บทที่ 1724 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1564

ติงยียีลังเล เย่เนี่ยนโม่อารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก รอยยิ้มปรากฏที่มุมปาก ไม่ง่ายเลยที่จะหุบยิ้ม เขาพูดอย่างเคร่งขรึม "เพื่อให้บริษัท ทำงานได้ตามปกติต่อไป คุณจะต้องเอาเอกสารมาที่นี่ เราต้องทำงานด้วยกัน"

"ทำไมฟังดูเหมือนให้ฉันเอาการบ้านปิดเทอมมาทำนี่เลยนะ?" ติงยียีถามด้วยความสงสัย

เย่เนี่ยนโม่ พยักหน้านิ่งๆ “ก็นั่นแหละ เอาการบ้านของคุณมาทำที่นี่”

เมื่อเห็นว่าติงยียีถูกคุณชายปั่น เย่ป๋อก็เหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นใจติงยียีเล็กน้อย

ตอนกลางดึก มีเงาคนยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านตระกูลเย่ ทุกครั้งที่มีแสงไฟรถ ใบหน้าสวยเล็กๆนั้นก็จะหันไปทางไฟ ในที่สุด ประตูเหล็กก็ถูกเปิดออก รถสีดำคันหนึ่งก็ค่อยๆ ขับผ่านเข้ามา

อ้าวเสว่ก้าวไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้นหนึ่งถึงสองก้าว "เนี่ยนโม่"

ท่าทางที่ตื่นเต้นและอ่อนโยนและคำพูดที่เธอยังไม่ได้พูด ยังค้างอยู่ในคอ เธอมองดูติงยียีลงจากรถของเย่เนี่ยนโม่ ทั้งสองก็เดินไปเคียงข้างกันเข้ามา

สีหน้าของเธอเจ็บปวดในตอนแรก จากนั้นเธอก็ซ่อนมันไว้อย่างรวดเร็ว ก้าวไปข้างหน้า "เนี่ยนโม่ ฉันตุ๋นซุปไว้ให้แล้ว คุณกินหน่อยนะ"

"ขอบคุณนะ แต่ผมไม่หิว คุณรีบไปนอนเถอะ" เย่เนี่ยนโม่ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วหันไปมองติงยียีที่กำลังเดินอยู่ช้าๆ ข้างหลัง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตามมาเร็ว คืนนี้ยังมีงานอีกเยอะนะ”

แผ่นหลังของทั้งสองก็ค่อยๆหายไป ใบหน้าของอ้าวเสว่มีความโศกเศร้าและความเกลียดชัง จากนั้นก็กลับเป็นปกติ เธอเดินเข้าบ้านตระกูลเย่ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เมื่อเหยนชิงเหยียนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ เขาก็ตกใจมาก ลูกชายของเขาตกหลุมรักอ้าวเสว่ ผู้หญิงที่เจ้าคิดเจ้าแค้นแบบนี้ได้อย่างไร ถ้าแต่งงานเข้าบ้านจริงๆ ในอนาคตจิ่วจิ่วจะถูกรังแกอย่างแน่นอน!

เขาโทรหาเหยียนหมิงเย้าทันที "ฉันมีเรื่องต้องคุยกับแกตอนนี้เลย"

ในบาร์ เหยนหมิงเย้ารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย "ทำไมต้องห้ามผมไม่ให้ชอบเธอ?"

"เธอเป็นคนร้ายกาจ ไม่ใช่คนแบบที่ลูกคิด” เมื่อเหยนชิงเหยียนคิดถึงความโหดเหี้ยมของซือซือที่เคยขอให้เขาฆ่าเย่เนี่ยนโม่" เขาก็มั่นใจยิ่งขึ้น

เหยนหมิงเย้ายิ้มอย่างขมขื่น “ผมรู้ว่าเธอไม่ดี เลวจนทำให้คนอยากจะกัดลิ้นตาย แต่ผมก็ชอบเธอ”

“ไม่ได้!” เหยนชิงเหยียนตะโกน จากนั้นน้ำเสียงของเขาก็อ่อนลง “ลูกชายของพ่อดีขนาดนี้ ลูกจะเจอคนที่ดีกว่าแน่”

