บทที่ 1729 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1569

ติงยียีหันหน้าไปอยากจะกัดนิ้ว มีคนมาเคาะหลังมือของเธอเบา ๆ เย่เนี่ยนโม่พูดอย่างเคร่งขรึม "มันไม่สะอาด"

เมื่อเห็นเธอก้มหน้าอย่างไม่พอใจ เขามองไปรอบ ๆ และพาเธอไปที่ร้านเค้ก สิบนาทีต่อมา ติงยียีก็เดินออกจากร้านพร้อมกับกองอมยิ้ม

เธออมอมยิ้ม สบายใจ "ฉันอยากช่วยชิวไป๋กับเย่ป๋อ"

เย่เนี่ยนโม่จับมือของเธอข้ามถนน ถาม "จะช่วยยังไง"

"ควรสร้างโอกาสให้พวกเขาพบกัน วันพรุ่งนี้ ให้พวกเขาไปกินอาหารกันเถอะ ฉันจะจัดการชิวไป๋เอง คุณจัดการเย่ป๋อนะ"

ติงยียีกระโดดโลดเต้นด้วยความสบายใจ สองสาวข้างหลังเธอปิดปากแล้วหัวเราะ เธอก้มหัวเบาๆเพราะอาย

สาวๆยังคงหัวเราะ แต่สายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มรูปงามที่เฉยเมย ชายคนนั้นมองดูเย็นชา แค่ชำเลืองมองเพียงครั้งเดียวก็ทำให้พวกเธอรู้สึกไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

มือใหญ่ๆตบหัวติงยียี เย่เนี่ยนโม่พูดว่า "พูดต่อเถอะ"

"คุณไม่คิดว่าข้อเสนอของฉันไร้สาระเหรอ?"ติงยียีถืออมยิ้มรสสับปะรด ในปากของเธอมีรสเปรี้ยวๆหวานๆ.

แท่งอมยิ้มหลุดออกมา เธอทำได้แค่ต้องอมลูกอมนั้นไว้ในปาก

ทันใดนั้นริมฝีปากก็ยวบลง เย่เนี่ยนโม่ยิ้มในแววตา "หวานมาก"

คนเดินถนนไปมาตามถนน คนส่วนใหญ่ล้วนมองเย่เนี่ยนโม่ แต่เขามองแค่เธอ ลูกอมในปากของติงยียีนั้นหวานไปถึงใจจริงๆ

ในคอนโด อ้าวเสว่ลังเล "แม่ตัดสินใจจะทำตอนนี้จริงๆหรือ?"

"ตอนนี้เป็นเวลาที่ดีที่สุด ไม่เช่นนั้นตอนที่เย่เนี่ยนโม่กลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของเย่ซื่อเธอยังคิดว่าฝู้เฟิ่งหยีจะต่อกลอนกับเธอได้หรอ?"

อ้าวเสว่ไม่เห็นด้วยในทันที ชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียในใจ เพื่อไม่ให้เกิดปัญหา แม่ปล่อยให้เธอเป็นคนทำ

แต่ทำแล้วเธอก็จะกลายเป็นฆาตกร ถ้าเวลานั้นถูกจับได้ขึ้นมา แม่จะปกป้องเธอไหม ดูจากการที่เธออยากจะฆ่าลูกสาวแท้ๆให้ตายแล้ว จะให้ไว้ใจเธอนั้นมีความเสี่ยงสูงมาก

แต่ผลดีของการทำแบบนี้ก็มีเยอะมากเช่นกัน ในช่วงไม่กี่วันมานี้เย่เนี่ยนโม่กับติงยียีสนิทกันมากมีแววที่จะกลับมาดีกันอย่างมาก หากเธอไม่ทำอะไรเลย เป็นไปได้มากว่าเธอทำได้เพียงต้องออกจากบ้านตระกูลเย่ไปในที่สุด

ซือซือมองเธออย่างยากจะคาดเดา เธอรู้ดีว่าอ้าวเสว่กำลังคิดอะไรอยู่ เธอเป็นเหมือนหมาป่าที่รอโอกาส รอให้อ้าวเสว่เสียเปรียบแล้วก็จะเขี่ยเธอทิ้ง

