ตอนที่1058 สาวใช้ตัวแสบ 962

ตอนที่1058 สาวใช้ตัวแสบ 962

“ แม่ ลูกช่างไม่กตัญญู” เซี่ยชีหรั่นเดินไปหาจ้าวเหวินอิงพูดพลางสะอื้นไห้ “เนี่ยนโม่ เรียกคุณยายเร็ว”

จ้าวเหวินอิงได้ยินชื่อของเด็ก จึงเงยหน้าขึ้นเพื่อดูเย่เชินหลินที่อยู่ด้านหลังของหลี่เหอไท้ เธอไม่อยากเห็นเย่เชินหลิน

“แม่ ผมขอโทษ” เย่เชินหลินก้าวยาวๆไปข้างหน้าของจ้าวเหวินอิง

จ้าวเหวินอิงมองไปที่เนี่ยนโม่ และในที่สุดก็ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ถ้าในใจของเซี่ยชีหรั่นไม่มีเย่เชินหลิน แล้วชื่อของเด็กคนนั้นจะเป็นเนี่ยนโม่ได้ยังไง? เห็นได้ชัดว่าความต้องการเพียงอย่างเดียวของเธอคือความสุขของเซี่ยชีหรั่น

“เย่เชินหลิน คุณไม่ได้ทำผิดต่อฉัน” จ้าวเหวินอิงพาเซี่ยชีหรั่นมานั่งข้างๆ เธอมองไปที่เย่เชินหลิน คนที่คุณทำผิดด้วยคือชีหรั่น

“กินข้าวเถอะ” ป้าเฉินที่มาใหม่เดินพลิ้วเข้ามาพลางตะโกนเสียงดัง

เมื่อเห็นผู้คนมากมาย เธอก็ตกใจอ้าปากค้าง ทำไมตระกูลหลี่ถึงมีคนมากมายขนานนี้

จ้าวเหวินอิงป่วย หลี่เหอไท้และจงหยุนซางมีลูกแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงมองหาคนรับใช้มาคนหนึ่ง คือคนที่คนใช้ที่ลาออกไปแนะนำให้ นอกจากเธอจะเร่งรีบไปหน่อย เรื่องอื่นก็โอเค

“คุณท่าน คุณนาย คุณชาย คูณหญิง” ป้าเฉินพูดตะกุกตะกัก คนอื่นๆเธอไม่รู้ว่าเป็นใคร จึงทำได้แค่จ้องมองพวกเขาเท่านั้น

“คุณชาย คูณหญิง？งั้นเหรอ” เซี่ยชีหรั่นพรึมพร่ำซ้ำๆ หรือว่าพี่หยุนซางไม่ได้แต่งงานกับเชินหลินเหรอ? เธอรู้สึกแปลก ๆ เมื่อเห็นพี่หยุนซางกับพี่เหอไท้ปรากฏตัวขึ้น ที่แท้สามปีมานี้เปลี่ยนไปมากจริงๆ

เย่เชินหลินสบตากับเซี่ยชีหรั่น เขาไม่ได้พูดอะไร

จงหยุนซางชี้ไปที่เซี่ยชีหรั่นพลางเอ่ย “ป้าเฉิน นี่คือคุณหนู” เธอเหลือบมองไปที่เย่เชินหลิน ไม่รู้จะแนะนำอย่างไร เธอจึงนิ่งเงียบไม่พูดต่อ

“สวัสดีค่ะคุณหนู” ป้าเฉินยังคงกระพริบตาไปยังจงหยุนซางคนที่ยืนอยู่ข้างๆคุณหนูคือสามีหรือเปล่านะ? ทั้งยังหนุ่มทั้งหล่อ

จงหยุนซางไม่ได้ตอบกลับป้าเฉิน แม่ว่าเธอจะกระพริบตาจนเมื่อย

“ไปทานอาหารเย็นกันเถอะ” หลี่หมิงจุ้นพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม ขัดความลำบากใจในเวลานี้ขึ้น

ป้าเฉินผู้ได้รับการช่วยเหลือพยักหน้า และจากไปราวกับจะหลบหนี บรรยากาศน่ากลัวเกินไป เธอจึงไปก่อนดีกว่า

หลังจากที่คนที่รับผิดชอบหุงข้าวได้รับคำสั่งจากป้าเฉินก็กลับมาทำงานใหม่อีกครั้ง ถ้าเขาทำไม่ทันก็น่าอายแน่

“คุณมากับผม” หลี่หมิงจุ้นมองไปที่เย่เชินหลิน ดวงตาของเขาทะลุทะลวง

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ หลี่หมิงจุ้นก็พาเย่เชินหลินไปที่ห้องหนังสือ เขาดูออกว่าเซี่ยชีหรั่นยังคิดถึงเย่เชินหลินอยู่ หลี่หมิงจุ้นไม่มีลูกสาว เขารักลูกของภรรยาด้วย ดังนั้นจึงถือว่าชีหรั่นเป็นลูกสาวของเขาเองตั้งนานแล้ว

จ้าวเหวินอิงมองไปที่หลี่หมิงจุ้นบนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอเชื่อในตัวสามีของเธอ

