บทที่ 1726 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1566

เย่เนี่ยนโม่พูดเบา ๆ แต่สีหน้าของเขากลับเยือกเย็นลงทันที “ป่าว ผมจะแสดงให้ดูมากกว่าว่าล่องูออกจากถ้ำเป็นยังไง”

ในกลางดึก มีคนปิดระบบรักษาความปลอดภัยอย่างเงียบ ๆอ้าวเสว่หลีกเลี่ยงกล้องวงจรปิดด้วยความกลัว ไม่รู้ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณเลย เธอต้องออกไปบอกแผนของเย่เนี่ยนโม่ให้แม่รู้

เธอเพิ่งเดินไปที่ทางลง ไฟในห้องสว่างขึ้นทันที เสียงของเย่เนี่ยนโม่เย็นชาอย่างน่าประหลาด "ดึกขนาดนี้แล้วคุณจะไปไหน?"

"ฉันนอนไม่หลับอยากออกไปเดินเล่นน่ะ" อ้าวเสว่ตั้งสติแล้วหันกลับมา เงยหน้าขึ้นยิ้ม “เนี่ยนโม่คุณยังไม่นอนเหรอ?”

เย่เนี่ยนโม่เหลือบไปที่ติงยียีที่กำลังดักฟังอยู่ที่บันได พูดว่า “คุณจะไปไหน? ไปหาจี๊ป?"

"คุณกำลังพูดถึงอะไรน่ะเนี่ยนโม่ ฉันไม่เข้าใจ" อ้าวเสว่ยังคงโชคดีอยู่ ตราบใดที่เย่เนี่ยนโม่ไม่รู้เรื่องแม่ของเธอ เธอก็ยังรอด

เย่เนี่ยนโม่ไม่มีความอดทนที่จะจัดการกับเธออีกต่อไป ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า "ดูเธอให้ดี"

"เนี่ยนโม่คุณกำลังพูดถึงอะไร! คุณทำแบบนี้เพราะติงยียีสั่งให้คุณทำกับฉันแบบนี้หรอ?” เธอจงใจตะโกน "พยายามให้หญิงชราช่วย

เย่เนี่ยนโม่ ลุกขึ้นเดินไปข้างเธอ ยื่นมือของเขาบีบกรามเธอ "อ้าวเสว่ ทางที่ดีคุณทำตัวดีๆดีกว่านะ"

เมื่อปล่อยมือ บอดี้การ์ดทั้งสองลากเธอออกไป ติงยียีเดินลงบันได " คิดว่าเป็นเธอเหรอ?"

"ผมเชื่อในสิ่งที่เห็นเท่านั้น" ดวงตาที่ไม่แยแสของเย่เนี่ยนโม่อุ่นขึ้นเล็กน้อยหลังจากเห็นเธออีก

วันรุ่งขึ้น เย่ป๋อรู้มาว่า"คุณชายครับ เป็นชายที่ชื่อเหยนชิงเหยียนที่ติดต่อกับจี๊ปช่วงนี้ พวกเขาได้พบกันเป็นการส่วนตัวหลายครั้งในจีน"

เย่เนี่ยนโม่ ดูรูปที่ถ่ายมาจากเครื่องแฟกซ์ ใบหน้าเขาประหลาดใจมาก นั่นเป็นสามีของป้าจิ่วจิ่ว

ชายคนนี้พยายามลักพาตัวเขาเพื่อเรียกค่าไถ่ตอนที่เขายังเป็นเด็ก แต่เขาก็หายตัวไปหลังจากออกจากคุก เป็นเพราะว่าป้าจิ่วจิ่วจึงไม่อยากเอาความอะไร เขาไม่เคยคิดว่าจะเจอกับเขาอย่างนี้อีก

“เกิดอะไรขึ้น?” ติงยียีเอนตัวลงและจ้องไปที่คนในภาพ พึมพำ “ทำไมคนนี้ดูคล้ายกับเหยนหมิงเย้า?”

เย่ป๋อถามด้วยน้ำเสียงเข้ม “คุณชายครับ ให้จับตัวไหม? "

น้ำเสียงไม่ลังเลเลย "จับ!"

ที่ทางเดินในโรงแรม คนในชุดดำหลายคนผลักประตูเข้ามา ห้องรกมาก หน้าต่างเปิดกว้าง คนที่ควรจะอยู่นั้นได้หายไปแล้ว

เหยนชิงเหยียนวิ่งเหยาะๆ กังวลว่าตระกูลเย่จะส่งคนไปสกัดรถบนถนน เขาไม่กล้าแม้แต่จะนั่งแท็กซี่ เขาวิ่งพลางโทรศัพท์ “ลูกสาวคุณพาผมซวยไปด้วย เย่เนี่ยนโม่รู้ตัวผมแล้ว ตอนนี้เขากำลังส่งคนมาตามหาผม"

"แล้วคุณได้พูดชื่อฉันไหม" เสียงของซือซีอเข้มขึ้น เหยนชิงเหยียนอ้าปากหายใจ "ไม่ ผมได้ยินเสียงลมก็เลยวิ่งหนีออกมา ผมเคยลักพาตัวเขามาก่อน คราวนี้เขาไม่ปล่อยผมไปแน่!"

