บทที่1672 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1512

ในห้องออกแบบ เย่เนี่ยนโม่หยิบไม้ชิ้นหนึ่งขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ จากนั้นก็โยนมันทิ้งไปทันใด ไม้ฮวงหัวลี่และกระจกนิรภัยกระทบกันทำให้เกิดเสียงทื่อดังออกมา

เขาทุบกำปั้นลงบนโต๊ะอย่างแรง ความกระวนกระวายในใจไม่ว่ายังไงก็ไม่หายไป ในใจมีเสียงเสียงหนึ่งดังอยู่ตลอด ติงยียีจะจากไปแล้ว เธอจะจากไปแล้วจริงๆ

หรือว่าเขาจะโดนเธอควบคุมแล้วจริงๆ? เขาไม่ยอมแพ้!

ลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา เขาเดินตรงออกไปข้างนอก

ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ลึกล้ำ ที่คลับการใช้ชีวิตที่ฟุ่มเฟือยเพิ่งเริ่มต้นขึ้น รถหรูหราเรียงรายอยู่หน้าประตู ที่นี่ เงินและผู้หญิงคือสัญลักษณ์ของฐานะ อยากจะสนุกยังไงก็สนุกได้ตามใจชอบ

ในแสงไฟสลัวๆ ชายคนหนึ่งกำลังดื่มวิสกี้เพียวๆ เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมสามเม็ดข้างบนออก แผงอกสีข้าวปรากฏลางๆภายใต้แสงไฟสลัวๆ

เย่เนี่ยนโม่ดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า จนกระทั่งบนขารู้สึกหนัก สองมือนุ่มๆของหญิงสาวโอบรอบคอของเขา ลิปสติกสีแดงเข้มประทับจูบลงบนเสื้อเชิ้ต หยอกล้อว่า: “มาคนเดียวหรอ?”

เย่เนี่ยนโม่ดื่มวิสกี้ในแก้วรวดเดียวหมดโดยไม่สนใจรอบข้าง บนเวทีไม่ไกลนัก ลูกเศรษฐีสองสามคนโห่ร้องและโยนเงินออกมาจากกระเป๋าตัวเอง

รอบๆเกิดการแย่งชิง ผู้หญิงมองฝั่งตรงข้ามอย่างลังเลเล็กน้อย หันสายตากลับมาอีกครั้งอย่างใจแข็ง ในคลับแห่งนี้ มีคนรวยมากมาย แต่ว่าทั้งมีเงินทั้งหน้าตาหล่อแล้วยังมีรสนิยมนั้นค่อนข้างหายาก

“พี่ชายสุดหล่อ? ทำไมไม่ชวนฉันดื่มสักแก้วล่ะ?” ผู้หญิงยิ่งใจกล้ามากขึ้นเรื่อยๆ ขยับตัวเองเข้าไปใกล้ปากแก้ว เย่เนี่ยนโม่ก็ไม่ได้ห้าม แต่ว่าในสายตาไม่ขยับแม้แต่น้อย

ยังไม่ทันเข้าใกล้ปากแก้ว ผู้หญิงก็ถูกดึงอย่างแรงขึ้นมา เหยนหมิงเย้าจ้องเธออย่างดุร้ายทีหนึ่ง ควักเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋ายัดให้เธอ “ไปซะ”

ผู้หญิงคนนั้นจับเงินลูบข้อมือแล้วเดินจากไป เหยนหมิงเย้าออกแรงมากไป ส่งผลกระทบต่อบาดแผลที่ไม่ง่ายกว่าจะหายดีตรงท้องของเขา เขาขมวดคิ้ว กัดฟันพูดว่า: “ตกลงว่านายต้องการผู้หญิงสักกี่คนถึงจะพอใจ”

แสงไฟสลัวทำให้มองเห็นสีหน้าของเย่เนี่ยนโม่ไม่ชัดเจน เขาเขย่าแก้วเหล้าที่ว่างเปล่าทันใดนั้นก็ยิ้มออกมา “ถ้าไม่ใช่เธอ จะมีผู้หญิงเพิ่มขึ้นอีกแล้วจะทำไม?”

“แกไอ้สารเลว!” เหยนหมิงเย้ายกแขนต่อยไปทางเย่เนี่ยนโม่ ได้ครึ่งทางแขนทั้งคู่ก็ถูกคนล็อกไว้

รปภ.ของคลับล็อกเหยนหมิงเย้าไม่ให้เขาเคลื่อนไหว เหยนหมิงเย้าจ้องไปที่เย่เนี่ยนโม่อย่างดุร้าย “พวกนายปล่อยฉันนะ!”

เย่เนี่ยนโม่เดินเข้ามาใกล้ นัยน์ตาสีดำเข้มขึ้นเรื่อยๆ “หมิงเย้า” เขาเรียกเสียงทุ้มต่ำ น้ำเสียงผ่อนคลาย “ความรู้สึกที่นายมีต่ออ้าวเสว่คิดว่าฉันไม่สังเกตเห็นจริงๆงั้นหรอ?"

เหยนหมิงเย้าสูดหายใจเข้าลึก “นายจะเอายังไง!”

“ฉันหวังว่าเธอจะได้รับความสุข แต่คนคนนั้นไม่ใช่ฉันแน่ นายเข้าใจใช่ไหม?” เย่เนี่ยนโม่โอบผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ

ผู้หญิงคนนั้นกรีดร้องตกใจทีหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจซบอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างว่าง่าย เย่เนี่ยนโม่โอบเธอเดินออกไปข้างนอก ด้านหลังเหยนหมิงเย้าตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “เย่เนี่ยนโม่ แกไอ้สารเลว กลับมาหาฉันนะ!”

นอกประตู ผู้หญิงก็แค่ซบเขา พูดอย่างยิ้มๆว่า “หรือว่าคุณมองไม่ออกจริงๆว่าฉันเป็นใคร?”

เย่เนี่ยนโม่มองผ่านๆแวบหนึ่ง “จำไม่ได้”

ผู้หญิงก็ไม่โกรธเคือง ปิดปากแล้วยิ้ม “ฉันคือแช่ถิงถิง ช่วงนี้ยังแสดงละครร่วมกับติงยียีด้วย ก็แค่สองวันนี้ไม่มีบทของฉัน ก็เลยหนีกลับมา”

เพิ่งจะสิ้นเสียงเธอก็ถูกเหวี่ยงไปที่กระจกรถ เธอกรีดร้องเบาๆทีหนึ่ง จากนั้นก็ถูกร่างที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์ทับจนเจ็บ เย่เนี่ยนโม่พูดอย่างดุร้ายว่า: “อย่าพูดถึงผู้หญิงคนนั้นกับผม”

แช่ถิงถิงปิดปากยิ้ม “คุณนี่อารมณ์รุนแรงจังนะ ไม่พูดถึงก็ไม่พูดถึง รถของคุณอยู่ไหน ไปช้อปปิ้งเป็นเพื่อนฉันได้ไหม?”

เย่เนี่ยนโม่กดพวงกุญแจในมืออย่างไม่ปฏิเสธ มองดูผู้หญิงเดินเข้ามาในรถและโบกมือให้เขาอย่างสง่างาม แอลกอฮอล์ขึ้นสมอง เขาส่ายหัวขับไล่ร่างคนคนหนึ่งออกจากหัว

รถขับเร็วมาก จากนั้นก็จอดลงที่ศูนย์การค้านานาชาติ แช่ถิงถิงสวมแว่นกันแดดและหน้ากากรวมไปถึงหมวก เธอไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้มากเกินไปในเวลานี้ ถึงตอนนั้นเขารอดพ้น แต่ตัวเองกลับถูกผลักลงบนด่านหน้าของสังคมที่ดุเดือด นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ

เคาน์เตอร์LV พนักงานมองดูท่านประธานของตัวเองยืนสบายๆอยู่อีกด้านปล่อยให้ผู้หญิงข้างๆเลือกกระเป๋าอย่างลังเล แช่ถิงถิงเลือกกระเป๋าสองใบและผ้าพันคอตามอำเภอใจ

เห็นท่านประธานของตัวเองไม่ขมวดคิ้วสักนิด พนักงานก็หน้าแดงรีบไปห่อใส่ถุง แช่ถิงถิงเดินกลับมาควงแขนของเย่เนี่ยนโม่ยิ้มเสียงหวาน: “มีผู้หญิงกี่คนที่ไม่สามารถต้านทานผู้ชายใจกว้างแบบคุณได้”

เย่เนี่ยนโม่ยื่นมือออกไปช่วยเธอปัดผมที่กระจายบนไหล่ไปที่คอ นิ้วมือที่เมาเล็กน้อยก็ออกไปจากผิวขาวนั้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นวิสกี้ทำให้คนลุ่มหลง ความพิถีพิถันของวันปกติหายไป เสื้อเชิ้ตร่วงอยู่บนร่างกาย

แช่ถิงถิงถูกสายตาที่จดจ่อของเขาทำให้หลงเสน่ห์ ส่วนพนักงานข้างๆเห็นการจีบแบบสดๆก็หน้าแดง มักจะมองไปทางชายที่แพรวพราวข้างๆ

เย่เนี่ยนโม่ยิ้ม หยิบบัตรออกมายื่นให้พนักงาน

ออกมาจากร้าน แช่ถิงถิงควงแขนของเขาพูดอย่างเขินอาย “ตอนนี้ดึกมากแล้วนะ”

เย่เนี่ยนโม่ก็ไม่พูดไร้สาระ ขับรถตรงไปยังโรงแรมตี้เหา ทันทีที่เข้าไปในห้องพักโรงแรม แช่ถิงถิงเข้าไปอาบน้ำในห้องอาบน้ำอย่างยิ้มแย้ม ในสายตาเต็มไปด้วยการยั่วยวน

ในห้องอาบน้ำมีเสียงน้ำดังออกมา เย่เนี่ยนโม่เดินไปที่หน้าต่างฝรั่งเศสด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ มองออกไปจากที่นี่สามารถมองเห็นรูปร่างของเมืองตงเจียงได้ทั้งหมด

ความคิดถึงแล่นเข้ามาในหัวโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ เขาคิดถึงเธอ คิดถึงเธอมาก ไม่ว่าจะเป็นแอลกอฮอล์หรือว่าผู้หญิงก็ไม่สามารถทำให้เขาลืมเธอได้