บทที่ 1709 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1549

รถหรูปรากฏตัวที่หมู่บ้านในเมืองนั้นเดิมก็ตกเป็นเป้าสายตาอยู่แล้ว ก่อนหน้าที่คนขับรถจะขับรถออกไปยังตะโกนออกมาด้วย “ สวัสดีครับประธานติง” ยิ่งทำให้เรียกความสนใจจากผู้คนมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

ติงยียีลากกระเป๋าเดินทางอย่างยากลำบากเดินฝ่าถนนมุ่งหน้ากลับบ้าน ติงต้าเฉินกับติงเหม่ยหรงรออยู่หน้าประตูบ้านตั้งนานแล้ว เมื่อเห็นเธอ ติงต้าเฉินดีใจจนจุดประทัดทันที

เสียงประทัดดั่งสนั่นหวั่นไหว ติงต้าเฉินพูดอะไรบางอย่างแล้วรับกระเป๋าเดินทางของเธอไป “รีบเข้ามาเร็ว ป้าของลูกทำกับข้าวอร่อยๆรอลูกเต็มโต๊ะแล้ว!”

บนโต๊ะอาหาร ติงต้าเฉินดื่มไปหนึ่งจอกซึ่งพบเห็นได้น้อยมา ทุกคนกำลังคิดวางแผนว่าจะซื้ออะไรหลังปีใหม่ดี อีกสองวันก็จะถึงคืนวันสิ้นปีแล้ว เมื่อก่อนตอนที่ยังจนอยู่นั้นได้แต่ทำแบบเรียบๆง่ายๆ ตอนนี้มีเงินแล้ว ติงยียีไม่อยากให้พ่อต้องกังวลต่อไปอีกแล้ว

“พ่อคะ เรื่องของที่ใช้ในวันตรุษจีนหนูเป็นคนจัดการเองค่ะ”

ติงต้าเฉินรู้สึกว่าลูกสาวของตัวเองนั้นประสบความสำเร็จแล้ว เพราะสามารถจัดการเรื่องของที่ใช้ในวันตรุษจีนด้วยตัวเอง จึงตอบตกลงอย่างมีความสุข ตอนที่ทั้งครอบครัวกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่นั้น มีคนมาเคาะประตูอยู่ด้านนอก“

ติงเหม่ยหรงออกไปเปิดประตูบ้าน นอกประตูมีคนยืนอยู่ทั้งหมดหกคน ในมือของทุกคนหิ้วของพะรุงพะรังกันหมด “ไม่ทราบว่าที่นี่คือบ้านของคุณติงหรือเปล่าครับ?”

ติงเหม่ยหรงพยักหน้าด้วยความสงสัย ผู้ชายที่อยู่นอกประตูโบกไม้โบกมือ “นี่เป็นของที่ใช้ในวันตรุษจีนทางตระกูลเย่มอบให้คุณติงครับ”

“ตระกูลเย่เหรอ ยียีไม่ได้บอกเลย” ติงเหม่ยหรงเบี่ยงตัวหลยให้คนเข้ามา ภายในห้องพอได้ยินว่าตระกูลเย่เป็นคนส่งมาให้ ติงต้าเฉินไม่ได้รู้สึกแปลกใจ เย่ชูหวินกับติงยียีใกล้จะแต่งงานกันแล้ว จะส่งของที่ใช้ในวันตรุษจีนมาให้ก็ไม่เห็นมีอะไร

นั่งก้นยังไม่ทันร้อน ด้านนอกประตูก็มีเสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้ง “ติงต้าเฉินอยู่ไหม มีพัสดุมาส่งครับ!”

พอเปิดประตูมา ก็ตกใจกับลังใหญ่อีกสองลัง พนักงานส่งพัสดุเป็นคนรู้จักกัน หัวเราะร่าแล้วพูดว่า “เซ็นชื่อรับของ เย่ชูหวินนี่เป็นใครกัน สามีของลูกสาวคุณเหรอ”

โบยบินบนฟ้า แหวกว่ายในน้ำ วิ่งบนพื้น มีเพียบพร้อมทุกอย่าง

ภายในห้อง ของที่ใช้ในวันตรุษจีนจะกินพื้นที่ด้านในไปเกือบครึ่งห้องแล้ว ติงเหม่ยหรงแกะออกมาหนึ่งกล่อง

“ตระกูลเย่นี่ช่างมีน้ำใจดีจริงๆ ตัวเองก็ส่งมาหนึ่งกล่อง ชูหวินเด็กคนนั้นก็ยังส่งมาอีกชิ้น”

ติงต้าเฉินหยิบเหล้าฝรั่งหนึ่งขวดขึ้นมาดมพลางพูดไปด้วย แม้ว่าสีหน้าจะแสดงความยินดี แต่ก็ยังเสริมอีกประโยคว่า “พวกเราเอาเปรียบคนอื่นไม่ได้ เหม่ยหรงพรุ่งนี้เธอไปซื้อของฝากขึ้นชื่อของเมืองเรากันกับฉันหน่อย”

ติงยียีกำลังมองของที่ใช้ช่วงตรุษจีนที่กองอยู่เต็มพื้นจนตกใจลอย ของตรุษจีนที่ส่งมาชุดแรกเธอรู้อยู่เต็มอก รู้สึกตกใจแม้ว่าเพิ่งจะห่างกันระยะเวลาสั้นๆเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่ตัวเองกลับรู้สึกคิดถึงเขาอยู่นิดๆแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ติงต้าเฉินก็รีบเร่งไปซื้อของเลย ติงยียีทำความสะอาดอยู่ในบ้าน เวลานี้เองจู่ๆก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเสียงสดใสและมีความสุขของชิวไป๋ “สวัสดีปีใหม่จ้า”

“สวัสดีปีใหม่!”