ทันทีที่เขาพูดจบ ซือซือก็วางสาย กัดฟัน . "นังลูกเนรคุณ!" ในที่สุด เขาก็วิ่งไปที่บ้านของจิ่วจิ่ว แสงไฟในห้องนั่งเล่นสว่าง จิ่วจิ่วก็นั่งถักเสื้อกันหนาวอยู่บนโซฟา ดูเงียบสงบ

ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ทั้งหมดเป็นเพราะเขาหมกมุ่นอยู่กับเงินเขาจึงต้องเข้าคุก แล้วปล่อยให้จิ่วจิ่วเลี้ยงเหยนหมิงเย้ามาด้วยตัวเอง จากที่เขาต้องการให้เธอมีชีวิตที่ดีขึ้น ไม่คิดเลยว่าทุกอย่างจะพังลงอีก

“พ่อครับ มาหาแม่หรอ?” เหยนหมิงเย้าเพิ่งจะกลับบ้าน เขามีความสุขมากที่ได้เห็นเขา เขาดึงข้อมือของเขาจะพาเข้าบ้าน

เหยนชิงเหยียนดึงมือของเขาออกอย่างรวดเร็ว ยื่นกระเป๋าที่ถืออยู่ให้เขา "หมิงเย้า นี่เป็นของขวัญที่พ่อต้องการจะมอบให้ลูกมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา พ่อมีธุระ ต้องไปก่อนแล้ว"

ก่อนที่หยานหมิงเย้าจะพูดอะไร เขาก็รีบเข้าซอยไป

“พ่อ!” เหยนหมิงเย้าไล่ตามไปไม่กี่ก้าว จิ่วจิ่วออกมาดูสถานการณ์ เห็นเหยนชิงเหยียนวิ่งหนีไป

“เขาไปอีกแล้วเหรอ?” เธอยืนเงียบ ๆ ด้วยสีหน้าเศร้า ๆ ผู้ชายคนนี้ไร้น้ำยามาทั้งชีวิต แต่เธอไม่เคยเกลียดเขา เธอแค่โกรธ ทำไมเขาไม่ดูแลตัวเองดีๆ

เหยนหมิงเย้าถือกระเป๋าหนักๆ แล้วเดินกลับไปที่ห้อง เปิดซิป ข้างในมีของมากมาย ทรานส์ฟอร์มเมอร์ สมุดบันทึก นาฬิกา หรือโทรศัพท์มือถือ เขาหยิบมันออกมาทีละชิ้น มีของขวัญเ 28 ชิ้นจดหมายฉบับหนึ่งก็ถูกใส่ที่ด้านล่างกระเป๋า

เขาขยี้ตาอย่างเจ็บปวดปาดน้ำตาออกจากเบ้า แล้วเปิดจดหมาย

ลูกชาย

พ่อรักลูกมากและยังรักแม่ของลูกด้วย แต่พ่อเคยทำผิดมาก่อนเลยอยู่กับลูกกับแม่ของลูกไม่ได้ ตอนนี้พ่อมีเรื่องด่วนต้องรีบไป ถ้ามีโอกาสจะกลับมาหาแม่แน่นอน หวังว่าลูกจะดูแลแม่ดีๆ นะ

อย่าเข้าใกล้ผู้หญิงที่ชื่ออ้าวเสว่มากเกินไป เธอเป็นคนชั่วร้าย ชั่วยิ่งกว่าพ่ออีก เธอบังคับเย่ชูหวิน หลานชายคนที่สองของตระกูลเย่ให้ตาย อย่าตกหลุมพรางผู้หญิงเลวทรามแบบนี้ มิฉะนั้น วันหนึ่งลูกจะถูกเธอหลอก

เหยนหมิงเย้าวางจดหมายในมือลง เอนหลังและปล่อยให้ตัวเองล้มลงบนโซฟา พ่อจากไปแล้ว และในที่สุดเขาก็รู้ว่าทำไมเย่ชูหวินต้องฆ่าเธอตอนที่เธอกำลังจะตาย

ทันทีที่เหยนชิงเหยียนหนีไป จี๊ปก็ไม่กล้าผยอง วันรุ่งขึ้น เขาไปที่เย่ซื่อแล้วยื่นเอกสารให้ที่แผนกต้อนรับ เอกสารดังกล่าวระบุว่าเขาจะบอกร้างเรื่องนั้น

หลังจากออกจากเย่ซื่อ คนสองคนรีบลงจากรถสีดำ และเขาก็ถูกจับยัดเข้าไปในรถ