ตอนที่ 1000 สาวใช้ตัวแสบ 904

ตอนที่ 1000 สาวใช้ตัวแสบ 904

“อันนี้เหรอขอฉันดูหน่อย” เถ้าแก่เดินมาจากตรงนั้นมาข้างๆ เซี่ยชีหรั่น ร้านนี้มีแค่เขาคนเดียว เซี่ยชีหรั่นและจิ่วจิ่วกำลังเลือกแหวนกันอยู่ ใจเขาอยากทำแต่ไม่สามารถทำได้จริงๆ

เซี่ยชีหรั่นก็ถูกเถ้าแก่ดึงดูดความสนใจ ดูเหมือนเย่เชินหลินเกิดมาพร้อมกับความสามารถนี้ ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนก็ดึงดูดความสนใจคนอื่นได้

“เชินหลิน เราไม่เอาแล้วดีกว่า” เซี่ยชีหรั่นดึงเสื้อผ้าเชินหลินอย่างระมัดระวัง เธอพูดค่อนข้างเบา จิ่วจิ่วไม่ได้ยินว่าเธออยากแสดงออกอะไร มีเพียงไม่กี่คนที่ดูการอธิบายอย่างกระตือรือร้นของเถ้าแก่

เย่เชินหลินลูบมือเซี่ยชีหรั่น นี่มันไม่ใช่สิ่งของที่แพงอะไร เย่เชินหลินอย่างเขาสามารถจ่ายเงินให้คนรักได้

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้พูดอะไร จิ่วจิ่วก็ดึงเธอไป “พวกเธอดูสิ อันนั้นเหมาะกับงานหมั้นของฉัน” จิ่วจิ่วดูเหมือนจะปรับตัวกับสภาพแวดล้อมที่นี่มากขึ้นเรื่อยๆ

เย่เชินหลินมองจิ่วจิ่วและเซี่ยชีหรั่นที่ตั้งใจดูแหวน ในดวงตามีแต่ความสุข เขายืนหัวเราะอย่างโง่เขลาตลอดเวลาหลังจากจ่ายเงิน คนอื่นคิดว่าเย่เชินหลินเป็นโรคลมชักชั่วคราวหรือเปล่า

การเลือกแหวนเป็นไปอย่างราบรื่นมาก ช่วงบ่ายจิ่วจิ่วซื้อของที่ตัวเองชอบกลับมา แต่มันแพงเกินไปเธอจึงตัดใจอย่างไม่เต็มใจ ไม่มีทางเลือก

ทุกคนเลือกเสร็จแล้วก็เตรียมชมภาพแต่งงาน ตอนนี้จิ่วจิ่วมีความสุขมากที่สุด เธอเฝ้ารอมาตลอดให้สักวันหนึ่งมีเจ้าชายพาเธอออกไป หลังจากนั่งรถฝู้เฟิ่งหยีก็โทรมา บอกให้พวกเขากลับไปด่วน เย่เฮ่าหรันก็ป่วยแล้วเช่นกัน

เมื่อได้รับโทรศัพท์จากฝู้เฟิ่งหยีพวกเขาก็ไม่มีอารมณ์จะดูภาพแต่งงาน

เย่เชินหลินหันหัวรถ ขับตรงไปที่บ้านทันที เขาสวดภาวนาอย่างเงียบๆ ตลอดทาง หวังว่าเย่เฮ่าหรันจะป่วยเล็กๆ น้อยๆ ปกติ อย่ามีปัญหาอะไรร้ายแรง

“เชินหลิน เสี่ยวห้าน ชีหรั่น จิ่วจิ่วมากันหมดแล้วเหรอ” ฝู้เฟิ่งหยีมองสี่คนตรงหน้าอย่างรู้สึกผิด เธอไม่อยากโทรไปขัดจังหวะสี่คน อย่างไรพวกเขาเพิ่งออกไปเลือกของที่ตัวเองชอบ โดยเฉพาะเสี่ยวห้านยังคงเลือกแหวนหมั้นอยู่ นี่มันรอช้าไม่ได้ แต่เย่เฮ่าหรันยิ่งอาการแย่ลงเรื่อยๆ เธอต้องให้เย่เชินหลินกลับมา

พ่อบ้านช่วยฝู้เฟิ่งหยีพาเย่เฮ่าหรันขึ้นรถไปดูที่โรงพยาบาล แพทย์บอกให้ระวังอารมณ์ของเย่เฮ่าหรัน ช่วงนี้อาการป่วยเขาดูเหมือนจะออกอาการถี่ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่อยากคิดถึงผลที่ตามมา

ฝู้เฟิ่งหยีพาเย่เฮ่าหรันกลับบ้านแล้วถึงโทรหาเย่เชินหลิน ใครจะไปรู้ว่าพอเย่เชินหลินรู้แล้วก็กลับมาทันที

“แม่ พ่อเป็นยังไงบ้างคะ?” เซี่ยชีหรั่นถามเสียงเบา เธอรู้ว่าสิ่งที่เย่เชินหลินอยากรู้มากที่สุดคือข่าวนี้

