ตอนที่ 999 สาวใช้ตัวแสบ 903

ตอนที่ 999 สาวใช้ตัวแสบ 903

“เสี่ยวห้านกับจิ่วจิ่วยังไม่ได้เลือกแหวนเพชรใช่ไหม? งั้นให้เวลาพวกเขาเลือกแหวนเพชรก่อนสองวัน สถานที่การวางแผนงานหมั้นเรื่องเหล่านี้ เรามากำหนดการสัปดาห์หน้าดีไหม?” ต้องบอกว่าฝู้เฟิ่งหยีเป็นคนที่คิดรอบคอบ จิ่วจิ่วหน้าแดงตลอดเวลา รอยยิ้มบนใบหน้าแพรวพราวเกินกว่าจะเพิกเฉย

“เอาตามแม่เลยครับ” เย่เชินหลินโบกฝ่ามือใหญ่ ตัดสินใจเหมือนพระราชา

ตั้งแต่ประโยคแรกจนถึงตอนนี้เย่เฮ่าหรันไม่ได้พูดเลย เขาก็ไม่ได้ว่าเย่เชินหลิน เขาพยักหน้า

“ขอบคุณค่ะคุณนาย” จิ่วจิ่วพูดเสียงเบา มองออกว่าสาวคนนี้เขิน มันคืองานแต่งครั้งแรกและครั้งเดียวของผู้หญิง เธอจะไม่เขินได้อย่างไร?

“ต่อไปก็เรียกคุณแม่คุณพ่อนะ ไม่ต้องเรียกคุณนาย คุณท่านเย่แล้ว” ฝู้เฟิ่งหยีดูเหมือนเห็นว่าจิ่วจิ่วยังหน้าแดงไม่พอ ก็เพิ่มไปอีกประโยค จิ่วจิ่วห้อยศีรษะลงเกือบถึงพื้น ถ้าที่นี่มีรู ทุกคนไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอจะมุดรูทันที

เซี่ยชีหรั่นมองจิ่วจิ่วอย่างตลกขบขัน ปรากฏว่าสาวน้อยคนนี้ที่แกล้งเธอทุกครั้งที่มีโอกาส กล้าพูดทุกอย่าง ตอนนี้กลายเป็นเขินอายแบบนี้ได้อย่างไร เธอสงสัยว่าจิ่วจิ่วกลายเป็นอีกคนหรือเปล่า ร่างกายเธอไม่ใช่จิ่วจิ่วคนเดิมอีกต่อไป

เธอมองจิ่วจิ่วอย่างร้ายกาจ แล้วรู้ว่าจิ่วจิ่วไม่ได้มองเธอเลย ศีรษะนับมดอยู่ใต้ดินตลอดเวลา

“แม่ พ่อ จิ่วจิ่วยังไม่ชินสักพัก แต่เธอจะเปลี่ยนมัน” เหยนชิงเหยียนออกมาไกล่เกลี่ย และเป็นการกู้หน้าให้จิ่วจิ่วด้วย

“แม่ พ่อ” เสียงจิ่วจิ่วเหมือนพึมพำออกมา ดีที่ในห้องทำงานเงียบ ไม่มีเสียงรบกวนอะไร ถึงเสียงเธอจะเบาแต่ก็ยังได้ยิน

“เด็กดีจริงๆ พรุ่งนี้รีบไปเลือกแหวนของพวกเธอนะ” ฝู้เฟิ่งหยีดีใจมาก ในวัยนี้เธอไม่ขออะไรอีก แค่อยากให้ลูกชายทั้งสองคนได้เจอคนที่ตัวเองชอบ เดินไปอย่างมีความสุขตลอดชีวิต

จิ่วจิ่วแอบมองเหยนชิงเหยียน ทั้งสองมองหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

เย่เฮ่าหรันโน้มตัวพิงโต๊ะทำงาน เขาขมวดคิ้ว ให้ตายเถอะ มาออกอาการทำไมตอนนี้

เซี่ยชีหรั่นกระสับกระส่ายตลอดเวลา เธอไม่มีสมาธิ เธอเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นเย่เฮ่าหรันร่างกายง่อนแง่น เซี่ยชีหรั่นยืนขึ้นมาด้วยความยากลำบาก

“เชินหลิน” เสียงค่อนข้างแหลมแสบแก้วหู ทุกคนมองไปที่เซี่ยชีหรั่น ไม่รู้ทำไมจู่ๆ เธอถึงเรียกเย่เชินหลินแบบนี้