ตอนที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่นั้น จู่ตรงประตูมีผู้หญิงโผล่ศีรษะเข้ามา “ยียีเธอกลับมาแล้วเหรอ”

ติงยียีจึงมองไปทางคนที่มาก่อน คิ้วค่อยๆขมวดเข้าหากัน ผู้หญิงคนนี้ที่อยู่ด้านหน้าก็คืออาหญิงรองของตนเอง ซึ่งเป็นผู้หญิงที่คัดค้านไม่ให้ติงยียีเข้าเรียนมหาวิทยาลัยอย่างที่สุดในตอนนั้น

ช่วงวัยเด็กตอนที่ทางบ้านมีฐานะมั่งคั่ง ติงเหมยไฉ่ อาหญิงรองคนนี้ ชอบมายืมเงินที่บ้านอยู่บ่อยครั้ง กระทั่งมารดาเสียชีวิตไปแล้ว ฐานะทางบ้านก็เริ่มไม่ค่อยดี อาหญิงรองที่ไม่เพียงแต่ยืมเงินไปไม่ยอมคืน พอพ่อไปทวงเงินคืน ก็กลับถูกต่อว่าเป็นพวกขี้เหนียว จนทำให้คุณพ่อโกรธจัดจนล้มป่วยหนักไปครั้งหนึ่ง

ไม่เพียงเท่านั้น ยังคอยยุแยงไม่ให้ติงยียีไปเรียนมหาวิทยาลัย บอกว่าผู้หญิงเรียนมหาวิทยาลัยก็จะทำตัวหัวสูง หาคนแต่งงานด้วยยาก

เรื่องแต่ละอย่างนี้เมื่อมารวมๆกันแล้วทำให้คนเราอารมณ์ไม่ดีเลย

“อาหญิงรอง” ติงยียีกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

รูปร่างอ้วนเผละของติงเหมยไฉ่แทรกประตูเข้ามา ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส “โอ้โห เรียนจบมีงานทำแล้วใช่มั้ย พี่สาวแกก็เรียนจบมีงานทำแล้ว เรียนจบจากมหาวิทยาลัยชิงหวาเลยนะ ฉันยังคิดว่ามหาวิทยาลัยปักกิ่งดีกว่านะ เรียนจบก็ถือว่าไม่เลวทีเดียว”

“เหรอคะ ยินดีด้วยค่ะ” ติงยียีพยักหน้า

เลียริมฝีปาก จู่ ๆ ก็ถามออกมา “เธอยังไม่มีแฟนใช่ไหม”

ติงยียีอึ้งไปครู่หนึ่ง “ฉันยังไม่มีแฟนค่ะ แต่ว่า...”

ยังพูดไม่ทันจบ ติงเหมยไฉ่พูดอย่างมีความสุข “ไม่มีก็ไม่เป็นไร ใครให้พวกเราเป็นญาติกัน เอาแบบนี้นะ วันสิ้นปีนี้ ฉันจะแนะนำเด็กหนุ่มคนหนึ่งให้เธอ เขานิสัยดีมากเลยทีเดียว!”

ติงยียีกำลังจะปฏิเสธ แต่ติงเหมยไฉ่กลับเดินหันหลังและก้าวเท้าเดินออกไปด้านนอกประตูทันที

“ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ถึงได้ทำตัวน่ารังเกียจขนาดนี้” ชิวไป๋ที่ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ อดที่จะพูดไม่ได้

จึงหลุดปากพูดมาสองประโยค ติงต้าเฉินกลับมาแล้ว ในมือยังหิ้วกล่องใหญ่กลับมาหนึ่งกล่อง ติงเหม่ยหรงเดินตามมาทางด้านหลัง

เมื่อเข้ามาในบ้านแล้ว เขาก็เร่งให้ติงยียีมาทางนี้ ด้วยสีหน้าเปรมปรีดิ์ “ยียี! พ่อเธอไปได้ของดีมาเนี่ย!”

เขาทั้งพูดและวางกล่องในมือลง และเปิดออกดู ด้านในมีขวดโหลทั้งหมด4 ใบใหญ่ๆ เขาหยิบขวดเหล้าที่ดองงูไว้ทั้งตัวออกมา “นี่คือเหล้างูดอง แกน่าจะจำได้ว่าตอนเด็กในบ้านเราก็มีหนึ่งขวดมั้ง แต่ช่างน่าเสียดายที่ตอนนี้เห็นได้ยากมากแล้ว มันมีประโยชน์มากกับโรคไขข้อ”