บทที่ 1743 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1583

“บ.ก.จง” เย่เนี่ยนโม่พูดอย่างไม่เอาใจใส่ “ผมจำได้ว่าลูกสาวของคุณเรียนอยู่ที่มหาลัยพู่ตู้? ”

บ.ก.จงชะงักอยู่ครู่ ก่อนที่ขี้บุหรี่ระหว่างนิ้วจะเลอะลงนิ้ว เขารีบสะบัดออก สีหน้าไม่ได้สบายๆเหมือนตอนแรก “ใช่แล้ว ไม่ผิด”

เย่เนี่ยนโม่หยิบบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน แต่กลับแค่วางเล่นอยู่ในมือ สายตาไม่ได้จ้องไปที่ผู้ชายตรงข้าม “เด็กสาวชอบเล่นนั้นเป็นเรื่องปกติ แต่คงไม่ดีถ้าจะเล่นกับพวกนักเลงบ่อยๆ”

สีหน้าของบ.ก.จงเข้มลงทันที “นายอยากจะพูดอะไรกันแน่? ”

เย่เนี่ยนโม่ลุกขึ้นยืน และกดหน้าลงมองเขา “ถ้าหากบ.ก.จงอยากจะรู้งั้นผมบอกคุณให้ชัดเจนก็ได้ ลูกสาวบรรณาธิการนิตยสารที่เรียนอยู่มหาลัยพู่ตู้เคยนอนกับผู้ชายสามคนพร้อมกัน ข่าวนี้น่าจะไม่เลว”

“เย่เนี่ยนโม่!”บ.ก.จงตบโต๊ะยืนขึ้น พลางมองเขาอย่างโมโห ในใจก็ตกใจที่ผู้ชายคนนี้สามารถตรวจสอบได้ชัดเจนขนาดนี้ ด้วยเหตุนี้เขาถึงได้รีบพาลูกสาวเขากลับมาเพื่อไม่ให้เธอทำตัวน่าอับอาย

เย่เนี่ยนโม่เลิกคิ้ว “บ.ก.จงเชิญนั่ง”

ต่อหน้าชายคนนี้ บ.ก.จงไม่มีความสบายๆแล้ว กลายเป็นนั่งลงบนโซฟาอย่างระมัดระวัง ร่างกายเอนมาด้านหน้าเล็กน้อย “คุณชายเย่ ลูกสาวผมยังเด็ก เรื่องนี้อย่าโยงไปเกี่ยวกับเธอเลยนะ”

“เหอะๆ”

รอยยิ้มเย็นชาของเย่เนี่ยนโม่ทำให้ใจเขาเย็นวาบไปครึ่งนึง ทำได้เพียงแค่มองเขาอย่างลนลาน

เก็บรอยยิ้ม สีหน้าของเย่เนี่ยนโม่ยิ่งเย็นชาไปใหญ่ “ฉันเคยเตือนพวกนายแล้ว แต่พวกนายก็ยังคงดึงดันทำตามใจ ฉันแนะนำให้ตอนนี้นายรีบกลับบ้านไปคิดว่าจะให้ลูกสาวไปหลบที่ประเทศไหนจะดีกว่านะ ถึงยังไงหลังจากพรุ่งนี้ไป เธอก็จะเป็นพาดหัวข่าวแล้ว”

“นาย!” บ.ก.จงโกรธจนกุมหัวใจ ลุกขึ้นยืนตัวสั่นอยากจะชกเย่เนี่ยนโม่

เย่เนี่ยนโม่หลบอย่างชิวๆ เขาก้มหน้าลงเพื่อจัดการกับรอยพับที่ข้อมือของเขา และพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์“ส่งแขก”

บ.ก.จงถูกหิ้วออกไป เย่ป๋อจึงเข้ามา “ข่าวเพิ่งส่งมาเมื่อครู่ว่าพบหลิวเฉียนที่ท่าเรือกำลังเตรียมจะนั่งเรือหนีไป”

ที่ท่าเรือน้ำกำลังขึ้น คลื่นซัดกระทบกำแพงหิน ลมพัดตัวคนจนเขย่า

หลิวเฉียนคุกเข่าลงกับพื้นสองมือกุมเข้าหาพลางอ้อนวอน “ผมส่งแค่รูปเดียวจริงๆนะ หรือว่าพวกคุณจะต่อยผมสักยกก็ได้? ”

เย่เนี่ยนโม่โค้งตัวหยิบกล้องถ่ายรูปตรงหน้าอกเขาขึ้นมา และพูดอย่างชื่นชม“นายมีพรสวรรค์ด้านการถ่ายภาพมากนะ ขุดข่าวออกมาขายดีทุกครั้ง”

หลิวเฉียนปาดเหงื่อที่ได้ไหลเข้าในตาแล้ว พลางมองตัวเขาสั่นงกๆ ยิ่งไม่กล้าตอบรับ

เย่เนี่ยนโม่ปล่อยมือ กล้องเด้งกลับเข้ากระแทกที่หน้าอกของหลิวเฉียน เขาเจ็บจนงอตัวและส่งเสียงอ้อนวอน ก้มอยู่บนพื้นไม่กล้าลุกขึ้นมา

เย่เนี่ยนโม่เดินไปที่ข้างเขา และเหยียบมือของเขา ลมพัดแรงจนทำให้เสียงเบาเล็กน้อย “นายว่าฉันทำลายเครื่องมือหากินที่น่าภาคภูมิใจของนายจะเป็นยังไง? ”

เขาเพิ่มแรงที่เท้า ทันใดนั้นหลิวเฉียนก็ร้องราวกับหมูโดนเชือด “ได้โปรดอย่าทำแบบนี้ ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วจริงๆ คุณชายเย่ปล่อยผมเถอะ รูปเดียวเองต้องทำแบบนี้เลยเหรอ?”

