ไหวแล้ว ไม่มีคนเอา พ่อกับอาของหนูเลี้ยงหนูเอง”

ตาที่แห้งก็ได้มีก็เปียกอีกครั้ง ติงยียีก็ได้รีบเงยหน้าไม่อยากให้น้ำตาไหลออกมา เสียงได้สะอึกเล็กน้อย “พ่อค่ะ พ่อพูดอะไรเนี้ย”

ติงต้าเฉินก็ได้ตบไหล่ของเธอ หันกลับไปแล้วก็เช็ดน้ำตา ไม่อยากให้เธอเห็น ก็ได้รีบพูดกับเธอว่า “พ่อไปดูหน่อยว่าอาหนูทำอะไรอยู่?”

เกล็ดหิมะสีขาวตกลงมาเต็มขอบหน้าต่าง เห็นได้ชัดเจนในตอนกลางคืน ติงยียีก็ได้เม้มปากแน่น ริมฝีปากที่อ่อนนุ่มก็ได้กัดจนเลือดออก ใจกลับได้แข็งแกร่งความเดิม อ้าวเสว่ สิ่งที่เธอติดค้างฉัน ติดค้างเย่ชูหวิน ฉันต้องให้เธอมาชดใช้แน่!

วันต่อมา ติงยียีพึ่งออกจากบ้านก็ได้เห็นรถที่จอดอยู่หน้าประตู เหมือนว่ารถนั้นได้จอดมาทั้งคืนแล้ว หลังคารถก็ได้เต็มไปด้วยหิมะ

เย่เนี่ยนโม่ยืนอยู่หน้ารถมองเธอนิ่งๆ “เตรียมตัวเสร็จหรือยัง?”

เธอก็ได้พยักหน้าเงียบๆ แล้วก็ได้เดินไปอีกข้าง พึ่งเดินไปไม่กี่ก้าวก็ได้หันกลับไป “ฉันจะไม่อ่อนแอแบบนี้อีก”

เย่เนี่ยนโม่ก็ได้ขึ้นรถตาม มองเธอเหมือนคิดอะไรอยู่สักพัก “ฉันชื่นชมคำพูดของเธอ แต่ว่าถ้าเป็นไปได้ด้านหน้าประโยคนี้น่าจะมีคำว่านอกจากต่อหน้าเย่เนี่ยนโม่จะดีมาก”

รถได้ออกตัว สายตาของติงยียีก็ได้มองไปยังผู้ชายที่พรวนหิมะนอกหน้าต่าง “ฉันจะเป็นน้องสะใภ้คุณแล้ว ต่อไปคุณจะพูดอะไรก็ระวังหน่อย”

รถที่พึ่งขับก็ได้จอดอย่างเร็ว เธอก็ได้โยกไปข้างหน้า ยังไม่ทันตั้งสติคอก็ได้ถูกดึงไป

ทั้งสองใกล้กันมาก เธอเห็นคอหอยของเขาได้ขยับขึ้นลงไปที คางที่แข็งแรงก็ได้มีเคราขึ้นมาเล็กน้อย ใจ ก็ได้เต้นอย่างไม่อาจควบคุมได้

เขาไม่ขยับ ก็แค่มองเธอเงียบๆ เสื้อไหมสีดำรอบคอของเขาก็ได้มีกลิ่นบุหรี่จางๆ ใจของเธอก็ยังเต้นแรงจนน่าตกใจ

ได้ตัดสินใจไปอย่างหนักแน่นแบบนั้นแล้วแท้ๆ แต่ว่าพอได้เข้าใกล้เขา ใจก็ได้เต้นอย่างแรง

“รู้สึกไหม?”

“อะไร?”

เย่เนี่ยนโม่ก็ได้ยิ้มอ่อนๆ ฟันเหมือนว่าจะโผล่ออกมา “ใจของเธอเต้นแรงแล้วใช่ไหม?”

พอถูกจับได้หน้าของเธอก็ได้แดงมาก เธอยังอยากจะพูดอะไร เย่เนี่ยนโม่ก็ได้ปล่อยเธอ รถก็ได้แล่นอีกครั้ง เขาได้มองกระจกส่องหลังไปแล้วก็พูดไปเรียบๆว่า “การหลอกความรู้สึกตัวเองแบบนี้มันจะทำร้ายทั้งสองฝ่าย”

เธอไม่พูด นิ้วก็ได้สั่นเล็กน้อย ใจก็ได้เศร้าเอามากๆ สิ่งที่เธอให้เย่ชูหวินได้ ก็มีแค่ฐานะคนรักเท่านั้น

