ตอนที่ 1004 สาวใช้ตัวแสบ 908

ตอนที่ 1004 สาวใช้ตัวแสบ 908

“เธอไปทำธุระเถอะ ฉันรับเอง” เหยนชิงเหยียนพูดอย่างอ่อนโยน เขาหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมารับอย่างง่ายๆ และเอ่ยปากถาม “สวัสดีครับ ขอโทษนะครับคุณต้องการพบใคร”

ส้งหลิงหลิงได้ยินเสียงเหยนชิงเหยียนก็พูดอย่างเย็นชา “เหยนชิงเหยียน ดูนายมีชีวิตที่ดีขึ้นเรื่อยๆ นะ”

เหยนชิงเหยียนได้ยินเสียงส้งหลิงหลิงก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจลืมที่จะพูด เมื่อไม่กี่วันก่อนเย่เชินหลินตามหาส้งหลิงหลิง หาไม่เจอตลอดเลย ทำไมวันนี้เธอถึงได้เปิดเผยตัวตนโทรหาตัวเองล่ะ?

“เหยนชิงเหยียน วันนี้ฉันจะบอกความลับหนึ่งอย่างกับนาย ความลับที่นายยอมตายดีกว่ามีชีวิตอยู่ นายไม่ใช่เย่จื่อห้าน การพิสูจน์ความเป็นพ่อลูกฉันเป็นคนทำขึ้นมาเองแหละ ถ้าไม่เชื่อนายก็ไปพิสูจน์ความเป็นพ่อลูกด้วยตัวเองสิ” ส้งหลิงหลิงพูดเกรี้ยวกราด เธอก็ไม่ได้พูดว่าใครคือเย่จื่อห้าน เธอรู้สึกบิดเบี้ยวในใจตั้งนานแล้ว ส้งหลิงหลิงวินิจฉัยว่าเหยนชิงเหยียนไม่เชื่อชั่วขณะหนึ่ง เธอมั่นใจมากว่าเหยนชิงเหยียนจะต้องไปยืนยันตัวตนของตัวเองอย่างแน่นอน “พวกแกทุกคนมีความสุข มันจะง่ายอย่างนั้นได้ที่ไหน”

“เธอโกหก” เหยนชิงเหยียนพูดเสียงดัง เขากับเย่เฮ่าหรันเคยทำการพิสูจน์ตัวบุคคลแล้ว สีดำและสีขาว เขาไม่เชื่อส้งหลิงหลิง

“ฉันโกหก แต่โกหกเพื่อช่วยโจรตัวน้อยอย่างนายยังไงล่ะ” ส้งหลิงหลิงรู้สึกว่าในใจเหยนชิงเหยียนไม่สงบ ช่วงเวลาเหล่านี้ความทุกข์เธอเหมือนจะลดลงหน่อย “เหยนชิงเหยียน การพิสูจน์ความเป็นพ่อลูกของนายและเย่เฮ่าหรันถูกสับเปลี่ยน แบบทดสอบฉบับนั้นฉันขโมยไปเปลี่ยนเองแหละ”

“ทำไมฉันต้องเชื่อเธอ?” เหยนชิงเหยียนถามอย่างไม่สงบ เขาเสียน้ำเสียงดั้งเดิมไปตั้งนานแล้วเพราะความตื่นเต้น เขามองรอบๆ อย่างระมัดระวัง สาวใช้เมื่อครู่นี้ไม่อยู่แล้ว และวันนี้คือวันมงคลของเขา พวกเธอกำลังยุ่งกันอยู่

“นายจะไม่เชื่อฉันก็ได้ แต่นายสามารถไปเช็กแบบทดสอบด้วยตัวเองได้ ทำไมพวกแกใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข ฉันเป็นลูกสาวที่แท้จริงมีบ้านทำไมกลับไม่ได้? ” ส้งหลิงหลิงตะโกนเหมือนเป็นโรคประสาทหวาดผวา ระบายความไม่พอใจของตนออกมา

