ตอนที่ 1059 สาวใช้ตัวแสบ 963

ตอนที่ 1059 สาวใช้ตัวแสบ 963

เซี่ยชีหรั่นยิ้มอย่างจริงใจ เธอพาเนี่ยนโม่เข้าไปในห้องเดิม ในเมื่อตอนนี้เธอไปไม่ได้แล้ว มาเเล้วก็ต้องอยู่อย่างมีความสุข

รอจนกว่าเย่เชินหลินไม่อยู่ แล้วเธอค่อยไป ถึงตอนนั้นใครก็อย่าได้มาห้ามเธอเชียว

เย่เชินหลินมองไปที่ดวงตาของเซี่ยชีหรั่น ตาของเขาขรึมลง เห็นท่าทางแบบนี้ของเซี่ยชีหรั่นก็คิดเรื่องบางอย่างออก

“เนี่ยนโม่ ไปกับแม่ป่ะ”

“เซี่ยชีหรั่น วันนี้เรามาพูดกันให้รู้เรื่อง เนี่ยนโม่ก็เป็นลูกของผมเหมือนกัน คุณจะทำให้เขาไม่มีพ่อไม่ได้ ”เย่เชินหลินรู้ดีถึงความปรารถนาในการอยากมีพ่อของเซี่ยชีหรั่น ดังนั้นเขาจึงลงมือจากจุดนี้ เขาเชื่อว่าเซี่ยชีหรั่นจะพิจารณาปัญหานี้อย่างจริงจัง

ไม่ใช่ว่าเซี่ยชีหรั่นไม่ได้คิดถึงปัญหานี้ เธอมองไปที่เนี่ยนโม่ ในฐานะแม่เธอไม่มีสิทธิ์กีดกันเย่เชินหลิน จากความจริงที่ว่าเขาเป็นพ่อของเขา

“ฉันจะหาพ่อที่ดีให้เนี่ยนโม่” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างปากแข็ง

“ คุณกล้าเหรอ” เย่เชินหลินจ้องไปที่เซี่ยชีหรั่น ด้วยใบหน้าที่เย็นชา “ลูกชายของผม ไม่มีใครสามารถเป็นพ่อของเขาได้นอกจากผม”

เมื่อคิดว่าลูกชายของประธานอย่างเขาต้องเรียกคนอื่นเป็นพ่อ เป็นลูกชายของคนอื่นงั้นเหรอ เย่เชินหลินโกรธจนจมูกเบี้ยว

“มาอยู่ที่นี่ก่อนเถอะ แม่อยากเจอคุณ จิ่วจิ่วเองก็คิดถึงคุณเหมือนกัน” เย่เชินหลินพูดเบา ๆชั่วคราว เขาตระหนักได้แล้วว่าเด็กน้อยง้อไม่ได้ง่ายๆแล้ว

จิ่วจิ่ว เซี่ยชีหรั่นคิดถึงหญิงสาวคนนั้นที่ชอบช่วยเหลือคนอื่น ตอนนี้เธอสบายดีไหมนะ?

เมื่อเย่เชินหลินเห็นว่าเธอสนใจ จึงหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรหาจิ่วจิ่ว

“จิ่วจิ่ว คุณอยู่ไหน” เย่เชินหลินถามอย่างตรงไปตรงมา

“มีอะไร?ไม่มีฉันจะวางสายนะ ฉันยุ่งมาก” จิ่วจิ่วพูดอย่างเย็นชา ตั้งแต่ตอนที่เย่เชินหลินและจงหยุนซางจะแต่งงานกัน จนถึงตอนนี้จิ่วจิ่วก็เพิกเฉยต่อเย่เชินหลินมาโดยตลอด ฝู้เฟิ่งหยียอมรับเธอเป็นลูกสาว จิ่วจิ่วยิ่งทำตามอำเภอใจโดยไม่ต้องเกรงกลัวเย่เชินหลิน

จิ่วจิ่วมองโทรศัพท์อย่างสงสัย เย่เชินหลินแทบจะไม่โทรหาเธอเลย เขาโทรหาเธอเพราะมีเรื่องบางอย่างเท่านั้น เย่เชินหลินไม่มีทางมาคุยเรื่องทั่วไปแน่

ฝู้เฟิ่งหยีเห็นว่าใบหน้าของจิ่วจิ่วเปลี่ยนไปและรู้เลยว่าเป็นเย่เชินหลินที่โทรมา

“ชีหรั่น อยู่ที่นี่กับผม” เย่เชินหลินแตะหน้าผากของเขาอย่างช่วยไม่ได้ เพื่อคนที่เขารักแล้วคงต้องทำแบบนี้เท่านั้น

จิ่วจิ่วดีดตัวยืนขึ้นทันที “เย่เชินหลิน คุณพูดว่าอะไรนะ? ”

ฝู้เฟิ่งหยีมองไปที่จิ่วจิ่วอย่างตื่นเต้น อยากรู้ใจจะขาดว่าเย่เชินหลินบอกเรื่องอะไรกับจิ่วจิ่ว จนทำให้เธอเสียการควบคุมแบบนี้

