บทที่ 1749 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1589

เย่เนี่ยนโม่มองอย่างละเอียดเสร็จ ก็ยิ้มอย่างริมฝีปากงอลงเล็กน้อย สีหน้าของเขากลับไปเป็นหน้าตาที่ไม่ยิ้มแย้มตามปกติของเขา “เพราะว่าฉันหาคนๆนั้นเจอแล้วไง”

“เป็นไปไม่ได้” ติงยียีเกือบพลั้งปากไป แต่ก็กลับอดกลั้นเอาไว้ เธอเขียนบนสมุด “อย่าไป”

“ทำไมล่ะ? ” เย่เนี่ยนโม่เม้มปากมองเธอ ไม่รู้ว่าทำไม ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขารู้สึกเป็นตัวเอง คุ้นเคยเป็นอย่างมาก เขาอดไม่ได้ที่จะถอดหน้ากากออก และคุยกับเธอต่อสองสามประโยค

ติงยียีกลบเกลื่อนอย่างลำบาก เธอถอยหลังหนึ่งก้าว สายตาสงสัยของอีกฝ่ายทำให้เธอเลิ่กลั่ก เธอหยิบปากกาขึ้นมาเขียนลงสมุด“ได้ยินมาว่าเธอจากไปเอง ผู้หญิงแบบนี้ยังจะตามหาเธอทำไม? ”

บรรยากาศที่ดีได้หายไปแล้ว ผู้ชายที่คุยและหัวเราะกับเธอเมื่อครู่ก็เปลี่ยนโฉมหน้า น้ำเสียงเย็นชาไม่ไยดี “ไปซะ”

ติงยียีก้มหน้าและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เย่เนี่ยนโม่หลับตาลงอย่างทรมาน และพึมพำเสียงเบา “ยียี ฉันยังไม่มีทางปล่อยเธอไปได้”

“ผู้ชายห้องนั้นออกจากโรงพยาบาลแล้ว ได้ยินมาว่าเขาไปหาคนรักของเขาแล้ว คุณก็ใกล้แล้ว อีกหนึ่งอาทิตย์คุณก็สามารถถอดผ้าก๊อซดูผลงานได้แล้ว” พยาบาลพลางพูดพลางจัดแจงผ้าปูเตียง

ติงยียีนั่งพิงหมอน ต้นไม้ที่ไม่รู้จักชื่อนอกหน้าต่างก็ได้แตกหน่ออ่อน แสงอาทิตย์สาดส่องมาที่หน่ออ่อนพวกนี้ฉายแสงระยิบระยับสีทอง

“เขาหาไม่เจอหรอก” ติงยียีมองนอกหน้าต่างพลางพูดเสียงเบา

พยาบาลเปิดผ้าม่านออกอีกเล็กน้อย และหันไปถามเธอ “คุณรู้ได้ยังไง? ”

ติงยียีไม่พูด แผลบนใบหน้าคันเล็กน้อย เธอยื่นมือไปอยากจะเกา ก็โดนพยาบาลจับเอาไว้ “คุณทำอะไร อยากให้หน้าพังเหรอ”

“แต่เดิมฉันก็ไม่ได้ศัลยกรรมเพราะอยากจะสวย” เธอปล่อยมือ สายตาเย็นชา ห้องผู้ป่วยตกอยู่ในความเงียบเพียงชั่วครู่ ทันใดนั้นหินก้อนเล็กๆก็กระแทกเข้าที่หน้าผากเธออย่างแม่นยำ

“เจ็บ” ติงยียีร้องเจ็บ เธอมองไปทางนอกหน้าต่าง ชายคนนึงสูงประมาณ 180 สวมชุดผู้ป่วยและฉีกยิ้มมาทางเธอ

“เป็นอาไตอีกแล้วฉันก็ลืมปิดหน้าต่าง” พยาบาลรีบไปปิดหน้าต่าง โบกมือไล่เด็กชายบนต้นไม้

ติงยียีมองดูเด็กชายผ่านไปทางข้างหลัง ผิวขาวราวไม่ใช่ความจริง ใบหน้าดูคม มีความไม่เหมือนคนจีนเล็กน้อย ชุดผู้ป่วยบนร่างเล็กเกินไป เลยทำให้รัดร่าง

