ตอนที่ 1001 สาวใช้ตัวแสบ 905

ตอนที่ 1001 สาวใช้ตัวแสบ 905

“งั้นเรากลับบ้านได้แล้วใช่ไหมคะ? ” จิ่วจิ่วพูดอย่างดีใจ รอยยิ้มดีใจของเธอช่างใจร้าย เซี่ยชีหรั่นมองจิ่วจิ่วอย่างหมดหนทาง บ่งบอกว่าเธอไม่ต้องพูด สาวน้อยคนนี้ไม่ดูเลยว่าอยู่ในสถานการณ์ไหน

เหยนชิงเหยียนขมวดคิ้วเดินไปด้านหน้าจิ่วจิ่วเพื่อกั้นเธอไว้ จิ่วจิ่วเห็นบรรยากาศลดลงทันที เธอก็แลบลิ้นพูดเสียงเบา “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น”

เย่เชินหลินไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้เย่เฮ่าหรันเดินตามแพทย์ออกมา พ่อบ้านพยักหน้ายืนอยู่ด้านนอก

“ไป กลับบ้าน” ฝู้เฟิ่งหยีประคองเย่เฮ่าหรัน แพทย์ให้พ่อบ้านและเย่เชินหลินมาเจรจา

“เสี่ยวห้านนายกับจิ่วจิ่วไปก่อน ชีหรั่น คุณไปนั่งรอฉันกับพวกเขา” เย่เชินหลินเอ่ยปากอธิบาย เขาอยากได้ยินสถานการณ์ที่แท้จริงที่สุดจากแพทย์

เห็นคนอื่นๆ ค่อยๆ เดินไปไกล เย่เชินหลินก็ถามแพทย์อย่างเคร่งขรึม “ไม่เป็นอะไรจริงๆ เหรอครับ?”

“โรคหัวใจของประธานเย่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ตอนนี้สถานการณ์ถือว่าดี แต่เขาห้ามถูกกระตุ้น ถ้ามีความสุขมากหรือเศร้ามาก ก็อาจจะเสียชีวิตได้” แพทย์บอกทุกอย่างภายใต้สายตาอันตรายของเย่เชินหลิน จริงๆ เขาไม่ได้วางแผนปกปิด แค่ไม่คิดว่าจะถูกสายตาคุกคามฆ่าให้ตายของเย่เชินหลิน เขาพูดตะกุกตะกัก

เย่เชินหลินเดินออกไปอย่างค่อนข้างหมดหวัง แม้แต่สิ่งที่แพทย์พูดด้านหลังเขาก็ได้ยินไม่ชัดเจน

“คุณเย่” พ่อบ้านเห็นเย่เชินหลินเดินออกมาก็เรียกอย่างเคารพ เย่เชินหลินไม่สนใจเขา พ่อบ้านคิดอย่างน้อยใจว่าวันนี้คุณเย่ขุ่นเคืองได้อย่างไร? ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ทำอะไรผิดนะ?

จริงๆ แล้วพ่อบ้านคิดมากจริงๆ เย่เชินหลินไม่ใช่ไม่สนใจเขา เขาแค่อึ้งกับประโยคนั้นที่บอกว่าอาจจะเสียชีวิตได้ ในสมองสะท้อนประโยคนั้นตลอดเวลา

“เชินหลิน เข้ามา” เซี่ยชีหรั่นเห็นเย่เชินหลินเดินออกมา ยื่นมือโบก แต่เซี่ยชีหรั่นพบอย่างน่าผิดหวังว่าเย่เชินหลินมองไม่เห็นเธอ

เย่เชินหลินเดินมาถึงข้างๆ รถ เปิดประตูรถนั่งข้างๆ เซี่ยชีหรั่น ฝู้เฟิ่งหยีเห็นเขาเป็นแบบนี้ก็มองอย่างลึกซึ้ง ในใจยิ่งเป็นห่วงอาการป่วยของเย่เฮ่าหรัน

“เชินหลิน” เซี่ยชีหรั่นพิงร่างกายเย่เชินหลิน เขาเป็นแบบนี้ทำให้เธอเป็นห่วงอย่างยิ่ง เธอเรียกชื่อเขาอย่างระมัดระวัง หวังว่าจะแบ่งปันความทุกข์ในความกังวลเขาได้

การเข้าใกล้ของเซี่ยชีหรั่นดึงความคิดของเย่เชินหลินกลับมา เขามองสีหน้าคนอื่น เงียบไม่กี่นาทีก็พูดขึ้น “เมื่อกี้ฉันนึกขึ้นได้ว่าลืมเซ็นสัญญาสำคัญ” ท่าทีจริงใจของเย่เชินหลินทำให้ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน ฝู้เฟิ่งหยีมองเย่เชินหลินอย่างสงสัย แต่เย่เชินหลินแสดงอย่างใจกว้างเกินไป หรือว่าเธอคิดมากจริงๆ ไม่ใช่เพราะเย่เฮ่าหรัน

