ตอนที่1057 สาวใช้ตัวแสบ 961

ตอนที่1057 สาวใช้ตัวแสบ 961

ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศค่อนข้างเงียบ และทำให้คนหายใจไม่ออก

“แม่ฮะ วันนี้ผมเห็นลุงคนหนึ่ง” เสียงของเนี่ยนโม่ ทำลายความเงียบลง ถือว่าช่วยเหลือทุกคน

“เมื่อไหร่ ตอนที่แม่ไปซื้อของให้ลูกเหรอ? ”

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เนี่ยนโม่อย่างไม่เข้าใจ นอกจากตอนที่เนี่ยนโม่จะบอกว่าหิว เธอให้เขารอแล้วไปซื้อของกินให้ เวลาอื่นๆเซี่ยชีหรั่นก็อยู่ข้างกายเนี่ยนโม่ตลอดเวลา

“ตอนนั้นแหละฮะ มีลุงคนหนึ่งเดินเข้ามา และมีป้าใส่ชุดดำเดินตามเขามา เธอชี้มาที่ผม แล้วลุงคนนั้นก็เดินเข้ามา”เนี่ยนโม่เล่าพลางนึกย้อนความทรงจำ

ชี้นิ้วงั้นเหรอ เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงนึกถึงสิบสาม เมื่อเขานึกถึงเย่เชินหลิน คิ้วขมวดสงสัยว่าคุณลุงคนนั้นที่เนี่ยนโม่ เห็นจะเป็นเย่เชินหลินรึเปล่า ถ้าเป็นเย่เชินหลิน หัวใจของเซี่ยชีหรั่นดูเหมือนจะถูกบีบรัดไว้แน่น เธอเหลือบมองไปที่เนี่ยนโม่ เย่เชินหลินเด็กคนนี้เป็นของฉัน ฉันกลับมาที่เมืองนี้เพื่อมาเยี่ยมแม่ของฉันเท่านั้น!

หลี่เหอไท้มีจิตใจที่ละเอียดอ่อน ดูเหมือนว่าเนี่ยนโม่จะได้เจอคนรู้จักแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเป็นใครกันนะ

“อาจเป็นเชินหลิน?”จงหยุนซางยังคงเหมือนเดิม พูดจาโผงผางตามใจ

จะเป็นเขาไหม? ทุกคนล้วนเดากันแบบนี้ แต่ไม่ได้พูด

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัวอย่างไม่แยแส ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือไม่ แต่เขาและเธอกลายเป็นอดีตไปแล้ว ไม่ใช่บทนิยายที่คิดจะเขียนใหม่ก็เขียนใหม่ได้

เนี่ยนโม่ได้ยินคำว่าโม่ พลางเอียงคอเพื่อนึกถึงเรื่องที่สนามบิน ชายคนนั้นชื่อว่าเชินหลิน เขาเรียกเนี่ยนโม่ พวกเขามีความสัมพันธ์กันยังไงนะ? เนี่ยนโม่มองไปที่เซี่ยชีหรั่น เห็นว่าเธอแค่เงยหน้าขึ้นมองหน้าต่าง แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยเห็นท่าทางแบบนี้ของแม่เลย

เย่เชินหลินนั่งอยู่ในห้องรับรองของตั๋วโดยสารชั้นหนึ่ง นึกถึงฉากตอนเมื่อกี้ เด็กคนนั้นจะเป็นของเขาหรือเปล่า?

“นายท่าน ยังจะไปปารีสอยู่ไหมคะ”สิบสามอย่างความระมัดระวัง แม้แต่เธอก็คิดว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของนายท่าน นายท่านเองก็ต้องคิดว่าเป็นลูกเขาเหมือนกันแน่

เย่เชินหลินไม่ได้ตอบคำถามของสิบสาม การครุ่นคิดของเขายังอยู่ที่เด็กคนเมื่อกี้ที่อยู่ตรงหน้า บนตัวของเด็กน้อยคนนั้นไม่ว่าใครก็ตามที่มีสายตาที่ชาญฉลาด ก็จะมองออกว่าเหมือนกันกับเขา

เย่เชินหลินเดินตามนิ้วของทั้งสิบสามที่ชี้ไป และเดินเข้าไปอย่างหลงใหลพลางนั่งยองๆอยู่ตรงหน้าเขาและถามเบา ๆ ว่า “หนูชื่ออะไร”

หลังจากพูดประโยคนั้นออกไป เย่เชินหลินก็หายใจเข้าและรอคำตอบของเด็กน้อย

“ลุง สวัสดีฮะ ผมชื่อเนี่ยนโม่”

เนี่ยนโม่ ชีหรั่นนี่คือลูกของเราใช่ไหม?

เย่เชินหลินยื่นมือออกไปเพื่อดึงเนี่ยนโม่ ยังไม่ทันได้แตะต้องตัวเขาเย่เชินหลินก็หุบกลับไป พลางอารมณ์ทั้งหมดของเขาถูกขจัดออก

“ ทำไมหนูมาอยู่ที่นี่ แม่ของหนูอยู่ที่ไหน?”

