ตอนที่ 1002 สาวใช้ตัวแสบ 906

ตอนที่ 1002 สาวใช้ตัวแสบ 906

เสี่ยวเหอมองจงหยุนซางอย่างมั่นใจและพูดขึ้น “ผู้จัดการของเราไม่ใช่ว่าใครจะเจอก็ได้” เหตุผลที่เธอมั่นใจขนาดนี้เพราะมีความลับหนึ่งที่ต้องบอก ผู้จัดการคือชายวัยสี่สิบปี เขาชอบเสี่ยวเหอ ตามจีบเธอมาโดยตลอด

จงหยุนซางแอบหัวเราะ สาวน้อยคนนี้อ่อนโยนเกินไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่มีประสบการณ์ทางโลก

“ขอโทษค่ะ เสี่ยวเหอพูดไม่ค่อยเก่ง ได้โปรดอย่าใส่ใจเลยนะคะ เรื่องนี้อย่าถึงผู้จัดการเลยค่ะ” พี่สวี่ใช้ชีวิตมาหลายปีแล้ว การแต่งกายของจงหยุนซางนี้มีผู้หญิงหลายคนไม่สามารถเลียนแบบได้ พี่สวี่เห็นก็รู้สึกว่าเธอไม่ธรรมดา พี่สวี่คิดว่าเรื่องนี้แก้ไขเป็นการส่วนตัวดีกว่า

“ถ้าไม่ไปเรียกผู้จัดการพวกเธอมา คืนพรุ่งนี้อาจจะไม่มีสตูดิโอถ่ายภาพแห่งนี้”

จงหยุนซางไม่ใช่คนไร้เหตุผล แต่ตอนนี้เธอต้องใช้สถานะของเธอ

เสี่ยวเหอแค่นยิ้มมองจงหยุนซางที่อยากเรียกผู้จัดการมา ได้ เธอจะไปเรียกให้

“ใครมาก่อเรื่องที่นี่? ” ผู้จัดการได้ยินก่อน เขาเดินมาพอเห็นจงหยุนซางก็อึ้งไป พูดอย่าเคารพ “คุณจง วันนี้ทำไมว่างมาที่นี่ล่ะครับ มาๆ ผมจะพาพวกคุณเดินดูรอบๆ ถ้ามาถ่ายภาพ ผมจัดการให้ทันที”

ผู้จัดการพูดอย่างเอาใจ ถ้าเขามีหางมันจะโบกสะบัดขึ้นฟ้าแน่ๆ

“สองคนนี้คือเพื่อนของฉัน คือลูกชายและลูกสะใภ้ของประธานเย่ หวังว่าผู้จัดการจะถ่ายรูปให้พวกเขาด้วย” จงหยุนซางพูดทีละคำ ผู้หญิงที่ชื่อเสี่ยวเหอนั่นน่ารังเกียจเกินไป ตอนแรกเธออยากให้ผู้จัดการออกคำสั่งกับเธอ คิดแล้วผู้หญิงคนนั้นก็แค่พวกหัวสูงดูถูกคน ไม่ได้เลวร้ายอะไรมาก

“เชิญครับ ผมจะรีบเตรียมการเดี๋ยวนี้” พอผู้จัดการได้ยิน ร่างก็แข็งทื่อ ประธานเย่ เขาเชิญเหยนชิงเหยียนและจิ่วจิ่วเข้ามาอย่างเคารพ จงหยุนซางโบกมือขอลา เธอรีบกลับอย่างรวดเร็ว

“จิ่วจิ่ว เสี่ยวห้าน พวกเธอค่อยๆ ถ่ายนะ ฉันมีธุระขอกลับก่อน” จงหยุนซางพูดจบก็ออกไปไกลสิบกว่าเมตร

“ขอบคุณค่ะพี่หยุนซาง” จิ่วจิ่วกล่าวอย่างดีใจ เหยนชิงเหยียนดึงจิ่วจิ่ว เขาพยักหน้าให้กับจงหยุนซาง ถือว่าเป็นการบอกลา

เหยนชิงเหยียนเห็นจงหยุนซางไปแล้ว ผู้จัดการก็มาเชิญเขาเข้าไปอย่างเคารพ ต่างกันราวฟ้ากับเหว

เหยนชิงเหยียนในใจคิดถ้าไม่ใช่จงหยุนซาง ตอนนี้พวกเขายังคงอยู่นอกประตู หลังจากเสี่ยวเหอคนนั้นได้ยินสถานะของเขา หน้าก็ถอดสีทันที เป็นลูกชายประธานเย่มันดีขนาดนั้นจริงๆ เหรอ?