เย่เชินหลินประหลาดใจที่เซี่ยชีหรั่นเรียก ในความรู้ความเข้าใจของเขาเสียงเรียกแบบนี้ของเซี่ยชีหรั่นนั้นเหมือนมาพร้อมกับสิ่งเลวร้าย ที่นี่คือห้องทำงาน จะมีสิ่งเลวร้ายอะไรเกิดขึ้นกับพวกเขาได้? เย่เชินหลินมองสะท้อนกลับเย่เฮ่าหรัน

“คุณ?” เขาไม่ได้เอ่ยปากเรียกคุณพ่อ สองคำนั้นไม่ได้เรียกนานแล้ว เขาไม่ชิน

เย่เฮ่าหรันพูดอย่างเย็นชา “ฉันไม่เป็นไร พวกเธอออกไปได้แล้ว? ฉันต้องทำงาน” เขาโค้งตัว พยายามทำสีหน้าให้เป็นธรรมชาติอย่างมาก ไม่มีใครมองออก

“พ่อคะ?” เซี่ยชีหรั่นมองเซี่ยชีหรั่นอย่างเป็นห่วง เธอมักรู้สึกว่ามันแปลกๆ

“ออกไปเถอะ” เย่เฮ่าหรันไม่ได้ทำเสียงนุ่มนวลเพราะเซี่ยชีหรั่น และไม่มองพวกเขา

จิ่วจิ่วและเหยนชิงเหยียนมองฝู้เฟิ่งหยีหนึ่งที ฝู้เฟิ่งหยีพยักหน้าบ่งบอกให้พวกเขาออกไป

เย่เชินหลินประคองเซี่ยชีหรั่น ค่อยๆ เดินออกไป เหยนชิงเหยียนและจิ่วจิ่วก็ออกไปทีละคน

“คุณก็ออกไปด้วย” เย่เฮ่าหรันไม่ได้มองสีหน้าของฝู้เฟิ่งหยี เขาไม่กล้ามอง

“เชินหลิน ฉันรู้สึกแปลกๆ ตลอดเลย แต่ไม่แน่ใจว่าแปลกตรงไหน” บนใบหน้าเซี่ยชีหรั่นมีเพียงเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ จิ่วจิ่วกางมือสองข้าง ตอนนี้เธอยังหน้าแดงอยู่ ไม่รับรู้เรื่องอื่นเลย

“ไม่เป็นไร ดูแลลูกในท้องอย่างสบายใจนะ ภารกิจแรกของคุณคือช่วยคลอดลูกให้ฉัน” เย่เชินหลินปลอบเซี่ยชีหรั่น ตอนแรกเขาอยากบอกว่าคลอดเจ้าเด็กจ้ำม่ำ คิดถึงความรู้สึกอ่อนไหวของเซี่ยชีหรั่น กลัวเธอคิดมากจึงเปลี่ยนใจ

เซี่ยชีหรั่นพิงเย่เชินหลิน เธอยื่นมือมาลูบท้อง ลูก เรารอคอยให้ลูกออกมา ลูกต้องอยู่ในท้องแม่เป็นอย่างดีจนกว่าจะถึงกำหนดการนะ

เหยนชิงเหยียนเหลือบมองฉากอันอบอุ่นนี้ เขามองจิ่วจิ่ว ความคิดอยากมีลูกภายในใจยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาไม่รู้จิ่วจิ่วคิดอย่างไร จนถึงตอนนี้พวกเขายังปฏิบัติต่อกันด้วยความสุภาพและเคารพ

“เสี่ยวห้าน พวกเธอจะไปเลือกแหวนเพชรกันวันนี้หรือพรุ่งนี้?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างผ่อนคลาย ตอนนี้เป็นช่วงเวลามีความสุข เธอไม่สามารถทำให้ทุกคนไม่มีความสุขเพราะความสงสัยตัวเองได้

เย่เชินหลินโอบเอวเซี่ยชีหรั่นอย่างเปิดเผย อย่างไรตอนนี้เซี่ยชีหรั่นก็มีลูก เขากำลังช่วยเธอแบ่งเบาภาระ

“ชีหรั่น ต้องการไปกับเราไหม ไปด้วยกันสิ เราระวังรอบๆ สักหน่อยก็พอแล้ว” พอจิ่วจิ่วได้ยินเซี่ยชีหรั่นพูด ดวงตาก็เป็นประกาย ทนไม่ไหวอยากไปตอนนี้เลย ไม่ใช่ว่าแหวนเพชรมีค่าแค่ไหน แต่คนที่ไปเลือกด้วยกันนั้นแตกต่าง ผู้หญิงทุกคนโหยหาความรัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจิ่วจิ่วที่เป็นหญิงสาวโรแมนติก