“ลูกน้อย” เธอก้มลงแล้วยัดมีดผลไม้ลงบนฝ่ามือเธอเบาๆ พลางเกลี้ยกล่อม “ความสำเร็จใดในโลกไม่ต้องแลกด้วยความทุ่มเทล่ะจริงมั้ย ลูกค่อยๆคิดไปนะ แม่ไม่ได้บังคับลูก”

เธอลุกขึ้น เสียงหัวเราะของเธอดังก้องอยู่ในห้อง แสงไปส่องไปที่ใบมีดคมกริบ ทำให้ใบหน้าของอ้าวเสว่ส่องสว่างในความมืด

กลับมาที่บ้านตระกูลเย่ เธอเดินผ่านทางเดินอย่างสิ้นหวัง จู่ๆเธอก็อยากเจอกับเย่เนี่ยนโม่ขึ้นมา ถ้าเขายิ้มให้เธอคืนนี้ เธอล้มเลิกการฆ่าติงยียี

เธอเคาะประตูด้วยความร่าเริง ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ประตูถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มของเธอยังอยู่บนใบหน้า

“ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่” เธอพูดอย่างเย็นชา เล็บจิกแน่นบนฝ่ามือ ดูเหมือนว่าอากาศจะเต็มไปด้วยกลิ่นเลือดจางๆ

ติงยียีสวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ อ้าวเสว่รู้ทันทีว่ามันเป็นของเย่เนี่ยนโม่

ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว เธอหันหลังเดินจากไป เมื่อไปถึงมุมบันได เธอหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด เมื่อลืมตาอีกครั้งก็เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความคิดที่ว่าอยากจะทำลายทุกอย่าง เธอกดเบอร์ "แม่ ฉันเห็นด้วยกับการตัดสินใจของแม่ค่ะ"

ในห้อง ติงยียีเดินไปมาอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย เมื่อกี้สายตาของอ้าวเสว่ดูเหมือนจะกัดกินเธอ เธอกับเย่เนี่ยนโม่ไม่ได้ทำอะไรกัน ประตูห้องเธอถูกล็อกเพราะลมจากด้านใน ไม่ต้องการรบกวนพ่อบ้านกับคนรับใช้ จึงมาอาบน้ำที่ห้องของเย่เนี่ยนโม่

“เกิดอะไรขึ้น?” เย่เนี่ยนโม่ ใส่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ที่ไม่ค่อยได้ใส่นัก ท่อนล่างเป็นกางเกงห้าส่วนที่เป็นที่นิยมอยู่ตอนนี้ หยดน้ำตกลงมาจากหน้าผากของเขา เลื่อนลงมาที่คอเสื้อ

ติงยียีรีบละสายตา "ไม่มีอะไร"

ร่างกายอันอบอุ่นที่อยู่ข้างหลังเธอเข้ามาใกล้ ร่างกายของเธอก็แข็งทื่อทันที สีหน้าของเธอก็ไม่เป็นธรรมชาติ

ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆที่เล็ดรอดสายตาของเย่เนี่ยนโม่ เขาวางมือของเบาๆ สวมกอดเธอ พูดเบา ๆ ว่า "เชื่อผมเถอะ ไม่ต้องกลัว”

ทั้งสองคนโอบกอดกันหลับไปอย่างสงบ

วันรุ่งขึ้นที่เย่ซื่อ

"ผมมอบหมายงานให้คุณในบ่ายวันนี้ สำคัญมาก เลื่อนงานอื่นออกไปก่อน" เย่เนี่ยนโม่พูดขณะที่แก้ไขเอกสาร

เมื่อเห็นว่าคุณชายจริงจังมาก ใบหน้าที่เดิมทีก็แข็งทื่อจริงจังของเย่ป๋อก็ยิ่งเข้มงวดขึ้นอีก ตอบเสียงดังว่า “รับทราบครับคุณชาย สั่งเลยครับ”