ตอนที่ 1708
บทที่ 1708 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1548
October 28, 2026
“นี่มีแตกต่างกันยังไงเหรอ”
ติงยียีอยากจะสะบัดเขาออก หน้าบึ้งเดินไปทางป่าที่มืดๆหน่อย ที่น่าแปลกก็คือเย่เนี่ยนโม่ไม่ได้ตามมา
ได้แต่ยืนรอตรงปากทาง
เธอเดินไปข้างในด้วยความโมโห ตบพุ่มไม้ข้างๆอย่างเย็นชา
“ว้าย！ใครกัน！”
เสียงดังต่อเนื่องทำให้เธอตกใจ เธอรีบถอยหลังไม่หยุด จึงพบว่าด้านหลังต้นไม้มีคู่รักนั่งกันอยํ่เป็นแถว
ชายหญิงตรงหน้าพลอดรักกันดูดดื่มอยากจะถอนตัว แต่กลับถูกติงยียีทำให้ตกใจแทบตาย
“ขอโทษค่ะขอโทษ” ติงยียีรีบถอยหลัง ในความมืดมิดยังพอมองเห็นผูหญิงกำลังขยับอยู่
ดูเหมือนว่ากำลังรีบร้อนจัดการกับเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
เธอใบหน้าแดงก่ำก้มหน้าก้มตารีบเดินย้อนกลับไปทางเดิมอย่างรวดเร็ว
เย่เนี่ยนโม่ยังยืนอยู่ที่เดิมมองเธอด้วยความสนใจ
เห็นสีหน้าเรียบเฉยของเขา เห็นได้ชัดว่าเขารู้ว่าข้างในเป็นอย่างไร แต่กลับไม่บอกเธอปล่อยให้เธอขายหน้า
ติงยียีถลึงตาใส่เขา
เดินผ่านจากด้านข้างเขา ทันใดนั้นแขนถูกรั้งเอาไว้ น้ำเสียงเย่เนี่ยนโม่แฝงด้วยความเอือมระอา “เป็นเด็กดี
อย่างโวยวาย”
เสียงของเขาไม่ได้ดุดันเหมือนตอนที่กุมอำนาจมากมายอยู่ที่บริษัทเย่ซื่อ
ในทางกลับกันเป็นน้ำเสียงที่สนิทสนมปละอ้อนวอนขอร้อง
เข้าไปในห้องหัวใจของติงยียีอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
รอจนเธอตั้งสติกลับมาได้ คนก็อยู่บนรถแล้ว แม้แต่เข็มขัดนิรภัยก็คาดเสร็จเรียบร้อยแล้ว
รถยนต์ขับเคลื่อนไปบนถนนอย่างมั่นคง ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ติงยียีรับสาย “พ่อ!”
“ยียี ตรุษจีนจะกลับมาหรือดปล่าลูก”
สายตาเย่เนี่ยนโม่หวาดตามองเธออย่างรวดเร็ว สีหน้าก็ยังคงเฉยเมย แต่ตัวค่อยโน้มลงไปทางโทรศัพท์
ติงยียีตอบว่า “พ่อคะ วางใจเถอะค่ะ พรุ่งนี้หนูก็จะกลับไปฉลองปีใหม่ค่ะ”
ทันใดนั้นรถก็เอียงไปข้างหนึ่ง เธอเหล่มองเย่เนี่ยนโม่ พูดกับติงต้าเฉินต่อไป หลังจากวางสายแล้ว
เย่เนี่ยนโม่ก็พูดอย่างไม่ตั้งใจว่า “พรุ่งนี่จะกลับเมืองเหยาหนานเหรอ”
“อืม”
เห็นชัดว่าติงยียีไม่อยากพูดอะไรมาก ตอบสั้นง่ายแล้วหันหน้าไปมองนอกหน้าต่าง
แต่ติ่งหูเธอกลับแดงอย่างไม่มีสาเหตุ
วันต่อมา ติงยียีตื่นขึ้นมาแต่เช้าก็เริ่มเก็บสัมภาระ คิดไปคิดมาไปบอกพ่อบ้านเสียหน่อยดีกว่า
พ่อบ้านแปลกใจ “ยียีคุณจะกลับไปที่บ้านมือเปล่าได้ยังไง รออีกวันได้มั้ย
ผมจะเตรียมของที่ใช้สำหรับวันตรุษจีนให้คุณเอากลับไป”
“ไม่ต้องหรอกค่คุณพ่อบ้าน ฉันไปเยี่ยมชูหวินก่อนก็จะไปเลย” ติงยียีพูดจบ
หมุนตัวไปก็มองเห็นอ้าวเสว่ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว
พ่อบ้านจากไปก่อนอย่างรู้หน้าที่ อ้าวเสวนาเดินมาตรงหน้าเธอ มองเธออย่างพินิจพิจารณา “แม่
พ่อกับฉันเตรียมจะไปทานอาหารฉลองปีใหม่กัน เป็นยังไง พ่อเรียกหาเธอแล้วหรือยัง”
ติงยียีสีหน้าเย็นเยือก “พวกคุณจะไฉลองทีาไหนกันก็ตามสบาย”
“ไม่เสียดายแล้วจะรีบเดินไปทำไมกัน ใช่แล้ว พวกเราจะไปกินข้าวด้วยกันวันพรุ่งนี้ ไปด้วยกันมั้ย”
ติงยียีเดินไปไม่หยุด รู้ดีว่าเธอกำลังท้าทายยั่วยุ ใครบ้างที่จะไม่สนใจพ่อแม่ตัวเองจริงๆ
แม้ว่าจะถูกพวกเขาทำร้ายจนแทบปางตายก็ตาม
หลังจากออกมาจากประตูบ้านตระกูลเย่แล้ว ติงยียีจึงถอนหายใจยาวๆอย่างโล่งอก
เวลานี้เองเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นสวีเห้าเซิง
“ยียี พ่อเองนะ”
“คุณลุงสวี คุณมีธุระอะไรคะ”
สรรพนามที่เย็นชาห่างเหินของติงยียี ทำให้สวีเห้าเซิงหายใจไม่ออก
ที่ผ่านมาสำหรับลูกสาวที่ดื้อรั้นคนนี้เขาทำอะไรไม่ได้เลย
“คืออย่างนี้ใกล้จะตรุษจีนแล้ว ดังนั้นพ่ออยากจะทานข้าวกับลูก วันมะรืนแล้วกัน ลูกว่างมั้ย”
ได้ยินคำพูดของเขา ในใจติงยียีก็ยิ่งเจ็บปวด ความหนาวเหน็บในใจก็ยิ่งทวีคูณ หึๆ เขากับอ้าวเสว่
แล้วก็แม่ครอบครัวสามคนนัดกันวันพรุ่งนี้ นัดตัวเองแค่คนเดียววันมะรืน นี่มันหมายความว่าอะไร
หรือว่าเธอติงยียีมีความคาดหวังในอาหารมือนี้ของเขามากเหรอ
“ขอบคุณค่ะ ฉันนัดกับพ่อเอาไว้แล้ว ฉันรับปากว่าจะกลับไปเยี่ยมเขาวันนี้ค่ะ”