“วันนี้ชีหรั่นกลับมาแล้ว ตอนนี้อยู่กับผมที่นี่ คุณจะมาไหม ผมจะให้อี้ชิงไปรับคุณ” เย่เชินหลินพูดอย่างอารมณ์ดี

“งั้นก็รีบมา” จิ่วจิ่ววางสายเมื่อพูดจบ ชีหรั่นกลับมาแล้วจริงๆหรือ? เย่เชินหลินคงไม่ได้โกหกเธอใช่ไหม? จิ่วจิ่วอยากโทรไปถาม แต่ทนเสียหน้าไม่ได้

“เป็นอะไรไป ทำไมลูกดูมีความสุขขนานนั้น” ฝู้เฟิ่งหยีถามอย่างสงสัย ยิ่งเธอรู้ว่าโม่เสี่ยวจุนเป็นลูกของเธอ อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นมาก บวกกับลูกของฉิงฉิงกับโม่เสี่ยวจุนด้วย ฝู้เฟิ่งหยียุ่งอยู่กับการดูแลลูก ๆ การจากไปของเย่เฮ่าหรันจึงมีผลกระทบกับเธอน้อยลงไปมาก

“แม่ ชีหรั่นกลับมาแล้ว” จิ่วจิ่วกล่าวอย่างมีความสุข

ฝู้เฟิ่งหยีกล่าวด้วยความไม่เชื่อ “เย่เชินหลินบอกว่าหาไม่เจอไม่ใช่เหรอ ”ฝู้เฟิ่งหยีเชื่อเสมอว่าเซี่ยชีหรั่นยังมีชีวิตอยู่ เธอยังคงอยากกอดลูกของชีหรั่นเสมอ

ช่างเป็นเด็กที่ลำบากอย่างหนักจริงๆ แค่ชีหรั่นกลับมาก็ดีแล้ว

“เมื่อกี้คุณเย่บอกว่าชีหรั่น กลับมาแล้ว เขาให้อี้ชิงมารับหนู แม่อยากไปด้วยกันไหม? ” จิ่วจิ่วได้ยินว่าเซี่ยชีหรั่นกลับมาแล้ว เธอดีใจมากจนเรียกเย่เชินหลินว่าคุณเย่

“ชีหรั่นกลับมาแล้วจริงๆเหรอ?” ฝู้เฟิ่งหยีเอ่ยพึมพำ: “ไป ทำไมจะไม่ไปล่ะ”

จิ่วจิ่วประคองฝู้เฟิ่งหยีไว้ และทั้งสองคนก็ออกจากห้องไป

“สวัสดีค่ะคุณนาย คุณหนู” จางชิงมองไปที่จิ่วจิ่วกับฝู้เฟิ่งหยี จากระยะไกล พลางเอ่ยเรียกด้วยความเคารพ

จิ่วจิ่วไม่ชอบจางชิงมาตลอด แต่จริงๆแล้วเธอก็รู้สึกสงสารจางชิงจากใบหน้าที่เหมือนกับชีหรั่นนั้น จิ่วจิ่วก็รู้แล้วว่าจางชิงได้ตกหลุมรักเย่เชินหลินด้วยแล้ว ได้เป็นตัวแทนที่เย่เชินหลินใช้เมื่อคิดถึงเซี่ยชีหรั่นก็เท่านั้น

“เป็นเรื่องที่ดีจริงๆ” จิ่วจิ่วกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ฝู้เฟิ่งหยีมองไปที่จิ่วจิ่วพลางส่ายหัวให้อย่างลับๆ นิสัยของเธอยังคงไม่เปลี่ยนไปเลย

เธอไม่ได้บอกว่าเธอชอบจางชิง แต่เธอก็ไม่ได้เกลียดจางชิง

จางชิงเฝ้าดูฝู้เฟิ่งหยีกับจิ่วจิ่วเดินไปด้วยกัน เธออิจฉามาก ถ้าหากมีวันหนึ่งที่เธอจะสามารถเดินไปกับพวกเขาได้ จางชิงคิดว่าต่อให้ตายก็คุ้มค่า

พ่อบ้านเพิ่งเดินเข้ามาเห็นสายตางมงายของจางชิงแล้วถามว่า “คุณมองอะไร? ”

“คุณนายและคุณหนูเดินออกไปอย่างมีความสุขมาก ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร ถ้าหากมีวันหนึ่งที่ฉันจะเดินไปกับพวกเขาได้” จางชิงพูดต่อไปไม่ไหว เธอยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหน้า ไม่มีวันนั้น เธอมันก็แค่

จะทำอย่างไรถ้าวันหนึ่งฉันจะไปกับพวกเขา” จางชิงไม่สามารถพูดได้อีกต่อไป เธอยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหัว ไม่ใช่วัน ๆ เธอเป็นแค่คางคกอยากกินเนื้อห่านฟ้า

“พ่อบ้าน คุณรู้มั้ย?” จางชิงมองไปที่พ่อบ้าน

พ่อบ้านมองไปที่จิ่วจิ่วและฝู้เฟิ่งหยีที่ยังสามารถมองเห็นพวกเขาได้จากด้านหลัง เขาเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร