บทที่ 1752 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1592

ซือซือใส่หมวกอีกครั้ง มองเห็นสีหน้าที่ซ่อนอยู่ในหมวกไม่ชัดเจนนัก เสียงยังคงน่ากลัวเหมือนเดิม “ลูก ลูกกับเธอมีกรุ๊ปเลือดเหมือนกัน รูปหน้าที่เหมือนกันรวมทั้งส่วนสูงที่ไม่ต่างกัน สิ่งเหล่านี้เป็นของขวัญที่สวรรค์ประทานให้ลูก ลูกคิดดูให้ดี”

เธอหมุนตัว รองเท้าส้นเข็มเหยียบลงบนพื้นราวกับมีคาถาที่คุกคามชีวิตโจมตีหัวใจของอ้าวเสว่ทีละนิด ทำหรือว่าไม่ทำ

“เดี๋ยวก่อน!”

ได้ยินเสียงเรียกจากทางด้านหลัง ใบหน้าซือซือมีรอยยิ้มที่มีความสุขแต่ในใจกลับเต็มไปด้วยเคืองแค้น “ตระกูลเย่! ฉันต้องการให้พวกแกบ้านแตกสาแหรกขาด!”

วันต่อมา เย่เฟิ่งหยีพูดอย่างเป็นห่วงเล็กน้อย “ทำไมจู่ๆก็รีบร้อนจะไปที่เห้าเซิงทางนั้น”

อ้าวเสว่หันหน้ามามองเย่เนี่ยนโม่ อีกฝ่ายพลิกหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจในมืออย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เธอหันหน้ากลับมาพูดว่า “ไม่มีอะไรค่ะคุณย่า จู่ๆก็คิดถึงพ่ขึ้นมา อยากกลับไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อค่ะ”

เห็นว่าเธอตัดสินใจจะไปแล้ว เย่เฟิ่งหยีก็ไม่อยากจะฝืนใจให้เธออยู่ ได้แต่พูดว่า “งั้นขาดเหลืออะไรเธอก็โทรศัพท์กลับมา ตระกูลเย่เป็นบ้านหลังที่สองของเธอ”

อ้าวเสว่ยิ้มหวานตอบรับ มองไปที่เย่เนี่ยนโม่อีกครั้ง แววตาเธอเต็มไปด้วย ความหวังที่จะประสบความสำเร็จ รอเธอกลับมา เธอจะไม่ยอมปล่อยมืออีก!

ลาสเวกัส

“นายหลอกฉันหรือเปล่า!” ติงยียีหลังจากที่วิ่งพล่านไปทั่วทั้งวันเต็มแล้วในที่สุดก็ระเบิดอารมณ์ออกมา กระชากอาไตถามอย่างโมโหว่า “ไหนบอกว่าพ่อนายอยู่ที่นี่ไง แต่นี่มันหลายวันแล้วนะที่นายลากฉันไปทั่วทั้งเมือง ฉันโกรธจริงๆแล้วนะ”

อาไตก้มหน้าเล่นสายสะพายในมือ พูดอย่างน้อยใจว่า “ก็บอกว่าจะตามหาพ่อก็ต้องตามหาพ่อสิ!”

มองเห็นท่าทางน้อยใจของเขา ติงยียีถอนหายใจพูดว่า “ช่างเถอะ พวกเรากลับโรงแรมกันเถอะ”

เพิ่งจะหมุนตัวไปก็กระแทกเขากับอ้อมอกของ ปลายจมูกขนเข้ากับแผ่นอกเขา เธอรีบถอยหลัง ถูจมูกพลางพูดว่า “ทำไมต้องยืนใกล้กันขนาดนั้นด้วย”

อาไตยังคงทำหน้าไร้เดียงสา “ตามคุณไง”

พอสิ้นเสียง ก็มีเสียงผิวผิวปากดังขึ้นมาข้างๆ รถสปอร์ตคันหนึ่งมาจอดข้างๆติงยียี มีชายเชื้อสายจีนคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างใน

“HI สนใจไปดื่มกับผมสักแก้วมั้ย”

“ขอบคุณค่ะ ฉันไม่สนใจค่ะ”

ติงยียีลากแขนเสี่ยวไตเดินไปข้างหน้า ชายหนุ่มไม่ยอมรามือ “ดื่มเหล้าสักแก้ว ถ้าไม่อย่างนั้นก็ไปเล่นพนันกันสองเกมมั้ย ช่วงนี้ใกล้จะถึงวันเกิดของราชาแห่งการพนันแล้ว คาสิโนมีแจกชิป

“จะวันเกิดหรือไม่ใช่วันเกิดของราชาแห่งการพนันไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน” ติงยียีถอยหลังยื่นมือไปคิดจะลากอาไตที่อยู่ข้างหลังไปด้วย โบกไปโบกมาไม่เจอคน เธอหันกลับไปก็มองเห็นอาไตยืนอยู่ที่เดิม ก้มหน้าไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

ปฏิเสธคำเชื้อเชิญของชายหนุ่ม เธอหันกลับไปที่ข้างๆอาไต “ทำไมเหรอ ง่วงนอนหรือว่าหิวแล้ว”

ทันใดนั้นอาไตก็เงยหน้าขึ้นมา “พวกเราไปเล่นพนันหาเงินกันเถอะ!”