เหยียนหมิงเย้ายืนขึ้นแล้วดื่มจนหมด “พ่อครับ ผมไม่สนใจหรอกว่าคนอื่นจะดียังไง ผมต้องการแค่เธอ”

เหยนชิงเหยียนตะลึง มองเขาหันหลังกลับ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “พ่อกับแม่เป็นคนที่สำคัญที่สุดสำหรับแก พ่อหวังว่าแกจะอยู่ข้างเรา”

การทะเลาะกับพ่อทำให้เหยียนหมิงเย้าอึดอัดมาก เขาเดินออกจากบาร์ ลมหนาวทำให้เขาสร่างเมาเล็กน้อย แต่จู่ๆ ความคิดถึงที่มีต่อคนคนนั้นก็ผุดขึ้นมา

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกโดยไม่ลังเล รอสัญญาณอยู่สักพักเขาก็กดวาง แอลกอฮอล์กระตุ้นทำให้เขามีความกล้าขึ้นมา เขาโทรออกแล้วก็วางสายไปอีกครั้ง

ครั้งที่สามก็มีเสียงจากโทรศัพท์ "เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขนาดนี้"

ที่บ้านตระกูลเย่ อ้าวเสว่ขมวดคิ้วและถอดแบตเตอรี่ของโทรศัพท์ออก เธอรู้สึกหดหู่ที่ได้เห็นติงยียีและเย่เนี่ยนโม่อยู่ด้วยกัน

เธอเดินไปที่ห้องหนังสืออย่างเงียบๆในห้องหนังสือติงยียีนั่งตัวตรงที่โต๊ะกินมันเทศแท่งพลางดูเอกสารอย่างจริงจัง

ติงยียีหาวแล้วเคี้ยวมันเทศแห้ง ข้อมูลเหล่านี้ทำให้เธอปวดหัว เมื่อใดที่เธอขี้เกียจ เย่เนี่ยนโม่ก็สามารถจับได้ทันที

“ตรงนี้ผิดอยู่” เย่เนี่ยนโม่ไม่เงยหน้าขึ้นแล้วส่งเอกสารที่วาดวงกลมออกไป มีมันฝรั่งหวานแห้งอยู่ที่ปลายจมูก เขาเลิกคิ้วขึ้น

"กินมันแห้งหน่อยมั้ย"

ติงยียียิ้มเจ้าเล่ห์แล้วกะพริบตา "หลังจากกินมันเสร็จ ให้ฉันไปนอนเถอะนะะ"

เย่เนี่ยนโม่ก้มหน้าลง ตาเหลือบมองที่ นิ้วเรียวบางขาวๆบนผิวของเขา ตอนนี้เขาอยากกินอย่างอื่นมากกว่า

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้พูด ติงยียีไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเอามือกลับ แต่กลับเห็นอีกฝ่ายหนึ่งกัดมันเทศแห้งแล้วอ่านเอกสารต่อไปด้วยท่าทางสงบ

เธอตัวแข็งไปครู่หนึ่ง “งั้นฉันจะไปนอนแล้วนะ”

“ไม่อนุมัติ” เย่เนี่ยนโม่พูดเบาๆ

ติงยียีรีบร้อน "ฉันบอกแล้วไงว่าถ้ากินมันของฉันแล้วก็ให้ฉันไปนอนน่ะ!"

"ผมไม่ได้ตอบตกลงซะหน่อย" เย่เนี่ยนโม่วางเอกสารที่แก้ไขแล้วไว้ด้านข้าง แล้วไปหยิบอีกฉบับหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ปล่อยเธอไป ติงยียีก็ทำได้แค่ก้มหน้าลงและบังคับตัวเองดึงสติหยิบเอกสารมาอ่านอีกครั้ง

อ้าวเสว่มองดูทั้งหมดนี้อย่างไม่พอใจ ไม่ใช่ว่าไม่อยากกินอะไรหรอ?แล้วกินของที่ติงยียีให้คืออะไรกัน?

ในตอนกลางคืน ติงยียีนอนหลับบนโต๊ะบนแก้มเป็นรอยเพราะเอกสารทับ