บทที่ 1725 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1565

ชายคนนั้นหัวเราะ "เขาปกป้องคุณเหมือนแม่ไก่ปกป้องลูกไก่ น้องสาวของผมก็พูดแบบเดียวกันกับผมบ่อยๆ"

ติงยียียิ้มให้เขาแล้วก็รอเย่เนี่ยนโม่ต่อไป ผู้ชายที่อยู่ข้างๆพูดต่อ "โรงแรมใกล้ๆนี่มีกาแฟที่รสชาติดีมากๆ"

"กาแฟอร่อย?" ติงยียีมองดูเขาอย่างสงสัย พูดปฏิเสธ "ขอบคุณค่ะ ฉันไม่อยากกินกาแฟ"

สายตาของชายคนนั้นเหมือนจะคิดอะไรอยู่ ผู้หญิงแบบนี้เขาเจอมาเยอะแล้ว ต้องหลอกให้ตายใจก่อน ต้องยื่นข้อเสนอ

“โอเคครับ!” เขายักไหล่ “ในเมื่อไม่อยากเป็นเพื่อนกัน เราเป็นหุ้นส่วนกันก็ได้”

“คำเชื้อเชิญของคุณเห่ยมากอะ” เสียงเย็นชาผ่านเข้ามา เย่เนี่ยนโม่หยิบแก้วเหล้าของชายคนนั้น ยกมือให้เขาเล็กน้อย "ขอบคุณสำหรับเหล้านะครับ"

หลังจากดื่มค็อกเทลในอึกเดียวหมด เย่เนี่ยนโม่ก็ดีดนิ้ว พนักงานเสิร์ฟก็ก้าวไปข้างหน้า "คุณผู้ชายต้องการอะไรครับ"

"เอาเหล้าให้เขาแก้วนึง เก็บเงินกับผม “

ก่อนที่ติงยียีจะตั้งสติกลับมา ก็มีคนคว้าไหล่ของเธอและเดินเข้าไปในทางเดิน เธองงมาก ถามอย่างระมัดระวังว่า "คนผู้นั้นหมายความว่าไงอะเมื่อกี้?"

"แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะ?” เย่เนี่ยนโม่ถามกลับ"อย่างไม่ใส่ใจ

เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัยบนใบหน้า ใบหน้าของเธอก็สดใสขึ้น "เขาไม่ได้มาขายตรงหรอกมั้ง?"

แม้แต่เย่เนี่ยนโม่ก็หัวเราะออกมาอย่างดัง เมื่อได้ยินคำตอบ แขนของเขาที่โอบติงยียีสั่นเล็กน้อย

ติงยียีคิดต่อไป จู่ๆ ก็หยุด ใบหน้าของเธอดูแปลก ๆ เล็กน้อย "หรือว่าเขาจะหลอกใช้อะไรฉัน?!"

"ยัยโง่เอ้ย!" เย่เนี่ยนโม่เริ่มกังวลเล็กน้อย ทำไมยัยโง่นี่ปกติก็ฉลาดดีออก พอเวลาเจอเรื่องหญิงๆชายๆ นี่กลับไม่รู้เรื่องเลย ไม่ได้การแล้ว เขาต้องดูแลให้ดี!

ตรงปลายทางเดินมีคนสองคน เมื่อพวกเขาเห็นเย่เนี่ยนโม่ก็เอื้อมมือออกมาเพื่อหยุดพวกเขา "ขอโทษด้วยครับ ที่นี่เข้าได้แค่สมาชิกครับ"

เย่เนี่ยนโม่แสดงเมมเบอร์ พนักงานพยักหน้า แล้วเปิดประตูสีแดงข้างหลังเขา

ฉากภายในประตูแตกต่างจากภายนอกประตูอย่างสิ้นเชิง เพดานขนาดใหญ่ส่องแสงสีม่วง เสียงเพลงบรรเลงแก้วหูชายหญิงบิดตัวไปมากรีดร้องบนฟลอร์เต้นรำ

ติงยียีมองดูทุกอย่างด้วยความประหลาดใจ เย่เนี่ยนโม่ดึงเธอไปด้านข้างแล้วนั่งลง แววตาของเขาไม่ต่างจากตอนที่อยู่ข้างนอก เฉยเมยอยู่เหมือนเดิม

ไม่ไกลนัก ชายผิวขาวคนหนึ่งกำลังดื่มเหล้าแก้วแล้วแก้วเล่า เล่นลูกเต๋าอย่างบ้าคลั่ง ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆก็นั่งที่ตักของเขา “จี๊ป?”

