บทที่ 1727 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1567

“ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันไม่ได้ทำ ฉันถูกคุณขังไว้ในบ้านไม่ใช่รึไง?”

อ้าวเสว่ทั้งโกรธทั้งวิตกกังวล เธอต้องการให้ติงยียีตาย แต่ไม่อยากจะเป็นแพะรับบาปเรื่องนี้

เย่เนี่ยนโม่คลั่งและกระสับกระส่ายด้วยความกลัวในใจที่บอกไม่ถูก ตราบใดที่เขาคิดว่าติงยียีอาจตกอยู่ในอันตราย เขาแทบรอไม่ไหวที่จะฆ่าผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขา

เขาหันกลับมา หยิบดาบทหารสวิสออกมาด้วยตัวเอง เอาขอบมีดมาแตะแก้มของอ้าวเสว่อย่างเย็นชา พูดเบาๆ ว่า “รู้ไหม มีดเล่มนี้เป็นของขวัญ18ปีจากพ่อของคุณ ผมชอบมันมาตลอด”

คมดาบสะท้อนดวงตาที่สะพรึงกลัวของอ้าวเสว่ เธอไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหว ทั้งยังสามารถสัมผัสได้ถึงความเย็นที่มาจากใบมีดได้อีกด้วย

ดาบไปข้างหน้าเล็กน้อย เม็ดเลือดพุ่งออกมา ความเจ็บปวดและความกลัวที่ทำให้อ้าวเสว่เอือมร้องไห้ “ฉันไม่ได้จับเธอไปจริงๆ ไม่รู้ด้วยว่าเธออยู่ที่ไหน ได้โปรดเถอะนะ”

“คุณชายครับ! มีคนเห็นว่าจี๊ปถูกจับไปที่โรงแรมเอเชียแล้วมีผู้หญิงอีกคนที่ถูกจับด้วย"

เย่เนี่ยนโม่หันมาทันที "ไปไหนแล้ว?"

"พนักงานเสิร์ฟได้ยินการสนทนาของพวกเขา บอกว่าไปที่ท่าเรือ แต่เมืองตงเจียงมีท่าเทียบเรือ แต่ละท่ามีพื้นที่ 20,000 ตารางเมตร แถมตู้คอนเทนเนอร์ด้วย" ตรวจสอบไม่ง่ายเลย

ดวงตาของเย่เนี่ยนโม่ราวกับคนบ้าที่กระหายเลือด เขาสั่งโดยไม่ลังเลเลย "ตรวจสอบสิ!"

เมื่อเห็นชายหนุ่มผู้จากไปอย่างไร้ความรู้สึก น้ำตาของอ้าวเสว่ก็เปียกโชกไปทั้งใบหน้าของเธอ หัวใจของเธอก็เต็มไปด้วยความเศร้าโศก เธอร้องตะโกนเรียกเย่เนี่ยนโม่ คุณไร้เยื่อใยกับฉันขนาดนี้ได้ยังไง

ไม่มีใครตอบเธอ ในบ้านก็เงียบเหงา มีเพียงเธอที่ร้องไห้อยู่คนเดียว

ทันทีที่Bakerเสร็จการประชุม ลูกน้องของเขารายงานว่าโทรศัพท์ของเขามีคนโทรมาจนจะระเบิดแล้ว แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกทันทีที่เขาพูดจบ

“ผมอยากขอกำลังคนทั้งหมดหน่อย” น้ำเสียงของเย่เนี่ยนโม่หนักแน่น

ไม่เคยได้ยินน้ำเสียงจริงจังขนาดนี้มาก่อน Baker กลั้นยิ้มของเขาไว้ "เกิดอะไรขึ้น"

ปลายสายหยุดชะงัก เสียงเย็นชาของเย่เนี่ยนโม่ก็ดังขึ้น "ไม่รู้ว่าใครลักพาตัวยียีไป"

เขารู้ว่าติงยียีสำคัญกับเย่เนี่ยนโม่ขนาดไหน Bakerก็ไม่รีรอ "เดี๋ยวจะส่งกองกำลังทั้งหมดไปให้ แต่คุณรับผิดชอบผลที่ตามมาเองนะ"

“ได้!”

เขาตอบรับทันควัน ไม่ลังเลเลย ไม่แม้แต่จะคิดว่าผลที่ตามมาจะร้ายแรงแค่ไหน

Baker ดื่มกาแฟในอึกเดียวแล้วโยนถ้วยลงบนโต๊ะอย่างแรง "รวมตัว!"