“ใครใช้ให้เธอทำเรื่องชั่วๆ ล่ะ” เหยนชิงเหยียนคิดแล้วพูดขึ้น

“เหอะๆ ฉันก็แค่รักคนที่ฉันไม่ควรรัก เหยนชิงเหยียนก็จะมีชีวิตที่ไม่ดีเหมือนกัน เสียที่พักพิงอย่างเย่จื่อห้านนี่ไปนายก็จะสูญเสียอะไรมากมาย นายคิดว่าจะได้เป็นปลาในน้ำเหมือนในตอนนี้เหรอ? นายคิดผิด ผู้หญิงที่ไม่รักเงิน นายแน่ใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าจิ่วจิ่วไม่ได้รักสถานะและตำแหน่งของนาย? ” ส้งหลิงหลิงเป็นหญิงที่ใช้เสน่ห์ยั่วยวนผู้ชายให้หลงใหล เธอโน้มน้าวให้เหยนชิงเหยียนเข้าใจผิด

จิ่วจิ่ว เธอเป็นแบบนั้นหรือเปล่า? จิ่วจิ่ว เธอชอบอะไรฉัน? เหยนชิงเหยียนเกิดคำถามนี้ในใจ

“ส้งหลิงหลิง ไม่ว่าจิ่วจิ่วจะชอบอะไรฉัน แค่ฉันชอบเธอก็พอแล้ว” หลังจากพูดประโยคนี้ เหยนชิงเหยียนก็ผ่อนคลายลงมาก

ส้งหลิงหลิงฟังประโยคนี้ของเหยนชิงเหยียนอย่างอึ้งๆ ในใจเธอเริ่มนึกถึงท่าทางของเย่เชินหลิน เธอชอบเขามาตลอดแต่ไม่ได้รับการตอบสนองเลย เธอจึงหมดความอดทน เขาชอบเซี่ยชีหรั่น ตอนนั้นเย่เชินหลินเหมือนจะบอกเธอว่าแค่เขาชอบเซี่ยชีหรั่นก็พอแล้วเหมือนกัน ไม่ว่าเซี่ยชีหรั่นจะชอบเย่เชินหลินอย่างเขาหรือไม่ก็ตาม

ส้งหลิงหลิงวางสายไปด้วยความสิ้นหวัง ทำไมจิ่วจิ่วและเซี่ยชีหรั่นถึงได้ความรักที่คนอื่นคาดหวัง? หัวใจเธอไม่สงบ

คิดว่าเหยนชิงเหยียนรู้เรื่องเหล่านี้แล้วจะไม่สามารถใช้ชีวิตได้เหมือนเดิม จิ่วจิ่วและเหยนชิงเหยียนจะไม่มีความสุข นายจะยังมีความสุขอีกไหม? ส้งหลิงหลิงยิ้มที่มุมปาก คนอย่างจิ่วจิ่ว ตราบใดที่เหยนชิงเหยียนไม่มีความสุข เธอก็จะไม่มีความสุข คิดๆ แล้วส้งหลิงหลิงก็อารมณ์ไม่ดี เห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบๆ ตู้โทรศัพท์ ส้งหลิงหลิงถึงนึกขึ้นมาได้ว่า ตอนนี้เธอเป็นอาชญากรที่ต้องการตัว ส้งหลิงหลิงเอาผมคลุมหน้าผาก ยุ่งเหยิงเหลือทน เธอทำให้เสื้อผ้าเธอไม่เรียบร้อยแล้วเดินออกมา แบบนี้ก็จะไม่มีคนจำเธอได้แล้ว

เมื่อเหยนชิงเหยียนได้ยินเมื่อครู่นี้ก็ส่ายศีรษะไม่เชื่อตลอดเวลา ส้งหลิงหลิงบอกว่านายสามารถไปพิสูจน์ความเป็นพ่อลูกได้

เขาวางโทรศัพท์ด้วยความสิ้นหวัง สาวใช้ที่เรียกเขาก่อนหน้านี้ได้ไปทำธุระข้างนอกแล้ว วันนี้เป็นวันมงคลของเขา สาวใช้ไม่อยู่กัน เขาเดินออกมาอย่างมึนงง ในหัวสมองมีแต่ประโยคนั้นตลอดเวลา นายไม่ใช่เย่เชินหลิน

เหยนชิงเหยียนนึกถึงครั้งนั้นที่ตัวเองถ่ายเลือดที่โรงพยาบาล แพทย์บอกว่ากรุปเลือดเขาแปลกมากไม่เหมือนกับตระกูลเย่ จิ่วจิ่วยังทะเลาะกับแพทย์ด้วย

เขาไม่ใช่เย่จื่อห้านจริงๆ เหรอ?

