บทที่ 1705 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1545

ติงยียีที่ใจลอยอยู่นานแล้วส่ายหน้า “เปล่าเสียหน่อย ก็แค่ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับ”

เย่ชูหวินมองออกว่าเธอปากไม่ตรงกับใจ แต่ก็ไม่ได้เปิดโปง ทันใดนั้นก็ถอดหมวกตัวเองออก ชี้ไปที่ศีรษะโล่งเตียนของตัวเองพูดอย่างดุดันว่า “ผมพบว่าเวลาที่ไม่มีผมสบายตัวมากเลย”

ติงยียีส่งเสียงหัวเราะออกมาก่อน “แล้วยังประหยัดน้ำสระผมด้วย!”

“ใช่ ยียีฉลาดจริงๆ” เย่ชูหวินมองเธออย่างอ่อนโยน ช่วงนี้เขานับวันยิ่งอยากจะเห็นหน้าเธอขึ้นเรื่อยๆ ขอแค่มีเวลาเขาก็อยากจะเจอเธอ

จู่ๆเขาก็ขยับ จากนั้นสีหน้าเขาก็ค้างแข็งทื่อไปชั่วครู่ ติงยียีรีบถามว่า “เป็นอะไรเหรอ ไม่สบายตรงไหน”

เขาตั้งสติกลับมาเร็วมาก มองเธอด้วยแววตานิ่งสงบ เขายกมือขึ้นแล้ววางลง ทันใดนั้นเขาก็ยิ้ม “ไม่มีอะไร แค่นั่งมึนๆงงๆเท่านั้น”

ไห่ฉิงฉิงกับโม่เสี่ยวจุนเคาะประตูเดินเข้ามา พยายามตามเข้ามาด้านหลังพวกเขา “ถึงเวลาทำคีโมแล้วลูก”

ติงยียีลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ เย่ชูหวินไม่เคยยินยอมให้เธอไปเป็นเพื่อนเขามาก่อน แค่เธอเคยพูดถึงเขายังโกรธเลย ดังนั้นตอนนี้พอได้ยินว่าจะทำคีโม เธอก็รีบเดินไปก่อนเลย

ครั้งนี้ เย่ชูหวินรั้งตัวเธอไว้ “จูบผมหน่อยได้มั้ย”

ติงยียีอึ้งไป แต่กลับเดินมาตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็ว ก้มตัวลงเอียงคอจูบเบาๆบนหน้าผากเขา พยาบาลเปิดผ้าม่านพอดี แสงแดดส่องแสงอันอบอุ่นมาที่ร่างของทั้งสองคน

จูบเสร็จ มองเห็นไห่ฉิงฉิงกับโม่เสี่ยวจุน ติงยียีก็เขินอายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทำเรื่องแบบนี้ต่อหน้าผู้ใหญ่ แม้จะแค่จูบที่หน้าผากก็ทำให้เธอเขินอายเล็กน้อย

หลังจากก้มศีรษะให้ไห่ฉิงฉิงกับโม่เสี่ยวจุนเล็กน้อยแล้ว ติงยียีก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว

มองแผ่นหลังของเธอหายลับไป เย่ชูหวินจึงพูดเบาๆว่า “พ่อ แม่ ร่างกายซีกซ้ายของผมขยับไม่ได้แล้วครับ”

ติงยียีที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลก็เตรียมที่จะไปบริษัท เย่ป๋อมารอเธออยู่ที่ด้านนอกโรงพยาบาลแล้ว “คุณยียี คุณชายให้ผมมารับคุณกลับบ้านครับ”

เธอส่ายหน้า “ฉันไม่ไป”

เธอรู้ว่าเย่เนี่ยนโม่ต้องการทวงความยุติธรรมให้เธอ แต่เธอสิ่งที่เธอทำทั้งหมดนี้ไม่ได้ทำเพื่อต้องการจะวางอำนาจดูถูกต่อหน้าเธอ ยิ่งเป็นการสร้างความแค้นเคืองระหว่างทั้งสองคน

เย่ป๋อถอนหายใจ “คุณไปเถอะครับ สิ่งที่คุณชายต้องการจะทำ พวกเราไม่อาจขัดแย้งได้”

นิ่งเงียบอยู่พักใหญ่ ติงยียีถอนหายใจอย่างแรงเข้ามานั่งในรถ

ภายในห้องรับแขก บรรยากาศเงียบสงบมาเรื่อยๆจนกระทั่งติงยียีปรากฏตัว อ้าวเสว่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น อายไลเนอร์มีรอยเปรอะเปื้อนนิดหน่อยจากการร้องไห้ เธอยืนกรานไม่ยอมรับ พอเห็นติงยียี ก็ร้องออกมาทันทีว่า “เธอมีสิทธิ์อะไรบอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับฉัน!”