“เขากระโดดไปมาบนต้นไม้ไม่เป็นไรเหรอ? ” ติงยียีเป็นห่วงเล็กน้อย เธอพักอยู่บนชั้นสามระดับเดียวกับลำต้นไม้ได้ งั้นแสดงว่าต้นไม้ต้นนี้สูงมากๆ

พยาบาลไปทำความสะอาดตู้ต่อ “ไม่เป็นไรหรอก เขาเป็นแฟนคลับของโรงพยาบาลนี้ พักอยู่ที่ห้องผู้ป่วย VIP แต่ว่าไม่เคยมีใครมาเยี่ยมเขาเลย เงินรายปีจะถูกส่งไปยังโรงพยาบาลเป็นจำนวนมาก”

ระหว่างที่เธอพูด ทันใดนั้นติงยียีก็เห็นเด็กชายคนนั้นกระโดดลง เธอตกใจจนลุกพรวดจากเตียง สวมรองเท้าและพุ่งลงมาข้างล่างทันที

ด้านล่างต้นไม้คือสวนของโรงพยาบาล ปกติจะมีผู้ป่วยมาเดินเล่น ติงยียีพุ่งเข้าไปใต้ต้นไม้ เห็นคนกลุ่มนึงมุงดูอยู่ ในใจนึก “คงไม่ได้ตกลงมาตายแล้วหรอกนะ”

เธอแหวกทางคนมุง คนที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้และกำลังมองดูฝูงชนอย่างสงสัยคือเด็กซนเมื่อกี้นี้เองไม่ใช่เหรอ

“น่าประหลาด โดดลงมาจากความสูงขนาดนั้นกลับไม่เป็นอะไรเลย”

“นั่นสิ ทำเอาฉันตกใจหมด”

คนรอบข้างพูดให้แซ่ด ติงยียีจ้องไปที่เด็กชายที่หัวเราะอย่างไร้หัวใจ และหันหลังเดินไป

จู่ๆด้านหลังก็ถูกคนชน ผ้าก๊อซบนหน้าถูกแรงจากข้างหลังดึงออก เด็กชายดึงผ้าก๊อซพลางกระโดดโลดเต้น “ว้าวๆสัตว์ประหลาด”

“รน หา ที่ ตาย” ติงยียีตะโกนอย่างโมโห และคว้าผ้าก๊อซบนหน้ากลับมา พลางตะโกนและวิ่งไล่ตามไป

สองคนวิ่งไล่ตามกันสักพัก จนเหนื่อยหอบและพิงต้นไม้ เด็กชายหัวเราะพลางพูด“แบร่ สัตว์ประหลาด”

“ฉันไม่ได้ชื่อสัตว์ประหลาด ฉันชื่อติงยียี” เธอจ้องเขาอย่างโมโห และหันหน้าหนีไม่สนใจเขา

ผ้าก๊อซหลังศีรษะก็ถูกดึงออกไปอีกเส้น ติงยียีอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นและตามไป แขนเสื้อถูกดึงไว้ เด็กชายพูดอย่างน่าสงสาร“เธอโกรธแล้วเหรอ? ”

“ใช่แล้วฉันโกรธ ดังนั้นตอนนี้นายรีบไสหัวออกไปสำนึกผิดไกลๆเลย” ติงยียีก้าวเท้าเดินไปทางโรงพยาบาล ในใจคิดว่าทำไมเย่เนี่ยนโม่ถึงกลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง?

คนด้านหลังเดินทีละก้าวๆ เด็กชายตั้งใจกระแทกเท้า ทำให้พื้นเกิดเสียงดังตึงตึง เธอหันกลับมาอย่างเอือม “นายจะเอายังไงกันแน่? ”

“เธอโกรธเหรอ? เสี่ยวไตกลัวจัง”

ติงยียีสูดหายใจเข้าลึก “ฉันไม่ได้โกรธ”

“เธอโกรธแล้ว”

“เปล่า”

“เธอโกรธ”

“เสี่ยวไต”