ตอนที่ 1003 สาวใช้ตัวแสบ 907

ตอนที่ 1003 สาวใช้ตัวแสบ 907

“เธอไปเถอะ กลับบ้านไป ที่นี่ไม่เหมาะกับเธอ” พูดจบเขาก็เดินจากไป

เสี่ยวเหอยืนในห้องทำงานอย่างเหม่อลอย ในใจเธอเกลียดจิ่วจิ่วสุดขีด เจ้านายเธอไม่ได้มองเธอเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

“ฉันจะทำให้พวกแกต้องชดใช้” เสี่ยวเหอพูดอย่างเย็นชา เธอทำสายตา และมันไม่ต่างจากงูเห่าสะบัดลิ้นออกมาด้านบน

จิ่วจิ่วและเหยนชิงเหยียนจับมือกันกลับบ้าน ไม่ได้นึกถึงที่เธอทำให้เสี่ยวเหอขุ่นเคือง

“ชีหรั่น ฉันถ่ายรูปแต่งงานเยอะมาก สวยจริงๆ” จิ่วจิ่วพูดอย่างโอ้อวด ผู้หญิงทุกคนมีชุดแต่งงานเดียวไหม จิ่วจิ่วจะไม่พูดได้อย่างไร? โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนรัก

“จิ่วจิ่วของเราสวยที่สุด” เซี่ยชีหรั่นไม่เห็นจิ่วจิ่วแต่ได้ยินเสียงของเธอ ได้ยินเสียงก่อนจะเห็นตัวคน แค่เห็นก็มีความสุข เซี่ยชีหรั่นรู้สึกดีใจแทนจิ่วจิ่วจากใจจริง

สัปดาห์นี้เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นอยู่คฤหาสน์ตระกูลเย่ จิ่วจิ่วและเหยนชิงเหยียนได้รับภาพแล้วก็ยิ้มจนถึงหูกันตลอด แม้แต่เรื่องไม่พึงประสงค์ที่เกิดขึ้นในสตูดิโอถ่ายภาพก็ลืมไปหมดจด

เย่เชินหลินสั่งพ่อบ้านให้เตรียมจัดเลี้ยงงานหมั้นจิ่วจิ่วและเหยนชิงเหยียน เวลาผ่านไปอย่างเงียบๆ วันหมั้นก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

บนเวทีมีเหยนชิงเหยียนและเย่เชินหลินยืนอยู่ เย่เชินหลินสวมสูทแฮนเมดชั้นยอด ทั้งร่างเปล่งออร่าที่น่าดึงดูด เมื่อเทียบกันแล้วมีความแตกต่างอย่างชัดเจน เหยนชิงเหยียนอ่อนโยนกว่ามาก แต่ทั้งคู่หน้าตาไม่เหมือนกันเลยสักนิด มองไม่ออกว่าเป็นพี่น้องกัน

“ฉันรู้สึกขอบคุณทุกคนมากที่มาร่วมงานหมั้นเสี่ยวห้าน” เย่เชินหลินเป็นคนหยิ่งผยองและไม่แยแสอยู่เสมอ มักจะทำให้รู้สึกคาดเดาไม่ได้ แต่วันนี้เป็นวันพิเศษ เขาเปลี่ยนสไตล์เดิมๆ ตั้งแต่ขึ้นมาบนเวที มันทำให้ผู้คนด้านล่างเวทีมากมายไม่อยากจะเชื่อ

เสียงปรบมือดังกึกก้องด้านล่าง

“เชิญพระเอกในวันนี้มาพูดกับทุกคนหน่อยครับ” เย่เชินหลินก้าวออกจากแท่น ส่งต่อให้พระเอกในวันนี้ เขาเดินไปข้างๆ เซี่ยชีหรั่น สังเกตคนที่มาอย่างเงียบๆ จงหยุนซางมาแล้ว ไห่ลี่หมินมาแล้ว หลินหลิงไม่มา หลี่เหอไท้มาไม่ได้ ทำไมคู่รักคู่นี้ไม่ได้อยู่ด้วยกัน

จงหวีฉวนไม่มา ถึงแม้เย่เชินหลินจะดีใจที่ไม่ได้เจอจงหวีฉวน แต่ในใจก็ยังไม่ลดการระมัดระวัง

“เชินหลิน วันนี้ฉันมีความสุขมาก” เซี่ยชีหรั่นพิงหน้าอกเย่เชินหลินอย่างอ่อนแรง เทียบกับเมื่อก่อน เธอร่าเริงมากกว่านี้ เคลื่อนไหวได้กล้าหาญมากกว่านี้ เซี่ยชีหรั่นจับมือเย่เชินหลินแล้วพูดขึ้น “ขอบคุณนะคะที่เตรียมงานหมั้นยิ่งใหญ่แบบนี้ให้จิ่วจิ่ว”