เย่เนี่ยนโม่นั่งอยู่ข้างๆ มีความรังเกียจฉายอยู่ในแววตา ตอนแรกอ้าวเสว่สวยงามและแสนดีแบบนั้น ไม่รู้ว่าเริ่มเป็นผู้หญิงชั้นต่ำปากร้ายตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนนี้เขาไม่เพียงไม่มีความรู้สึกดีๆต่อเธอเลยสักนิดแล้ว ยังรังเกียจผู้หญิงคนนี้ด้วย

ติงยียีหยุดยืนห่างออกไปสองสามก้าวตรงหน้าเธอ “ฉันเคยบอกว่า สิ่งที่แตกต่างที่สุดระหว่างเธอกับฉันก็คือฉันทำอะไรแล้วก็อยากให้ทุกคนรู้ แต่เธอกลับพยายามที่จะปกปิด”

อ้าวเสว่ส่งเสียงฮึ่ม “แกนังแพศยานี่ คิดจะเอาทุกเรื่องโยนมาให้ฉันเหรอไม่มีทาง!”

“ในเมื่อเธอปากดีขนาดนั้น งั้นผมว่าคงไม่ต้องแล้ว” เย่เนี่ยนโม่ที่อยู่ข้างๆโบกมือ บอดี้การ์ดคนหนึ่งเดินมาใช้เทปกาวปิดปากของอ้าวเสว่ไว้

ติงยียีเดินมาตรงหน้าเธอทีละก้าว โน้มตัวมาดูเธอ “เธอให้ฉันได้รับความอับอายที่สวนสาธารณะ ที่โรงพยาบาล ที่สนามบิน เรื่องพวกนี้จะเอายังไงดีล่ะ”

อ้าวเสว่มองเธอส่งเสียงอื้ออ้า สีหน้าท่าทางเธอเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาท

เย่เนี่ยนโม่ถามอย่างระแวงว่า “หมายความว่าอะไร เกิดเรื่องอะไรที่สวนสาธารณะ”

ติงยียีไม่ได้พูดอะไร เย่เนี่ยนโม่กลับแอบคาดเดาเอาเองว่าคงไม่ใช่เรื่องดีอะไร เขาหัวเราะเยาะ “ดีมาก ในเมื่อคุณจงใจที่จะหาเรื่องเธอ อย่างนั้นคุณก็ไม่จำเป็นต้องปรากฏตัวอีกแล้ว”

อะไรที่เรียกว่าไม่จำเป็นต้องปรากฏตัวอีก! อ้าวเสว่เบิกตาโพลงมองเย่เนี่ยนโม่ด้วยความกลัว ดวงตาเต็มไปด้วยความขอร้อง เย่เนี่ยนโม่กลับละสายตาไปทางอื่นอย่างเย็นชา

บอดี้การ์ดหยิบถุงกระสอบสีดำไปคลุมศีรษะอ้าวเสว่ คนในกระสอบพยายามดิ้นรนสุดชีวิตแต่กลับไม่เป็นผล เย่เนี่ยนโม่เดินไปข้างนอก ติงยียีจับข้อมือเขาเอาไว้ “ฉันไปด้วย”

บนเขา อ้าวเสว่นั่งอยู่ในรถ ปากถูกปิดด้วยเทปกาวอยู่ เธอทำได้เพียงจ้องไปที่ท้องฟ้าอันไร้ขอบเขตข้างหน้าด้วยความหวาดกลัว ข้อมือของเธอผูกไว้แน่นกับพวงมาลัยรถด้วยเชือกป่าน

“อู้ๆ” ร่างของเธอก็ถูกเข็มขัดนิรภัยรัดเอาไว้แน่นบนที่นั่ง เธอได้แต่หันหน้าไปมองใบหน้าที่เย็นชาของเย่เนี่ยนโม่นอกหน้าต่าง

เย่เนี่ยนโม่ยืนเหมือนกับประติกรรมรูปปั้นชิ้นหนึ่ง เขารู้ว่าสิ่งที่ตระกูลเย่ทำได้ยิ่งใหญ่มาก เส้นสายของพ่อมีมากมาย หนึ่งในนั้นไม่พ้นเรื่องคาวเลือด และเรื่องผิดกฎหมายนิดหน่อย

เขาไม่เคยฆ่าใคร ความมั่นคงของสถานะตระกูลเย่ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการผิดกฎหมายพวกนั้น แต่ตอนนี้เวลานี้ เขาต้องการฆ่าคน

ฆ่าคนที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เคยช่วยเหลือเย่ชูฉิง ผู้หญิงยกความบริสุทธิ์แรกให้กับตัวเอง

เธอเป็นคนน่ารังเกียจ ไม่ตายไม่ได้ กำปั้นที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงกำแน่นขึ้นเรื่อย สุดท้ายก็พูดออกมาประโยคหนึ่งว่า “จัดการให้สะอาดเรียบร้อยหน่อย”

“ช้าก่อน!”