บทที่ 1745 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1585

จูหลินจิบชา และพูดอย่างนิ่งๆ“คุณชายเย่ปล่อยเธอไปเหรอ? ”

มองดูติงยียีที่มองต่ำ นัยน์ตาเป็นไปด้วยความมืดมน หล่อนจึงกำแก้วในมือแน่น สูดหายใจเข้าลึกและพูดขึ้น“พวกเราก็ถือได้ว่าเป็นเพื่อนนะ ฉันซื้อเฮลิคอปเตอร์มาใหม่ อยากจะเชิญเธอไปลองนั่งด้วยกัน”

“น่าเสียดายจริงๆ ช่วงนี้ฉันยุ่ง รู้สึกผิดจัง” ติงยียียิ้มอย่างไม่ออกเสียง และบอกเธอตรงๆ จูหลินราวกับทำสิ่งที่แตกต่างจากที่เห็น

จูหลินไม่พูด และยื่นกล่องที่ทำจากไม้ให้ติงยียี “ฉันเจอนี้บนเฮลิคอปเตอร์ ดังนั้นเลยมาหาเธอ”

กล่องแหวนโบราณที่ทำจากไม้ แหวนคู่ที่ไม่มีทางปรากฏที่นี่กลับมาเจอแสงสว่างอีกครั้ง สองมือของติงยียีสั่น “เป็นไปไม่ได้ มันไม่มีทางมาอยู่ที่นี่”

จูหลินเห็นสีหน้าตกใจของเธอไม่ใช่การแสดง ในใจก็ลังเล สุดท้ายก็เอ่ยปากขึ้น “สิ่งนี้ถูกพบในห้องโดยสาร ในเฮลิคอปเตอร์มีแค่ฉันกับคนขับ ฉันคิดว่าเธอถามเขาได้นะ”

“เขาอยู่ที่ไหน!” ติงยียีถามอย่างร้อนรน

น้ำชากระเด็นออกมาเพราะว่ามือที่สั่น น้ำชาที่เดือดลวกโดนนิ้ว เธอรีบวางมันลง สีหน้าบนหน้าจริงจังมากขึ้นกว่าเดิม ทีวีด้านข้างกำลังอ่านข่าวอยู่ “ประกาศ ช่วงไม่กี่วันนี้ตั้งแต่บ่ายถึงค่ำจะมีกระแสลมไหลผ่านจากจังหวัดและเมืองต่างๆดังต่อไปนี้ อาจจะทำให้เกิดลมและฝนกระโชกแรง ประชาชนทุกท่านกรุณาเตรียมการเดินทางให้ดี”

เธอตั้งใจดูข่าวในหน้าจอทีวี จนแม้แต่พ่อบ้านเข้ามาก็ยังไม่รู้ จนพ่อบ้านเอ่ยขึ้น “คุณติงล่ะครับ? ”

“เธอบอกว่าจะออกไปข้างนอกหน่อย” จูหลินหยิบกระเป๋าหนังและยืนขึ้น เดินลงไปอย่างรีบร้อน

มานั่งในรถ เธอจิกพวงมาลัยแน่น ในใจก็ท่องว่า “ไม่เป็นไรๆ ก็แค่ทำให้เธอตกใจนิดหน่อย ในเฮลิคอปเตอร์มีร่มชูชีพสองอัน ถึงตอนนั้นกระโดดลงมาก็ได้แล้ว”

เสียงแตรดังขึ้นจากด้านหลัง เธอรีบกลับรถ ความคิดในใจปั่นป่วน กลับรถอยู่หลายรอบก็ไม่สำเร็จ

มือข้างนึงเคาะกระจกเธอจนดัง ชายในชุดสูทคนนึงบอกให้เธอลงจากรถ

และช่วยเธอกลับรถอย่างประณีต เย่ป๋อลงจากลงเตรียมจะไป กลับโดนเรียกไว้ “นายคือเลขาของเย่เนี่ยนโม่ใช่มั้ย”

เย่ป๋อหันมาอย่างไม่มีเสียงสำรวจดูรอบนึง “สวัสดีครับ ผมชื่อเย่ป๋อ”

จูหลินลังเลเล็กน้อย “บอกฉันได้มั้ยว่าทำไมเย่ชูหวินถึงตาย? ”

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง จูหลินก็พูดอย่างรีบร้อน“เร็ว รีบพาฉันไปหาคุณชายเย่ ช้ากว่านี้จะไม่ทันแล้ว”

ในห้องทำงาน สีหน้าของเย่เนี่ยนโม่เย็นชา “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร? ”

“ฉันไม่รู้ ฉันถูกหลอกใช้ ผู้หญิงคนนั้นชักนำฉัน พวกนายรีบไปสนามบินเซียนเถาเฮลิคอปเตอร์ของฉันจอดอยู่ที่นั่น น่าจะยังไม่ออกเครื่อง”

เย่ป๋อยืนอยู่ด้านข้าง ในใจคิดว่าผู้หญิงคนนั้นน่าจะไม่ใช่อ้าวเสว่ เพราะว่าอ้าวเสว่อยู่กับท่านนายตลอด งั้นผู้หญิงอีกคนที่โผล่มานั้นเป็นใครกัน?