เย่เชินหลินเฝ้าดูหลี่หมิงจุ้นอย่างเงียบ ๆ เขายืนอยู่ตรงข้าม แรงกดดันของเขาไม่แพ้ให้หลี่หมิงจุ้น

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ

“ชีหรั่นกลับมาแล้ว ในใจของคุณเกลียดชีหรั่น และคุณเกลียดตัวเองด้วย” หลี่หมิงจุ้นพูดอย่างห้วนๆ “คนอื่นไม่รู้ว่าทำไมจงหวีฉวนถึงถูกจับ แต่ฉันรู้ดี คุณแน่ใจหรือว่าหลังจากที่ชีหรั่นรู้จะยังอยู่กับคุณต่อ? ”

แม้ว่าหลี่หมิงจุ้นจะไม่ทันตอนที่จงหวีฉวนถูกจับ แต่ตัวตนของเขาก็อยู่ที่นั่น เรื่องมากมายแค่เขาอยากรู้ เรื่องเหตุและผลเขาล้วนรู้หมด

เย่เชินหลินหลี่ตามองไปที่หลี่หมิงจุ้นอย่างอันตราย เขาไม่เคยกล้าดูถูกจงหวีฉวน ยิ่งไม่กล้าดูถูกหลี่หมิงจุ้น เขาสามารถเดินไปถึงจุดที่เขาอยู่ในวันนี้ได้ เขาจะเป็นคนง่ายๆได้อย่างไร?

“ผมรักชีหรั่นมากกว่า” เย่เชินหลินกล่าวพร้อมกับถอนหายใจยาว ใช่แล้วเขารักเซี่ยชีหรั่น

ถ้าพวกเขายังอยู่ด้วยกันก็คือความทรมาน

แม้ว่าจะทรมาน แต่เย่เชินหลินก็ไม่ต้องการปล่อยมือ

“เหวินอิงเป็นคนที่ฉันรักมากที่สุด” หลี่หมิงจุ้นแสดงจุดยืนของเขาด้วยประโยคง่ายๆประโยคเดียว จ้าวเหวินอิงเป็นคนที่เขารักที่สุด ถ้ารักใครแล้วก็รักทุกอย่างที่เป็นเธอดังที่สมัยโบราณของจีนว่าไว้

เย่เชินหลินปิดปากเงียบ เขาแค่ต้องการคว้าเซี่ยชีหรั่นไว้

เมื่อเห็นเย่เชินหลินเดินออกไปกับหลี่หมิงจุ้น เซี่ยชีหรั่นจ้องไปที่ปลายเท้าโดยไม่พูดอะไร

“ชีหรั่น ลูกกลับไปบ้านกับเย่เชินหลินนะ”หลี่หมิงจุ้นกล่าวคำตัดสินสุดท้ายออกมา

“พ่อ” หลี่เหอไท้ร้องขึ้นเสียงดังลั่น เขามองไปที่หลี่หมิงจุ้นด้วยความไม่อยากจะเชื่อ พวกเขาไม่ได้สัมผัสกับเรื่องของเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นด้วยตัวเอง หากไม่ใช่เพราะสิ้นหวัง ถ้าไม่ใช่เพราะเจ็บปวดเกินไป ชีหรั่นจะหนีไปตั้งสามปีเหรอ

จ้าวเหวินอิงมองไปที่หลี่หมิงจุ้น เธอเองก็งงงวย ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร เซี่ยชีหรั่นก็พูดขัดขึ้น

“พ่อ อีกสักพักเราจะไปค่ะ”

เย่เชินหลินเหลือบมองเซี่ยชีหรั่น เด็กน้อยไม่เจอกันตั้งสามปีจะเล่นเกมอะไรกันแน่ ?

หลี่หมิงจุ้นมองเซี่ยชีหรั่นอย่างลึกซึ้งและพูดว่า “ ชีหรั่น บางสิ่งก็ต้องไปเผชิญหน้า และต้องทำตามหัวใจของคุณเอง” เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้นอย่างกล้าหาญและมองไปที่หลี่หมิงจุ้น

“ ค่ะพ่อ ขอบคุณค่ะ”

เธอดึงเนี่ยนโม่ เพียงแค่จับลูกของเธอไว้ เซี่ยชีหรั่นถึงจะสร้างจิตวิญญาณการต่อสู้ที่ไม่มีที่สิ้นสุดได้

หลี่หมิงจุ้นพาจ้าวเหวินอิงมาด้วย เขาเห็นว่ามีบางอย่างในคำพูดของเซี่ยชีหรั่น เขาจึงมาส่งเซี่ยชีหรั่นขึ้นรถด้วยตัวเอง

“ลาก่อนคุณตา คุณยาย คุณลุงคุณป้า” เซี่ยชีหรั่นมองออกไปนอกหน้าต่าง

“ไปที่คอนโดที่เขตใหม่” เย่เชินหลินมองไปที่เซี่ยชีหรั่นและพูดขึ้น ที่คฤหาสน์ตระกูลเย่มีจางชิงอยู่