เธอกับจิ่วจิ่วเป็นเพื่อนรักกัน เห็นเพื่อนมีความสุข เธอก็ดีใจมากเหมือนกัน

“ยัยทึ่ม พูดอะไรเนี่ย” เย่เชินหลินยิ้มเล็กน้อยมองเซี่ยชีหรั่น ดูเหมือนเขาจะยิ้มมากขึ้นเรื่อยๆ

แปะๆ เสียงปรบมือดังสนั่นอีกครั้ง เซี่ยชีหรั่นก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงปรบมือ เธอรีบยื่นมือออกมาปรบมืออย่างกระตือรือร้น

“เชิญนางเอกของเราในวันนี้ครับ” ไห่ลี่หมินเป็นพิธีกรในงานแต่งวันนี้ เขาสวมชุดสีขาว มีความเย็นชาลดลง มีความเป็นมนุษย์มากขึ้นนิดหน่อย

เซี่ยชีหรั่นขยับไม่สะดวก เธอไม่สามารถพาจิ่วจิ่วออกมาได้ จงหยุนซางอาสาพาจิ่วจิ่วเดินออกมา เธอสวมรองเท้าส้นสูงเดินเป็นธรรมดา การเคลื่อนไหวที่สง่างามสะดุดตาคน

เหยียบบนแผงที่ตั้งอยู่บนพื้นใหญ่สีแดง จงหยุนซางรู้สึกเป็นงานหมั้นตัวเอง ดวงตาเธออดไม่ได้ที่จะมองเย่เชินหลิน อยากให้เขาหยิบแหวนแล้วเดินมาหาเธอ “หยุนซางแต่งงานกับฉันนะ” จงหยุนซางแอบยิ้ม เธอยังมีความคิดแบบนี้ได้อย่างไร เธอไม่ควรอย่างยิ่ง ชีหรั่นคือน้องสาวเธอ ชีหรั่นมีลูกของเย่เชินหลินแล้วด้วย

จู่ๆ ร่างของหลี่เหอไท้ก็เข้ามาในสมองจงหยุนซาง นึกถึงหลี่เหอไท้เธอก็ตกใจมาก จงหยุนซางมองมือตัวเองอย่างสงสัย พวกเขาแยกจากกันไม่นานมา เธอก็คิดถึงเขาแล้วจริงๆ

“พี่จิ่วจิ่ว คุณยินยอมแต่งงานกับเย่จื่อห้านหรือไม่ ไม่ว่าเขาจะเกิดแก่เจ็บตาย จะยากจนหรือร่ำรวย” ไห่ลี่หมินทำหน้าที่บาทหลวงของตัวเองเป็นอย่างดี

“ฉันยินยอม” จิ่วจิ่วยิ้มตอบ เธอจะเดินไปกับเขาตลอดชีวิตนี้

“เย่จื่อห้านคุณล่ะ? ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น คุณจะอยู่กับคุณจิ่วจิ่วตลอดไปไหม?” ไห่ลี่หมินได้ทีขี่แพะไล่

ไห่ลี่หมินมองจิ่วจิ่วฝั่งตรงข้ามอย่างลึกซึ้ง เขาจะอยู่กับเธอตลอดชีวิต “ฉันยินยอม”

เสียงปรบมืออย่างหนักหน่วงดังขึ้นอีกครั้ง นี่คือการยืนยันสำหรับพวกเขา

“แลกแหวนกัน” ไห่ลี่หมินประกาศเสียงดังฟังชัด

เหยนชิงเหยียนเดินมาด้านหน้าจิ่วจิ่ว คุกเข่าข้างหนึ่ง พูดอย่างดีใจ “จิ่วจิ่ว แต่งงานกับฉันนะ”

“แต่งกับเขา แต่งกับเขา”

“แต่งกับฉันนะ” เหยนชิงเหยียนคุกเข่าข้างหนึ่ง ดวงตาเขามองเซี่ยชีหรั่นอย่างจริงจัง เขาอยากดูแลจิ่วจิ่วจากใจจริง จิ่วจิ่ว เธอยินยอมแต่งงานกับฉันไหม? “เหยนชิงเหยียนถามอย่างกังวลนิดหน่อย กลัวว่าจิ่วจิ่วจะพูดในสิ่งที่เขาไม่อยากฟังโดยไม่ได้ระวัง”

“ยินยอม” แขกด้านล่างตะโกนเสียงดัง

จิ่วจิ่วมองไปที่กองเชียร์ พูดเสียงเบา “ฉันยอมค่ะ” พูดจบก็หน้าแดงไม่กล้ามองคนอื่น

“ต่อไปเชิญพระเอกจูบนางเอกได้เลยครับ” ไห่ลี่หมินเห็นจิ่วจิ่วและเหยนชิงเหยียนมองหน้ากันอย่างมีความสุข นึกถึงหลินหลิง ถ้าได้มองเขาแบบนี้จะดีแค่ไหน คิดๆ แล้วเขาก็พูดผิด