บทที่ 1730 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1570

หน้าห้องทำงานของเย่ป๋อ ผู้หญิงที่ชวนเย่ป๋อไปกินข้าวในวันนั้นยืนอยู่ เธอถือกล่องสีน้ำตาลอยู่ในมือ กล่องถูกเปิดออกและมีหูกระต่ายอยู่ข้างใน

“พี่เย่ คุณชอบโบว์นี้ไหมคะ ฉันเลือกมันมาให้คุณโดยเฉพาะ” ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำ ดวงตาของเธอมองมาที่เขาเป็นครั้งคราว สังเกตปฏิกิริยาของเขา

เย่ป๋อพูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “ขอโทษนะ ผมมีเนกไทแล้ว”

หญิงสาวตะลึงครู่หนึ่ง ยังความสุขเล็กน้อย “ไม่เป็นไรค่ะ คุณชอบเนกไทอันนี้ใช่ไหมคะ เดี๋ยวฉันซื้ออีกอัน”

“ไม่ต้องซื้อหรอก เขาหมายความว่าเขาไม่ได้ชอบเธอน่ะ”

ติงยียีออกมาจากมุมห้องด้วยใบหน้าที่เย็นชา เธอจ้องไปที่เย่ป๋อ

“ฉันพูดถูกใช่ไหม?”

เธอคิดกับตัวเองว่าถ้าเขากล้าปฏิเสธ เธอก็จะไม่หว่านล้อมให้ชิวไป๋กับเขาคบกันอีก!

“ใช่” เย่ป๋อทำหน้าเหมือนปกติ มีความสงสัยในแววตาของเขา สาวคนนั้นไม่ได้บอกว่าเธอชอบเขานี่หน่า ติงยียีรู้ได้ยังไง

ใบหน้าของเด็กสาวซีดลงเล็กน้อย เธอตอบรับด้วยเสียงต่ำแล้วจะไป แต่เย่ป๋อเรียกเธอไว้ เขาพูดอย่างจริงจัง "นี่เป็นเวลาทำงาน คุณออกมาจากหน้าที่แบบนี้ ผมจะพูดกับหัวหน้าของคุณ"

เด็กสาวหน้าซีดสีหน้าของเธอแปลกไป เหลือบมองเขาแล้ววิ่งหนีด้วยความอาย

ติงยียีโกรธเล็กน้อย "ถ้าไม่ชอบใครนายต้องพูดปฏิเสธแบบชัดเจน นายทำแบบนี้ทำให้เธอคิดว่าเธอยังมีโอกาส แม้ว่าตอนนี้จะไปแล้วคนหนึ่ง ถ้ามีอีกคนหนึ่ง ต่อไปชิวไป๋จะคิดยังไง"

เย่ป๋อขมวดคิ้ว เมื่อพิจารณาถึงความคิดของเขา เขาคิดว่าแค่เขาซื่อสัตย์กับชิวไป่ก็เพียงพอแล้ว แต่เขาไม่เคยเลยว่าต้องทำแบบนี้ด้วย

ติงยียีถอนหายใจ "ลองคิดดูๆละกันนะ"

เธอหันกลับไปพร้อมความโกรธแล้วเดินออกไป รองเท้าส้นสูงของเธอกระแทกพื้นเป็นเสียงกระทบกัน

ที่หน้าลิฟต์ ติงยียีรอลิฟต์อยู่อย่างไม่พอใจ ลิฟต์หยุดแล้วก็เปิดออก ในนั้น ฝู้เฟิ่งหยี อ้าวเสว่และเย่เนี่ยนโม่ก็อยู่กันพร้อม

เย่เนี่ยนโม่โอบเอวอ้าวเสว่ เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน เมื่อเห็นติงยียี เย่เนี่ยนโม่ก็ไม่ได้รีบเอามืออกแต่อย่างใด แค่พูดอย่างใจเย็นว่า "รอผมแปปนึง"

ประตูลิฟต์ปิดลงอีกครั้งเมื่อ เธอมองไปที่เงาสะท้อนของตัวเองที่ประตูลิฟต์ และทันใดนั้นก็หัวเราะ เสียงสะท้อนก็หัวเราะไปด้วย