เย่เชินหลินมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นด้านหลังที่คุ้นเคยนั้นไม่เห็นคนที่เขากำลังมองหา

“ ผมหิวฮะ แม่เลยไปซื้อของให้ผม ผมไปหาแม่ก่อนนะฮะ” เนี่ยนโม่โบกมือแล้วเดินจากไป จากไปเหมือนสายลม เย่เชินหลินเฝ้าดูเนี่ยนโม่ห่างออกไปเรื่อย ๆ ไล่ตามไปดีไหม? เขาไม่ปฏิเสธว่าเขากำลังตามหาเซี่ยชีหรั่น ถ้าเซี่ยชีหรั่นรู้เรื่องบางอย่างเข้า คิดว่าคงเกลียดเขามากกว่าเดิม เขาก็ไม่ปฏิเสธความรู้สึกที่มีต่อเธอ ถ้าชีหรั่นรู้อะไรบางอย่างเขาจะต้องเกลียดเขามากยิ่งขึ้น พวกเขาทั้งคู่เกลียดกัน

เย่เชินหลินไม่กล้าที่จะเจอเซี่ยชีหรั่นทันที เขาหัวเราะเยาะให้กับความขี้ขลาดของตัวเอง บางทีเซี่ยชีหรั่นอาจเป็นที่มาของความกลัวตลอดชีวิตของเขา

“คุณไป ผมจะไม่ไป” เย่เชินหลินตัดสินใจอย่างเด็ดขาด สิบสามรู้จักเซี่ยชีหรั่น ในเมื่อเด็กคนนั้นชื่อคล้ายเขา ทำให้เขาสงสัย เย่เชินหลินไม่อยากทิ้งโอกาสใดๆไป

เซี่ยชีหรั่นนะเซี่ยชีหรั่น ฉันคิดเสมอว่ายกเว้นหลินหร่านแล้ว ก็ไม่มีใครทำให้นายท่านต้องเจ็บปวดได้อีกแล้ว ควรจะบอกว่าหลินหร่านแค่ทำให้นายท่านคิดไม่ออกได้ชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น แต่คุณ กลับเป็นหายนะของนายท่านทั้งชีวิต

เมื่อเห็นเย่เชินหลินจากไปโดยไม่หันกลับมา สิบสามนอกจากส่ายหัวก็ไม่มีอะไรจะพูด

จางชิงมองไปที่เย่เชินหลินที่กลับมาแปลกใจมาก หลินต้าฮุยบอกเธอว่าคุณเย่จะไปต่างประเทศ ตั๋วบินวันนี้ แต่ตอนนี้คุณเย่มาปรากฏตัวที่คฤหาสน์ตระกูลเย่ นี่มันหมายความว่ายังไงกัน ?

“คุณเย่”

พ่อบ้านเดินไปทักด้วยความเคารพ ข้างหลังเขาไม่ใช่สาวใช้สวมชุดสวยงามเดินตามสองแถวเหมือน แต่ก่อนแล้ว มีแค่จางชิงอยู่คนเดียว และสาวใช้คนอื่น ๆ ก็ยุ่งอยู่กับเรื่องของตัวเอง

เย่เชินหลินพยักหน้าอย่างเย็นชา และเดินไปทางห้องโถง

ดูเหมือนจางชิงจะคุ้นเคยกับวิธีการพบกันแบบเย็นชาของเย่เชินหลินแล้ว เธอเดินตามเย่เชินหลินทีละก้าวราวกับเงา

“ลงไป ” เย่เชินหลินกล่าวโดยไม่ต้องเงยหน้าขึ้นเลย

จางชิงเลิกคิ้วแล้วเดินไปที่ข้างประตู เตรียมอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง และสุดท้ายก็กลืนมันลงท้องไป เธอถามคุณเย่ได้งั้นเหรอ? จางชิงหัวเราะเยาะตัวเองและจากไป แผ่นหลังอ้างว้างและไร้เสียง

พ่อบ้านกำลังยืนอยู่ด้านนอก คุณเย่ในวันนี้แตกต่างจากในอดีต เรื่องที่คุณเย่กำลังจะไปต่างประเทศนั้นเขารู้ และรู้ด้วยว่าจะไปเมื่อไหร่ พ่อบ้านดูเวลาและรู้ว่าจะถึงเวลาที่ต้องบินแล้ว ทำไมคุณเย่ถึงยังอยู่ที่นี่?

ต่อให้หยิบยืมความกล้ามาอีกเป็นสิบเท่า เขาก็ไม่กล้าไปถามเย่เชินหลินในเวลานี้หรอก

เย่เชินหลินยืนอยู่ในห้องโถงที่ว่างเปล่า และดวงตาของเขาฉายความทรงจำของฉากที่ผ่านๆมา ละครเหล่านั้นที่เขาเป็นคนกำกับ จะเป็นเธอที่กลับมาแล้วรึเปล่านะ?

เย่เชินหลินหยิบโทรศัพท์ออกมา เขาอยากรู้ว่าเธอกลับมาแล้วหรือยัง

“ต้าฮุย คุณไปตรวจสอบสายการบินระหว่างประเทศหน่อยว่าคนที่บินจากฝรั่งเศสมาจีนมีใครบ้าง

ของเมื่อวานและวันนี้” เย่เชินหลินพูดในลมหายใจเดียว “ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ตาม ผมต้องได้รายชื่อนี้”

หลังจากวางสายแล้ว เย่เชินหลินก็มองไปที่ห้องโถง เมื่อถึงเวลากลางคืนที่นี่จะมีผู้หญิงคนหนึ่งมาถูพื้นอยู่ เพราะคำพูดของเขา เธอจึงทำสิ่งต่างๆที่นี่ในตอนกลางคืน และผู้หญิงคนนั้นก็กำลังจะมา

เย่เชินหลินมองไปที่นาฬิกาบนผนัง เขาแทบรอไม่ไหวที่จะเดินไปข้างหน้าเพื่อทำให้เวลาเดินไปไวๆ

โทรศัพท์เพิ่งจะดังขึ้น เย่เชินหลินก็รับสายทันที

“ต้าฮุย เป็นอย่างไรบ้าง?” เย่เชินหลินแทบรอไม่ไหวที่จะถาม