คาสิโน

ติงยียีมองอาไตนำชิปทั้งหมดมาวางบนจานอย่างชำนาญแล้วถามด้วยความสงสัยเล็กน้อยว่า “ชิปเหล่านี้รวมกันแล้วเป็นเงินเท่าไหร่”

“หลายแสนละมั้ง” อาไตกระชับสายสะพายของเป้ตัวเอง หญิงสาวชาวต่างชาติที่อยู่แถวนั้น มองเขาบ่อยๆเห็นได้ชัดว่าถูกเขาดึงดูดความสนใจให้แล้ว ยิ้มพลางใช้ภาษาจีนพูดว่า “หนุ่มน้อยชาวจีน คุณเต็มใจไปดื่มที่ห้องฉันสักแก้วมั้ย”

ยังไม่ทันที่เสี่ยวไตจะตอบอะไร ติงยียีรีบก้าวมาขวางไว้ข้างหน้าเขามองหญิงชาวต่างชาติอย่างหวาดระแวง “ไม่เต็มใจค่ะ!

หญิงสาวชาวต่างชาติยิ้มพลางส่ายหน้าแล้วจากไป พนักงานแจกไพ่ประกาศการเริ่มเกม ชิปหลายแสนที่เสี่ยวไตลงแพ้ทั้งหมด

“เสี่ยวไต” ติงยียีหันหน้าอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับเขา กลับพบว่าคนวิ่งหนีหายไปไหนตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วไม่รู้

เธอรีบหันหน้าไป ท่ามกลางผู้คนที่เดินไปเดินมาที่นั่นยังมีแต่เด็กน้อยในเสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนส์เดินปะปนอยู่ด้วย

ไม่ไกลกันมีร่างที่คุ้นตาแวบผ่านไป ติงยียีรีบตามไปทันที กลับถูกคนคว้าเอวเอาไว้กลางทางเธอตกใจเตรียมจะส่งเสียงร้องออกมา ทันใดนั้นเสียงแผ่วเบาที่แหบพร่าดังขึ้นข้างหู

“สวัสดีครับคุณผู้หญิง ผมไม่ใช่คนร้าย แค่อยากจะขอให้คุณช่วยปกปิดอะไรหน่อย”

เธอตัวสั่นด้วยความตกใจ หันไปมองผู้ชายคนนี้ เธอรู้จักชายวัยกลางคนผู้นี้ ไม่ใช่ชายคนนั้นที่เธอเห็นตอนที่อาจารย์พาเธอไปหาอาจารย์เซี่ยหรอกหรือ ดูเหมือนจะชื่อว่าหยูหลันในเวลานั้นมีผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งอยู่เคียงข้างเขาด้วย

เห็นติงยียีไม่โต้แย้งหยูหลันก็เว้นระยะห่างระหว่างทั้งสองคน ในใจคิดว่าโชคดีที่ช่วงนี้หยุนโชว์หลงใหลในการจัดดอกไม้ ถ้าเธอเห็นต้องเอาเขาตายให้ได้แน่

ติงยียีรู้ว่าเขาไม่ใช่คนร้าย แต่กลับไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไร ได้แต่ขยับให้ความร่วมมือกับเขา ไม่นานทั้งสองคนก็ออกมาจากห้องโถงที่อึกทึกครึกโครม หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็ออกจากห้องโถงที่มีเสียงดังไปยังทางเดินระเบียงที่ลึกกว่า

หยูหลันปล่อยติงยียีแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะกำลังหาอะไรบางอย่าง สีหน้าเขากังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ ทันใดนั้นคนชุดดำจำนวนมากก็ปรากฏตัวขึ้นล้อมหน้าและหลังพวกเขาทั้งสองไว้

“ไม่ต้องกลัว” เขายื่นมือมาโอบเอวติงยียีกลัวว่าเธอจะหวาดกลัวจนวิ่งหนีไป คนพวกนี้ยอมฆ่าผิดคนเป็นพัน แต่จะไม่ยอมปล่อยใครไปสักคนถึงเวลานั้นผู้หญิงคนนี้ก็จะตกอยู่ในอันตราย เขาเริ่มเสียใจทีหลังที่เอาคนไม่เกี่ยวข้องเข้ามาพัวพันด้วย