ผ่านไปครู่หนึ่ง ลิฟต์ก็เปิดขึ้นอีกครั้ง เย่เนี่ยนโม่ก็เดินออกมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นเธออยู่ที่เดิมอย่างเชื่อฟัง เขาก็มองไปที่เธอด้วยรอยยิ้ม "เก่งมาก "

“ฉันรู้ว่าคุณกับเธอไม่มีอะไร” ติงยียีพึมพำ หลังจากเหตุการณ์ของเย่ชูหวิน เธอพบว่าเธอโตขึ้นมาก อย่างน้อยเธอก็สามารถมองความสัมพันธ์นี้อย่างสงบได้”

เย่เนี่ยนโม่จับมือเธอ เดินไปที่ออฟฟิศ "อืม เธอเท้าเจ็บน่ะ"

คำอธิบายง่ายๆก้เพียงพอแล้ว เขาจับมือเธอ ไม่เกรงกลัวสายตาของใครเลย

เมื่อกลับมาที่ออฟฟิศ ติงยียีกำลังนั่งอยู่บนโซฟาพึมพำเกี่ยวกับเย่ป๋อและชิวไป๋ ทันใดนั้นแก้มของเขาก็ถูกจับด้วยมือที่อบอุ่นและแห้ง

เย่เนี่ยนโม่ มองมาที่เธอด้วยความไม่พอใจ “คุณพูดถึงพวกเขาทั้งวันแล้วนะ”

เขาหึงเหรอ?ติงยียีกระตุกมุมปากของเธอ ทันใดนั้นก็หัวเราะ "คุณหึงเหรอ"

"ใช่"

เขาตอบอย่างทันที ทำให้เธอเขินเล็กน้อย

“เนี่ยนโม่”

อ้าวเสว่ยืนอยู่ที่ประตูแววตาของเธอเย็นชา เวลานั้นติงยียีกำลังนั่งอยู่ในออฟฟิศ เย่เนี่ยนโม่ก้มลงเล็กน้อยแล้วจับแก้มของเธออย่างเสน่หาด้วยความรัก

แม้ว่าเธอจะเกลียดแทบตาย แต่เธอก็ฝืนยิ้ม "สร้อยข้อมือของคุณยายดูเหมือนจะตกอยู่ที่นี่"

"อยู่ตรงนี้" ดวงตาของติงยียีแหลมคม เธอหยิบสร้อยข้อมือขึ้นมาแล้วยื่นให้เธอ

อ้าวเสว่คว้ามา ลดเสียงของเธอแล้วพูดว่า "ฉันจะดูว่าพวกแกจะดีกันได้สักกี่น้ำ เย่ชูหวินเพิ่งตายเธอก็กลับไปหาถ่านไฟเก่า น่าขยะแขยง"

เธอหันกลับไป ถูกติงยียีเรียกให้หยุดที่หัวมุม “เดี๋ยวก่อน”

เธอหันหน้าไป เลิกคิ้ว “ทำไม ตามฉันมาเพื่อจะประกาศสงครามงั้นหรอ?ฉันไม่ได้มีเรี่ยวแรงจะทะเลาะกับแกหรอกนะ”

ติงยียีก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งสองสั้นลง " ฉันมาเตือนเธอ ต่อไปนี้ห้ามเอาชูหวินมาพูด"

"เตือนฉัน" อ้าวเสว่สบถอย่างเย็นชา "แกแน่ใจนะว่าใช้คำว่า "เตือน" แกจะทำอะไรได้นอกจากใช้เย่เนี่ยนโม่มาบี้ไล่ฉัน"

"ฉันก็จะใช้เย่เนี่ยนโม่บี้เธอไง เพราะงั้นก็ฟังไว้นะต่อไปนี้ห้ามพูดถึงชูหวินอีก!"

"แก!"

อ้าวเสว่ฉุนจัด ติงยียีใช้เย่เนี่ยนโม่มาอวดเธอแบบนี้! เธอโกรธจนใจเต้นแรงมาก ยิ้มอย่างเยือกเย็น "ได้! ฉันจะดูว่าระหว่างเราใครจะเดินไปถึงฝั่งในท้ายที่สุด!"

อ้าวเสว่หันหลังกลับ ติงยียีก็หันหลังกลับ เดินไปได้สองก้าวก่อนที่จะเห็นเย่เนี่ยนโม่.