ผู้จัดการจะไม่ระวังกับเขาได้อย่างไร ประธานเย่ไม่ใช่คนที่เขากลัวมากที่สุด ในตระกูลเย่คนที่เขากลัวมากที่สุดคือเย่เชินหลินที่รู้จักกันดี ว่ากันว่าเย่เชินหลินใจดำอำมหิต ฆ่าคนอย่างไม่ยี่หระ เขาเชื่อว่าจงหยุนซางจะไม่อยู่เฉยๆ ไม่ว่าจะเพื่อฆ่าเวลาไปกับเขา

“รีบเตรียมคนให้ฉันแล้วถ่ายรูปให้คุณชายและคุณผู้หญิงท่านนี้ทันที” ผู้จัดการไม่กล้าหายใจแรง หวังว่าสองท่านตรงหน้านี้จะไม่ใจดำอำมหิตเหมือนเย่เชินหลิน

เสี่ยวเหอเบ้ปากเดินเข้าไป เธอไม่อยากมองจิ่วจิ่วและเหยนชิงเหยียนเลยแม้แต่นิดเดียว

“หยุดก่อน เธอต้องขอโทษพวกเรา” จิ่วจิ่วพูดอย่างไม่ค่อยใจเย็นแล้ว อย่างไรแล้วก็ไม่ใช่โทรศัพท์เธอ เธอเล่นได้อย่างสบายๆ

เสี่ยวเหอกล้าโกรธแต่ไม่กล้าพูด ตราบใดที่ผู้จัดการไม่พูด เธอก็ห้ามทำสิ่งที่น่าอับอายเช่นนี้

“ขอโทษซะ ไม่งั้นไล่ออก” ผู้จัดการพูดตรงๆ โดยไม่พูดไร้สาระ มองจิ่วจิ่วที่อยู่ไกลๆ อย่างระมัดระวัง

เหยนชิงเหยียนขมวดคิ้วไม่พูดอะไร ในใจมีอารมณ์มากมาย เหยนชิงเหยียนกำหมัด อำนาจกับตำแหน่งมันสำคัญขนาดนี้เชียว? ไม่มีใครตอบคำถามเขา แต่มันคือความจริงที่เปลือยเปล่า

นี่ทำให้เขารู้ว่าตัวเองไม่ใช่เย่จื่อห้านจริงๆ และไม่มีเหตุผลที่จะยืนขึ้น

เสี่ยวเหอถูกผู้จัดการสั่งสอนอย่างโหดเหี้ยม ที่นั่นมีชั้นวางของ บริการจิ่วจิ่วอย่างระมัดระวัง

จิ่วจิ่วแสยะยิ้มมองเสี่ยวเหอ ถ้าเธอไม่จัดการเธอสักหน่อยอย่าเรียกเธอว่าจิ่วจิ่ว

“ผู้จัดการ ฉันอยากกินอะไรหน่อย ให้สาวสวยคนนี้ไปซื้อให้เราหน่อยนะคะ” จิ่วจิ่วพูดอย่างน่าสงสาร แต่การแสดงออกบนใบหน้านั้นเปิดเผย ไม่มีอะไรผิดปกติเลยสักนิด

เห็นรอยยิ้มประจบประแจงของผู้จัดการ เสี่ยวเหอก็รู้ว่าวันนี้เธอพึ่งตัวเองได้เท่านั้น เธอไม่ได้โง่ขนาดนั้น เจอคนที่ผู้จัดการไม่กล้าทำอะไร แล้วเธอจะทำอะไรได้

เสี่ยวเหอมองเหยนชิงเหยียน เย็นชาไม่พูดอะไรไม่ต่างอะไรกับคุณชายเย่ในตำนาน ถ้าเธอยั่วยวนเขาล่ะ?

ความปรารถนาของเสี่ยวเหอยังไม่เป็นจริง เธอสังเกตเหยนชิงเหยียนและจิ่วจิ่วอย่างระมัดระวัง ในใจคิดอย่างรวดเร็วว่าจะทำลายมันอย่างไรดี

“รู้แล้ว” เสี่ยวเหอไม่รอให้ผู้จัดการสั่งก็เดินออกจากสตูดิโอถ่ายภาพมาเพื่อซื้อของที่จิ่วจิ่วต้องการ

จิ่วจิ่วคิดในใจว่าตัวเองทำแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเสี่ยวเหอ เธอดึงมือเหยนชิงเหยียนมา ในใจรู้สึกผิดอย่างมาก