เย่ชูหวินยังอยู่ที่ไอซียูเหมือนเดิม ต้องทำเคมีบำบัดทุกวัน ติงยียีมองเครื่องมือต่างๆที่ล้อมรอบเขา และเขาก็เหมือนกับหุ่นที่ไม่มีชีวิตที่ใครจะทำอะไรก็ได้ พอคิดถึงตรงนี้ เธอก็แค้นอ้าวเสว่เอามากๆ

ตระกูลเย่

เวลาอาหาร ฝู้เฟิ่งหยีไม่ได้ปรากฏตัว เดิมพ่อบ้านอยากจะไปเรียกด้วยตัวเอง อ้าวเสว่ก็ได้พูดออกมาว่า “ฉันไปเอง”

เธอไปที่ห้องพระ กลับพบว่าห้องพระไม่มีคน เธอก็ได้ตะโกนไปทางห้องข้างๆ ของห้องพระ “คุณย่า?”

นอกห้องพระก็ได้มีคนใช้เดินผ่านพอดี เห็นว่าห้องพระของท่านนายไม่ได้ปิดประตู ในใจก็ได้สงสัย ท่านนายไม่อนุญาตให้ประตูห้องพระเปิดอยู่ บอกว่านี่เป็นการเคารพสิ่งศักดิ์สิทธิ์

เธอก็ได้มองไปในห้อง ไม่เห็นท่านนาย ก็ได้ปิดประตูจากด้านนอกห้องพระ

อ้าวเสว่ก็ได้ออกมาจากอีกห้อง เห็นว่าประตูห้องพระถูกปิด ขมวดคิ้วแล้วก็รีบเดินไปที่ประตู ลากไปกี่ครั้งก็พบว่าลากประตูเปิดไม่ได้

“ใครล็อกประตู?!” เธอตะโกนพร้อมสติที่แตก ห้องกว้างมาก ของก็ไม่เยอะ เสียงของเธอก็ได้กลายเป็นเสียงสะท้อนในห้อง

“มีคนไหม?” เธอยิ่งกลัวก็ยิ่งร้อนใจ ภาพเหตุการณ์ที่ขังเธอในห้องใต้ดินเมื่อไม่นานมานี้ก็ได้ผุดขึ้นมา ขนาดท้องก็เริ่มเกร็ง

เธอก็ได้จับลูกบิดแน่นแล้วขยับไปซ้ายขวา เริ่มเสียการควบคุมไปแล้ว ถึงขั้นเริ่มเอาขามาถีบเพื่อเปิดประตู “ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้!”

คนใช้ก็ได้เดินผ่านพอดี ได้ยินเสียงที่ได้ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดก็ได้รีบเปิดประตูให้เธอ พออ้าวเสว่ออกมาก็ได้ตบคนใช้ไปทีหนึ่ง “ใครใช้ให้เธอปิดประตู!”

ตาของเธอได้เบิกกว้าง จมูกได้หายใจอย่างหนัก หน้าอกก็ได้ขยับขึ้นลง เห็นได้ชัดว่าโมโหมากๆ คนใช้ก็ได้ถูกเธอทำให้ตกใจ จับแก้มอยู่นานก็ไม่รู้ว่าควรที่จะมีปฏิกิริยายังไง

เธอก็ได้มองคนใช้อย่างน่ากลัว ก็ได้หนีไปเหมือนเจอผี พอไปถึงห้องรับแขกเธอก็ยังตั้งสติไม่ได้ “เสี่ยวเสว่ ทำไมรีบขนาดนี้? เมื่อกี้ย่าอยู่ที่ห้องของชีหรั่นน่ะ”

อ้าวเสว่หอบหายใจ ในหัวอยู่ๆก็ได้คิดว่า ‘ไอ่แก่ตายยากทำไมไม่พูดให้เร็วกว่านี้!’

อาจเป็นเพราะตกใจในความบ้าบิ่นของตัวเอง เธอก็ได้รีบกดความโมโหของตัวเองไว้ ก็ได้รีบพูดว่า “คุณย่าค่ะ ท้องหนูไม่สบายนิดหน่อย อาจเป็นเพราะว่าก่อนหน้าได้หิวนานเกินไป หนูอยากจะไปพักผ่อน”

มองเธอกุมท้องแล้วก็เดินออกไปอย่างน่าสงสาร ฝู้เฟิ่งหยีขมวดคิ้ว “ผู้หญิงคนนั้นถ้าไม่เห็นแก่ว่ามีประโยชน์ต่อชูหวินฉันได้ไล่มันออกไปจากบ้านตระกูลเย่ตั้งนานแล้ว”