ประโยคนี้ทำให้เย่เนี่ยนโม่โมโหสุดๆ เขาปล่อยเท้า สีหน้ามองดูแล้วมืดมนกว่าเมฆดำบนท้องฟ้าเล็กน้อย แม้แต่บอดี้การ์ดด้านข้างยังเหงื่อแตกแทนผู้ชายที่พูดพล่อยๆเลย

เย่เนี่ยนโม่ถือหนังสือพิมพ์ฉบับนึง และชี้ที่หน้าหนังสือพลางพูดอย่างเย็นชา：“ถ่ายรูปผู้หญิงคนนึงอาบน้ำ นายคิดว่ามันเป็นแค่รูปใบนึงเท่านั้นงั้นเหรอ? ”

“มันก็ถ่ายไม่เห็นอะไรเลยไม่ใช่เหรอ? ” ทันทีที่หลิวเฉียนเอ่ยปากเขาก็ตกใจกับสายตาที่น่าสะพรึงกลัวของคนตรงหน้า และก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกเลย

เย่เนี่ยนโม่เงยคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความรุนแรง เขาหันข้างและกวักมือ บอดี้การ์ดสองคนเข้ามาทันที คนนึงกดหลิวเฉียนเอาไว้ ส่วนอีกคนก็หยิบมีดขึ้นมา

“ตัดเอ็นมือของมัน” เขาสั่งอย่างเย็นชา หันหลังมาอย่างไม่สนใจเสียงคร่ำครวญอันน่าสะพรึงกลัวที่ดังมาจากข้างหลัง

กลับมาจากท่าเรือ รถก็ขับไปที่โรงแรมตี้เหา เย่เนี่ยนโม่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงแรมก่อนจะออกมา

ขณะที่เข้าไปนั่งในรถจู่ๆโทรศัพท์ก็ดังขึ้น สีหน้าเย็นชาของเขาในที่สุดก็มีรอยยิ้มเล็กน้อย “ฉันกลับไปเดี๋ยวนี้”

ตระกูลเย่

ติงยียีมองดูเสื้อผ้าหลายชุดที่วางพาดอยู่บนเตียงและคิดว่าพรุ่งนี้จะใส่เสื้อผ้าอะไรดี

ประตูถูกเคาะ เย่เนี่ยนโม่เดินเข้ามาในมือถือกล่องของขวัญ และยื่นกล่องของขวัญให้เธอ “เปิดดูสิ”

ไม่อยากให้เขาผิดหวัง ติงยียีเลยเปิดกล่องออก นัยน์ตาถูกความงามของชุดกระโปรงในกล่องทำให้ประหลาดใจทันที

ชุดเดรสหางปลาสีทองภายใต้แสงไฟที่ส่องกระทบช่างงดงามจนไม่อาจวางตา สร้อยคอน้ำเพชรใสวางอยู่ข้างรองเท้าส้นสูงสีเนื้อ

“นี่คงแพงมากนะ” ติงยียีลูบเนื้อผ้าพลางถาม

เย่เนี่ยนโม่ยิ้มมุมปาก “ลองสวมมั้ย? ”

เธอพยักหน้า เมื่อหยิบชุดขึ้นมาเย่เนี่ยนโม่ก็ออกจากห้องไปเอง เปลี่ยนมาสวมเดรส ติงยียีเมื่อข้างนึงดึงเนื้อผ้าส่วนหน้าอก มืออีกข้างดึงยังไงก็ดึงไม่ขึ้น เธอจึงทำได้เพียงเดินไปยังหน้าประตูห้องและยื่นหัวออกไปเรียกชายที่ยืนพิงกำแพงชิวๆอยู่“ช่วยฉันหน่อยได้มั้ย? ”

ภายใต้แสงไฟสลัว เธอมองไปทางกระจก ในกระจกด้านหลังมีผู้ชายกำลังทำท่าทางตั้งใจ นิ้วมือเรียวค่อยๆรูดซิปช้าๆ เสียงที่คมชัดมีความคลุมเครือคลุมเครือในห้องที่เงียบสงบ

นิ้วของเขาไม่ระวังไปสัมผัสโดนผิวอันอ่อนนุ่มตรงแผ่นหลังของเธอ เธอที่ความรู้สึกไวจึงตัวสั่นทันที ทันใดนั้นบนผิวขาวเนียนก็ขนลุกขึ้นทันที