เหยนชิงเหยียนส่ายศีรษะอย่างรุนแรง เขาไม่เชื่อ ถ้าเขาไม่ใช่เย่จื่อห้าน แล้วจิ่วจิ่ว? “ไม่” เหยนชิงเหยียนตะโกนเสียงดังหมอบลงกับพื้น

ที่หน้างานจิ่วจิ่วเห็นว่าเหยนชิงเหยียนยังไม่กลับเลย เธอหันศีรษะกลับไปอยู่บ่อยๆ อย่างกังวล

ฝู้เฟิ่งหยีก็เห็นสถานการณ์ทางนี้เช่นกัน เธอเรียกสาวใช้ข้างๆ มาถาม “คุณเย่คนเล็กล่ะ?”

“คุณนาย เมื่อกี้มีคนมาเรียกคุณเย่คนเล็กค่ะ เขาออกไปแล้ว”

พอฝู้เฟิ่งหยีได้ยิน ตอนนี้ใครจะมาตามหาเสี่ยวห้านนะ

จิ่วจิ่วกำลังวิ่งไปข้างๆ ฝู้เฟิ่งหยี เธอมองฝู้เฟิ่งหยีด้วยความน้อยใจแล้วพูดขึ้น “แม่คะ ฉันไปดูเสี่ยวห้านสักหน่อยนะคะ” พูดจบเธอก็ยกมุมกระโปรงของเธอแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“เสี่ยวห้าน นายอยู่ไหน? ” จิ่วจิ่ววิ่งออกมาจากสถานที่จัดงานแล้วตะโกน

หลังจากเหยนชิงเหยียนที่กำลังเหม่อลอยได้ยินเสียงจิ่วจิ่ว เขาก็ได้สติกลับมา ไม่ ไม่ว่าเขาจะเป็นเย่จื่อห้านหรือไม่ เขาก็คือเย่จื่อห้าน เหยนชิงเหยียนเสียจิ่วจิ่วไปไม่ได้ นึกถึงชีวิตดั้งเดิม นึกถึงการถ่ายภาพแต่งงานในครั้งนั้น เขาไม่อยากเสียสถานะนี้ไป

จิ่วจิ่วหันร่างมาก็เห็นเหยนชิงเหยียน ใบหน้าเธอเปลี่ยนจากสดใสเป็นอึมครึม

“เสี่ยวห้าน ทำไมนายอยู่ที่นี่ แม่ก็กำลังตามหานายนะ”

“ฉันไม่เป็นไร” เหยนชิงเหยียนพูดเสียงเบา เขาดึงจิ่วจิ่วให้เดินออกไปจากห้องโถงใหญ่ ยิ่งเดิน เขาก็ยิ่งเชื่อว่าเขาไม่ใช่เย่จื่อห้านจริงๆ

“จิ่วจิ่ว ทำไมเธอถึงชอบฉันเหรอ? ” เหยนชิงเหยียนเห็นจิ่วจิ่วที่มีชีวิตชีวาก็ถามขึ้นทันที

จิ่วจิ่วเดินรอบเหยนชิงเหยียนหนึ่งรอบ หัวเราะฮิๆ แล้วพูดขึ้น “ฉันตามหาคนที่สูงรวยหล่อมาตลอด”

“สมมติว่าฉันไม่ใช่ลูกชายของตระกูลร่ำรวย เธอจะยังชอบฉันไหม?” เหยนชิงเหยียนถามอย่างกังวลนิดหน่อย นึกถึงคำพูดของส้งหลิงหลิงเขาอยากรู้ว่าจิ่วจิ่วชอบเขาหรือเปล่า

จิ่วจิ่วมองเหยนชิงเหยียนอย่างแปลกใจ เหยนชิงเหยียนส่ายศีรษะแล้วพูดขึ้น “ฉันแค่สมมติ”