ลมพัดผ่านข้างรถ เมื่อมอง เย่เนี่ยนโม่ก็ขับออกไปแล้ว

ไฟแดง รถต่อแถวเป็นแถวเบียดกันรอสัญญาณ ทันใดนั้นจู่ๆก็มีรถปอร์เช่ขับฝ่าไฟแดงขับออกไปไกล จากที่ต้องใช้เวลาเดินทางทางรถหนึ่งชั่วกว่าจะถึงสนามบินเย่เนี่ยนโม่ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว

เดินมาถึงลานจอดเฮลิคอปเตอร์ ร่มสีเหลืองที่ถูกทิ้งบนพื้นนั้นชัดเจนเป็นพิเศษเมื่ออยู่บนหญ้าสีเขียว ที่ไม่ไกลก็มีเฮลิคอปเตอร์ที่ออกเครื่องไปแล้วสูงประมาณหนึ่งเมตรจากพื้น

นักบินเหงื่อออกมือชุ่ม มีผู้หญิงคนนึงให้เขาสามหมื่นเพื่อให้เขาทิ้งร่มชูชีพลงไปหนึ่งอันจากทั้งหมดสองอัน เขาก็ทำตามแล้ว

จู่ๆด้านนอกตัวเครื่องก็ถูกคนเคาะอย่างแรง เขาหันไปมองแล้วเกือบตกใจจนหัวใจวาย ผู้ชายคนนึงคว้าจับลำตัวเครื่องไว้และทุบมันอย่างแรง

“เนี่ยนโม่? รีบเปิดประตูเร็ว!” ติงยียีก็มองเห็นเย่เนี่ยนโม่ เธอรีบพุ่งเข้าไปทางนักบินและตะโกนบอก

“อ่อๆ” นักบินรีบเปิดประตูห้องโดยสาร เย่เนี่ยนโม่ใช้โอกาสกลิ้งเข้ามา ตอนนี้ตัวเครื่องได้สูงจากพื้นราวสี่ห้าเมตรแล้ว

“ลงจอดเดี๋ยวนี้” เสื้อผ้าของเย่เนี่ยนโม่ถูกลมพัดจนยุ่งเหยิงไปหมด เขายื่นมือไปคว้าไหล่ติงยียีพลางพูดเตือนนักบิน

“เดี๋ยวก่อน!” ติงยียีดิ้นออกจากการคุ้มครองของเขา และลุกขึ้นเดินไปทางนักบิน “เขายังไม่ได้บอกฉันว่าหาของสิ่งนี้เจอได้ยังไง”

เฮลิคอปเตอร์บินขึ้นสูงแล้ว นักบินยังประหม่าเมื่อเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน และออกจากเส้นทางสายหลักไปอย่างไม่รู้ตัว

เย่เนี่ยนโม่ร่างสูงยืนขึ้นและเดินไปทางที่นั่งนักบิน“ลงจอด”

“บอกฉันเรื่องแหวนนี่” ติงยียีก็ตะโกนตาม

เครื่องนั้นได้บินมาสูงที่สุดเท่าที่จะบินได้แล้ว นักบินจ้องไปข้างหน้า มือซ้ายดึง ตัวเครื่องก็บินไปข้างหน้า ในใจคิดแค่จะขับเข้าไปในกลางกระแสลมตามที่ผู้หญิงสวมกำไลนั่นบอก และตนก็โดดร่มชูชีพ งั้นตนก็ได้สิบล้านแล้ว

เย่เนี่ยนโม่คว้าไหล่ติงยียีเอาไว้ “เธอใจเย็นลงหน่อย หรือว่าเธอดูไม่ออกหรือไงว่านี่มันคือการวางแผนร้ายหรือไง? ”

“ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมเขาถึงมีแหวนของชูหวินได้ ฉันจำได้ว่าวางมันลงไปในโลงเขาแล้ว” ติงยียีนัยน์ตามืดมนและชูแหวนคู่ที่อยู่ในมือขึ้น

เย่เนี่ยนโม่คว้าแหวนคู่ไปและพูดเสียงเข้ม“เปิดประตูเครื่อง”