กี่โมงแล้ว? ติงยียีแอบหันหัว รอบข้างเงียบสงบ เธอทำได้เพียงใช้ความรู้สึกจากสภาพอากาศว่าเวลาควรจะผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว

ที่ทะเลอากาศหนาว เธอจามอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดก็ฉีกหมวกที่คลุมศีรษะของเธอออกได้เป็นรู เธอดิ้นรนอย่างมาก ในที่สุดก็มองเห็นแสงสว่างอีกครั้ง

ดูเหมือนเธอจะอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ ที่มีเสียงคลื่นจากทุกทิศทุกทาง กลิ่นเหม็นคาวก็แรงมาก ลมทะเลก็แรง

ขณะที่เธอพยายามจะลุกขึ้น ทั้งห้องก็สั่นสะท้าน เธอสะดุดประตูเปิดประตู แล้วก็ต้องตะลึง

เธอถูกขังอยู่ในเกาะกลางทะเล รอบข้างล้วนเป็นทะเล ไม่มีทางที่เธอจะไปถึงจุดหมายโดยไม่มีเรือ

ข้อมือของเธอชาและเจ็บหลังจากถูกมัดเป็นเวลานาน เธอไม่มีโอกาสหนีเลย

เสียงของเครื่องยนต์ดังขึ้น เรือเร็วแล่นจากที่ไกลเข้ามาใกล้ ชายสองคนลงจากเรือ เมื่อเห็นเธอวิ่งออกไป พวกเขาก็รีบจับเธอ

ท้องฟ้ามืดครึ้มอย่างรวดเร็ว มองเห็นเรือลำที่ไม่ใหญ่มากลางๆ ทรุดโทรมมาก มีธงชาติจีนถูกแขวนอยู่บนเรือ ตัวเรือมีคราบสนิม

"จับเธอขึ้นมา" คนที่นับเงินวันนี้

เมื่อชายทั้งสองกำลังจะไปจับเธอขึ้น ติงยียีก็วิ่งไปข้างหน้าแล้วชนเขาทันที

ชายคนนั้นเดินเซไปไม่กี่ก้าว แล้วก็เซลงทะเลไป น้ำที่สาดกระเซ็นขึ้นสูง

ไม่ไกลนัก Bakerเหล่ตาของเขา ในมือถือปืนยากล่อมประสาท “ผู้หญิงคนนี้แตกต่างจากเซี่ยชีหรั่นอย่างสิ้นเชิง ดุจะตาย พ่อของนายชอบอะไรที่อ่อนโยน แต่นายชอบความรุนแรง”

“เล็งให้ดีๆ!" เย่เนี่ยนโม่ยืนสั่น มองติงยียีที่กำลังโยกไปมาอยู่บนนั้น เธอว่ายน้ำไม่เป็น "ถ้าตกลงไปอันตรายแน่

ชายผู้นั้นขึ้นจากทะเลแบบหมดสภาพ แววตาที่มองติงยียีนั้นน่ากลัวมาก เขาก็หัวเราะแปลกๆ ว่า “พอไปถึงกลางทะเล ฉันจะทำให้แกรู้ว่าเอาชีวิตไม่รอดมันเป็นยังไง ร้องขอชีวิตก็ไม่ช่วยอะไร!”

ติงยียีถอยหลังหนึ่งก้าว มีช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง ทันใดนั้นชายคนนั้นก็ร้องไห้อู้อี้แล้วล้มลงไปในทะเล แต่เขาก็คว้าข้อมือของ ติงยียีได้ ทั้งสองตกลงไปในทะเลพร้อมกัน

แววตาของเย่เนี่ยนโม่แตกเป็นเสี่ยง "ยียี!"

Bakerพึมพำ "ไม่นะ วิถีกระสุนฉันไม่น่ายิงพลาดสิ"

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็โดนต่อยอย่างหนักเข้าที่หน้า น้ำกระฉูดขึ้นมา เย่เนี่ยนโม่กระโดดลงไปในทะเล

น้ำทะเลในตอนกลางคืนเย็นจัดกัดเซะกระดูก แต่เขาไม่รู้สึกอะไร เขาเอาแต่พูดว่า "เร็วเข้า!" "เร็วกว่านี้อีก!"

ผืนน้ำไม่ไกลนักสงบมาก มองไม่เห็นเลยว่าคนอยู่ที่ไหน เขาแสบตาไปหมด แต่ก็ยังจ้องมองไปที่จุดที่ติงยียีตกลงไปในทะเลอยู่ตลอด