ติงยียีมองไปที่ชายที่ตกอยู่ในความตื่นตัวอย่างขีดสุด ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ใบหน้าของจี๊ปแดงก่ำ ตาของเขาหลุดโฟกัส ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีสติไปแล้ว

เธอกับเย่เนี่ยนโม่มองหน้ากัน ทั้งคู่ก็เห็นความสงสัยในสายตาของกันและกัน "ดูเหมือนว่าจี๊ปจะเล่นยา?"

เพื่อไขข้อสงสัยต้องเอาเหล้าในมือเขามา ติงยียียืนขึ้นดึงหมวกขึ้นแล้วรีบไปที่ชายที่นั่งตรงกลาง

เย่เนี่ยนโม่อยากจะห้าม แต่มันก็สายเกินไป จึงทำได้เพียงควบคุมความวิตกกังวลแล้วเฝ้าดูเธอ ไปตอนนี้เธอจะมีแต่ตกอยู่ในอันตราย

จี๊ปดื่มมากจนขยับลิ้นไม่ได้ ตะโกนให้พนักงานเสิร์ฟมารินเหล้า ร่างเล็กเดินผ่านเขาไปและบังเอิญไปชนแก้วเหล้าของเขา

แก้วเหล้าตกลงมา เสียงเล็กๆขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า รีบนั่งลงและหยิบทิชชูเช็ดเหล้าออกจากพื้น ทันใดนั้นแขนก็ถูกดึงขึ้นด้วยแรงมหาศาล

“เป็นอะไร!เดินไม่แหกตาดูบ้างรึไง!” กลิ่นแอลกอฮอล์รงมากออกจากปากจี๊ป ติงยียีขมวดคิ้ว พยายามลดเสียงลง “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

น้ำเสียงของเธออ่อนลง ได้ยินจี๊ปหายใจแรงๆจะเอื้อมมือไปถอดหมวกเธอ แต่มือก็ถูกจับไว้ทันทีที่ยื่นออกไป

พนักงานสวมชุดเครื่องแบบในคลับยืนอยู่ข้างๆ กดลงที่ขอบอย่างสุภาพ ปิดหน้าด้านข้าง ร่างเรียวของเขาจะกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน

ท่าทางที่เขาจับจี๊ปดูเหมือนจะเบา แต่ที่จริงจี๊ปกระตุกด้วยความเจ็บปวด

“เหล้าของคุณผู้ชายครับ” เย่เนี่ยนโม่พูดเน้นเสียง วางจานลงบนโต๊ะ แล้วคว้าแขนติงยียีเดินออกไป

“เอามาได้แล้ว!” ติงยียีกระโดดอย่างมีความสุขขณะถือทิชชูที่ชุ่มไวน์ในถุงพลาสติก ขณะที่เธอกำลังจะหันหน้าพูดอะไรบางอย่าง เย่เนี่ยนโม่ก็ผลักเธอชิดกำแพง

“เป็นอะไรไปหรอ?”

ดวงตาของเขาแดงก่ำ ดูเคร่งขรึมเล็กน้อย แม้แต่ลมหายใจก็ร้อนขึ้นมา

ผ่านไปอยู่นาน เย่เนี่ยนโม่ก็ปล่อยเธอแล้วเดินไปข้างหน้า

เย่เนี่ยนโม่โกรธ ติงยียีกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งของห้องปฏิบัติการ เสียงฝีเท้าก็เข้ามาไม่ไกล เย่เนี่ยนโม่ดูจริงจัง "รายงานระบุว่าจี๊ปใช้สารเสพติดจริง"

"งั้นเป็นเพราะต้องการสารเสพติดรึป่าว ที่ทำให้เขาอยากมีเงินมาก?”

เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา “ไปที่บ้านของจี๊ปไปหาสารเสพติด”

ระหว่างทางกลับบ้านของเย่ ติงยียีคว้าเข็มขัดนิรภัย ชำเลืองมองที่เย่เหนียนโมบ่อยๆ แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีท่าทีใดๆเลย