ตอนที่ 1746
บทที่ 1746 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1586
October 28, 2026
เธอสามารถรู้สึกได้ว่าตัวเครื่องนั้นลดระดับลงอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งเห็นได้ว่ามีทะเลสาบอยู่ไม่ไกล เสียงของเย่เนี่ยนโม่ก็ดังเข้ามาในหู“กระโดด”
เธอหลับตา ขาอ่อนแรงจนแทบรับน้ำหนักตัวไม่ได้ ข้างหูก็มีเสียงลมกระโชกแรง “ยียี!”
ทันทีที่เท้าของเธออยู่กลางอากาศเธอก็ดึงร่มชูชีพออกมาทันที ตัวเครื่องห่างจากพื้นดินแค่สิบกว่าเมตร เธอถูกลมแรงพัดพาไปและบินไปยังพื้นที่โล่งที่เย่เนี่ยนโม่เล็งไว้
หลังจากความตกใจแรกผ่านไป เธอก็เงยหน้าขึ้นมาอย่างยากลำบาก มองไปทางเฮลิคอปเตอร์ที่บินไปทางที่ไม่ไกลจากตน ในใจก็กระวนกระวาย “เย่เนี่ยนโม่ทำไมถึงไม่กระโดดตามลงมา? ”
ช่วงเวลาที่ลงถึงพื้น เฮลิคอปเตอร์ลงจอดตรงไปยังที่แห่งหนึ่ง ติงยียีตะโกนออกมาด้วยใจที่แตกสลาย“ไม่นะ!”
เธอตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาและกระชากร่มชูชีพออกจากร่าง น้ำตาทำทัศนวิสัยพร่ามัว เธอวิ่งไปทางที่เฮลิคอปเตอร์ตก
ข้างทะเลสาบ ทุกที่มีซากเฮลิคอปเตอร์ตก ซากปรักหักพังมีควันสีดำ ติงยียีค้นตามซากเฮลิคอปเตอร์อย่างสิ้นหวัง ไม่มีคน สักคนก็ไม่มี
“ทำไมถึงไม่โดดร่มล่ะ? ” เธอพึมพำด้วยความสิ้นหวัง ดวงตาเจ็บปวดจนเลือดแทบจะไหล ซากเครื่องบินอุณหภูมิสูงมาก เธอกลับสัมผัสมันอย่างไม่รู้ตัว
“ไม่มีร่มชูชีพแล้ว ที่แท้ก็ไม่มีร่มชูชีพแล้ว” มองดูภายในห้องโดยสารแบบไร้สิ่งกีดขวาง ใจของเธอจู่ๆก็สั่นขึ้นมา
วิวรอบด้านยังคงเหมือนเดิม ปลายหญ้าพลิ้วไหวไปตามลม บนทะเลสาบมีระลอกคลื่นบ้างเป็นครั้งคราว ติงยียีนั่งเหม่อลอยข้างซากเครื่องบินไม่ขยับ เพียงแค่มองผิวทะเลสาบอย่างเหม่อลอย ใจได้ตายไปแล้ว
จู่ๆ ผิวทะเลสาบก็เกิดความเคลื่อนไหว คลื่นแต่ละลูกกระจายออกไปทั้งสี่ทิศ เธอมองทะเลสาบทันที ดวงตาที่เทาราวกับคนตายหลังจากเห็นคนโผล่ขึ้นมาจากน้ำก็กลายเป็นสายตาประหลาดใจ
เย่เนี่ยนโม่บาดเจ็บไปทั่วร่าง เขาว่ายมาถึงริมทะเลสาบ และค่อยๆคลานลุกขึ้น วินาทีถัดมาก็ถูกความอบอุ่นของร่างกายพุ่งเข้าใส่จนถอยหลังไปหลายก้าว
“ดีจังเลย” ติงยียีสะอื้นพลางกอดเขาไม่วางมือ ไม่นานร่างก็แน่น เย่เนี่ยนโม่ก็กอดเธอไว้แน่น
รอให้คลายความกังวลไปบ้าง ติงยียีก็รีบดึงมือของเขาและตรวจสอบโดยรอบ “มีที่ไหนไม่สบายมั้ย? ”
เย่เนี่ยนโม่ควักโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋า ถึงแม้ว่าน้ำจะเข้า แต่ก็ยังคงมีสัญญาณ โทรหาเย่ป๋อเสร็จ จู่ๆเขาก็พิงไปทางติงยียี “ปวดแขน”
“ปวดแขน” ติงยียีรีบเช็กแขนของเขา ก็จริงที่ถูกบาดจนเป็นแผลหลายแห่ง เธอเอาแขนของเขามาพาดไว้ที่หลังคอของตน “ฉันพยุงนาย”