“ไม่เป็นไรแล้ว นอนไปแล้วล่ะ ทำไมพวกเธอมากันหมดเลยล่ะ อยากกลับไปดูอีกไหม” ถึงแม้ฝู้เฟิ่งหยีจะพูดแบบนี้ จริงๆ ก็ไม่อยากให้พวกเขาไป เธออยากใช้โอกาสนี้ให้ความสัมพันธ์ของเย่เชินหลินและเย่เฮ่าหรันผ่อนคลาย อย่างไรแล้วพวกเขาจะจัดงานหมั้นจิ่วจิ่วและเหยนชิงเหยียนในสัปดาห์หน้า ช่วงเวลานี้เย่เชินหลินอาจจะอาศัยอยู่ที่นี่ มันอาจจะเป็นที่อยู่อาศัยใหม่ของเขาในตอนนี้

เย่เชินหลินมองฝู้เฟิ่งหยีอย่างเข้าใจ เขายิ้มโอบเอวฝู้เฟิ่งหยีและพูดขึ้น “แม่ วันนี้เราไม่ไปไหนทั้งนั้น จะอยู่เป็นเพื่อนแม่ พรุ่งนี้ค่อยไปดู” เขายอมรับอย่างมีไหวพริบว่าจะอยู่ที่นี่เป็นเป็นเพื่อนฝู้เฟิ่งหยี

ฝู้เฟิ่งหยีดีใจกับผลลัพธ์ เธอดึงจิ่วจิ่วและเซี่ยชีหรั่น “ไป เราไปนั่งกันที่ห้องโถงใหญ่ น่าเสียดายที่ตอนนี้พ่อเธอนอนอยู่ เรามีเวลาอยู่ด้วยกันแบบนี้น้อยมาก” ใบหน้าเธอมีความเสียใจอยู่จริงๆ

“แม่ ไม่ต้องกังวลนะคะต่อไปโอกาสแบบนี้จะมีเยอะเลย” จิ่วจิ่วพูดเสียงเบา จริงๆ แล้วพูดคำว่าแม่นั้นอึดอัดสุดๆ ไม่สบายใจไปทั้งร่างกาย แต่เธอก็พูดออกไป เหยนชิงเหยียนยิ้มมองจิ่วจิ่ว ความอ่อนโยนในดวงตาสามารถบีบน้ำออกมาได้

“อืม” ฝู้เฟิ่งหยีพูดด้วยรอยยิ้ม เธออยากให้ทุกคนอยู่ด้วยกันเยอะๆ จริงๆ แค่พวกเขาจะแก้ปัญหานี้ได้เมื่อไร

“ชีหรั่น เชินหลิน เดี๋ยวอยู่ที่นี่กินข้าวด้วยกันนะ” ฝู้เฟิ่งหยีเอ่ยปากพูด เธออยากให้พวกเขาอยู่ที่นี่สองวัน ถึงแม้ตอนนี้เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นอยู่ในเขตพัฒนาใหม่ ห่างจากที่นี่ไม่ใกล้ เขาไม่มีธุระอะไรก็ไม่กลับตระกูลเย่

ฝู้เฟิ่งหยีมองเย่เชินหลินอย่างคาดหวัง

หนึ่งครอบครัวนั่งในห้องโถงใหญ่ เย่เชินหลินวางเก้าอี้ไว้ด้านหลังให้เซี่ยชีหรั่น ทำให้จิ่วจิ่วอุทานขึ้นมา เธอบอกแล้วว่าคุณเย่ดีกับชีหรั่นที่สุดเลย

“แม่ พ่อไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงจริงๆ ใช่ไหมคะ?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างไม่วางใจ เธอก็ถามเพื่อเย่เชินหลินด้วย ความสัมพันธ์ของเย่เชินหลินและเย่เฮ่าหรันยังไม่ลงรอยกันตลอด ถึงเย่จื่อห้านมาถึงแล้ว พวกเขาสองคนก็ยังไม่คุยกัน

ตอนเพิ่งเดินออกไปเซี่ยชีหรั่นอยู่ใกล้ๆ เย่เชินหลิน เธอรู้สึกถึงความเชื่องช้าของเขาอย่างชัดเจน เขาอยากไปดูเย่เฮ่าหรัน การประนีประนอมขั้นสุดท้ายให้ความหยิ่งผยองแก่เขา เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าเย่เชินหลินเป็นห่วงเย่เฮ่าหรันมาก เธอถามแบบนี้เพราะอยากช่วยเย่เชินหลิน สามีภรรยาคือนกในป่าเดียวกัน เธอมีหน้าที่ต้องช่วยเขา

ฝู้เฟิ่งหยีมองเย่เชินหลินอย่างไม่แสดงความรู้สึกออกมา ในใจเธอผิดหวังมาก ไม่รู้ว่าพวกเขาสองพ่อลูกจะบาดหมางกันไปถึงไหน เย่เชินหลินก็ปกปิดดีเกินไป ฝู้เฟิ่งหยีมองไม่เห็นว่าเย่เชินหลินมีความหวั่นไหวแค่ไหน ใบหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลงของเขาแสดงว่าเขาไม่สนใจเรื่องนี้เลยสักนิด

“เรื่องเล็ก แต่เขาก็แก่แล้ว อารมณ์ไม่ดีก็ไม่ดีต่ออาการป่วยของเขา” ฝู้เฟิ่งหยีพูดอย่างกังวล เธออดไม่ได้ที่จะเงยศีรษะขึ้นมองเย่เฮ่าหรัน นึกถึงเย่เฮ่าหรันไม่อยู่เธอมองเย่เชินหลินแล้วพูดขึ้น “เชินหลิน ลูกกับเสี่ยวห้านตามแม่ไปดูพ่อ ชีหรั่นกับจิ่วจิ่วพวกเธอรอเราอยู่ที่นี่”