ระหว่างทาง จิ่วจิ่วพูดหัวเราะกับเซี่ยชีหรั่นเบาๆ แค่พวกเธอคนคุยกัน ทั้งสองคุยกันไม่กี่ประโยคก็เงียบไป ฝู้เฟิ่งหยีไม่ได้พูดอะไร เย่เชินหลินไม่ได้ต่างจากปกติอะไร คนอื่นไม่เห็นสิ่งผิดปกติ

“เสี่ยวห้าน พรุ่งนี้พวกเธอไปดูร้านนั้นแล้วถ่ายภาพแต่งงานตั้งแต่เนิ่นๆ ” ประโยคเดียวของเย่เฮ่าหรันทำลายความเงียบ พ่อบ้านเริ่มเรียกเย่เชินหลินแต่เขาไม่ตอบ ตอนนี้หวาดผวาอยู่ ประโยคนี้ของเย่เฮ่าหรันทำให้เขาสบายใจมากขึ้นหน่อย บรรยากาศที่หนักหน่วงแบบนี้ช่างน่ากลัวจริงๆ

“พ่อ รู้แล้วครับ” เหยนชิงเหยียนพูดอย่างเคารพ “พ่อ พ่อต้องดูแลตัวเองนะครับ” เขาไม่รู้จะพูดอะไรดีสักพักหนึ่ง สุดท้ายก็เงียบไม่พูด

ภายในรถเงียบลงอีกครั้ง

โทรศัพท์คุณนายไห่กู้ชีพที่เกิดเหตุอีกครั้ง

“เป็นไงบ้าง สุขภาพของนายท่านเย่? ” เสียงที่ค่อนข้างกังวลของคุณนายไห่ดังขึ้นในรถอย่างชัดเจนเป็นพิเศษ

“ยังโอเค งานหมั้นเสี่ยวห้านกับจิ่วจิ่วสัปดาห์หน้าพวกเธอต้องมานะ” ฝู้เฟิ่งหยีพูดอย่างสุขใจ

เย่เชินหลินเข้าใกล้เซี่ยชีหรั่น เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้ววางลงอีกครั้ง

เวลาเป็นสิ่งที่เร็วที่สุด พริบตาเดียวก็หนึ่งวันแล้ว

เช้าตรู่เหยนชิงเหยียนและจิ่วจิ่วมาดูก่อนว่าเย่เฮ่าหรันดีขึ้นไหม สีหน้าเย่เฮ่าหรันดีขึ้น อาจบอกไม่ได้ว่าสดชื่น แต่สีหน้าไม่แย่ เขายิ้มโบกมือให้ทั้งสองคนรีบไปทำธุระของตัวเอง เย่เชินหลินให้เซี่ยชีหรั่นและฝู้เฟิ่งหยีอยู่บ้านดูแลลูกในท้องอย่างสบายใจ ตัวเขาเองไม่รู้ไปที่ไหนแล้ว

เย่เชินหลินกลับมาที่เขตพัฒนาใหม่ เขาอยู่ในห้องคนเดียวเงียบๆ เปิดม่านออก

“ภารกิจของพวกนายที่นั่นเป็นไงบ้าง? ” เย่เชินหลินพูดเสียงทุ้มต่ำ ตอนนี้เขาต้องเข้าใจสถานการณ์ของจงหวีฉวน

“เจ้านาย ยังไม่พบจุดประสงค์ของภารกิจครับ” อีกฝ่ายหยุดสักพักแล้วพูดขึ้น “เป้าหมายแรกคือทำลายบ้านพักลับของตัวเองเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาหนีไปพร้อมกับกระดาษเก่าๆ แผ่นหนึ่ง กระดาษแผ่นนั้นหล่นระหว่างทาง เขาต่อสู้อย่างหนักเพื่อเอาคืน”

เย่เชินหลินฟังคนตรงข้ามพูดอย่างตั้งใจ หัวสมองครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว กระดาษแผ่นนั้นคืออะไรกันแน่ ทำไมจงหวีฉวนถึงให้ความสำคัญกับกระดาษแผ่นนั้นมากขนาดนั้น?

“พยายามเอากระดาษแผ่นนั้นมาให้ได้” เย่เชินหลินพูดต่อ “ภารกิจแรกคือต้องปกป้องประธานเย่ให้ดี”

เย่เชินหลินวางสายแล้วนั่งในห้องทำงานอยู่นานมาก เขาเดาว่ากระดาษแผ่นนั้นจะมีอะไรกันแน่ บันทึกอดีตอันเหลือทนของจงหวีฉวนเหรอ? เย่เชินหลินส่ายศีรษะ เขาไม่ควรโง่แบบนี้ แต่ยังมีอะไรอีกที่ทำให้จงหวีฉวนกระตือรือร้นได้ขนาดนี้ สิ่งที่เขาสนใจไม่มีอะไรมากไปกว่าอำนาจและตำแหน่ง