เย่เนี่ยนโม่พิงเธออย่างพอใจ ทั้งสองเดินไปเรื่อยๆ ไม่มีใครพูดอะไร ลมหายใจที่อุ่นๆเย่เนี่ยนโม่รดแก้มของติงยียีเป็นช่วงๆ ผิวที่ถูกลมหายใจรดใส่ก็อดไม่ได้ที่จะกลายเป็นสีแดง
“ผู้หญิงคนนั้นรู้ว่านายเป็นใครมั้ย? ” ติงยียีพลางเดิน พลางถาม
สีหน้าของเย่เนี่ยนโม่ก็จริงจังขึ้นตาม “ความจริงแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หล่อนลงมือแล้ว พวกเรารับมือกับหล่อนมาหลายครั้งแล้ว”
ติงยียีก้มหน้า ในหัวมีภาพอ้าวเสว่แว๊บขึ้นมา บนโลกนี้คนที่เกลียดเธออยากฆ่าเธอ คงมีแค่อ้าวเสว่แล้ว
“ไม่ใช่หล่อน” เย่เนี่ยนโม่ผ่อนแรงของตน ให้ติงยียีรู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อย จึงพูดขึ้น“เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่าเป็นอ้าวเสว่ แต่ว่าหลายครั้งล้วนแต่เป็นตอนที่เธอไม่สามารถปรากฏตัวได้ ผู้หญิงคนนั้นรู้จักตระกูลเย่ดีมาก”
“เป็นไปได้มั้ยที่จะเป็นคนคุ้นเคยของตระกูลเย่”
“เป็นไปได้ แต่คนที่คุ้นเคยกับตระกูลเย่มีไม่น้อย”
ทั้งสองคนพูดคุย จู่ๆโทรศัพท์ของเย่เนี่ยนโม่ก็ดังขึ้น เขาดึงแขนมาจากท้ายทอยติงยียี หลังจากวางสายก็กลับเห็นติงยียีมองเขาอย่างโมโห
“นายหลอกฉันว่าบาดเจ็บ” ติงยียีกลั้นน้ำตาพลางทำท่ากำหมัด
เย่เนี่ยนโม่เอือมระอา “ฉันบาดเจ็บจริงๆ แต่แค่แขนบาดเจ็บเล็กน้อย”
เขาขมวดคิ้ว แก้มด้านซ้ายยังมีรอยแผลเลือดไหลอยู่ มองดูแล้วไม่เหมือนพูดโกหก ด้านหลังคนทั้งสองมีเสียงรถที่ขับบนดินดังขึ้นซาๆ
“ไม่สนใจนายแล้ว” ติงยียียู่ปากและวิ่งไปทางรถ วิ่งไปไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงร่างที่อยู่ข้างหลังล้มลงกับพื้นดังตึง
ห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาล หยดน้ำเย็นไหลเข้าสู้เส้นเลือดผ่านเข็มที่เจาะอยู่ เย่เฟิ่งหยีน้ำตาไหลพลางกุมมือเย่เนี่ยนโม่และถอนหายใจ “เวรกรรมนะ”
“คุณเย่ศีรษะได้รับการกระแทก ถึงแม้ตอนนี้อาจจะยังมึนๆอยู่ แต่สภาพโดยรวมแล้วไม่น่ามีปัญหา” คุณหมอที่อยู่ด้านข้างเปิดเอกสารการตรวจ จากนั้นสายตาก็หันไปมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านข้างตลอด “หมอว่าคุณก็ต้องตรวจสักหน่อยนะ”
ติงยียีส่ายหน้า ไม่ได้ดื่มน้ำนานเลยทำให้คอแหบแห้งเล็กน้อย “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ”
เย่ป๋อเดินขึ้นหน้ามา “ท่านนาย ท่านจะกลับตระกูลเย่ก่อนมั้ย ช่วงเวลานี้คุณชายคงไม่ตื่นขึ้นมาหรอกครับ ถ้าหากเขาตื่นขึ้นมาเห็นท่านเป็นแบบนี้ เขาจะต้องเป็นห่วงแน่ๆเลย”
“โอเคๆ” เย่เฟิ่งหยีลุกขึ้นพลางน้ำตาไหล อ้าวเสว่รีบเข้าไปพยุงเธอ สีหน้าเศร้าสร้อย “คุณย่า ท่านต้องเข้มแข็งนะคะ”
ทันทีที่เสียงหยุดลงอ้าวเสว่ก็อดไม่ได้ที่จะสะอื้น หันกลับมาจ้องติงยียีตาเขม็ง “เธออีกแล้ว ทำไมทุกครั้งที่เขาบาดเจ็บจะต้องมีเธออยู่ด้วย!”