ตอนที่1056 สาวใช้ตัวแสบ 960

ตอนที่1056 สาวใช้ตัวแสบ 960

หลี่เหอไท้พาจงหยุนซางมาดูจงหวีฉวนที่คุก ขอให้จงหวีฉวนยกจงหยุนซางให้แต่งงานกับเขา จงหวีฉวนตอบตกลงแล้วก็ยิ้ม

ตอนนั้นหลี่เหอไท้ดูไม่ออกว่ายิ้มนั้นหมายความว่ายังไง ต่อมาเขาถึงได้เข้าใจ จงหวีฉวนเป็นคนที่เชื่อมั่นในตัวเองขนานนั้น สามารถอยู่มาจนทุกกวันนี้ได้

คิดมาแล้วคงเป็นเพราะห่วงจงหยุนซาง จงหวีฉวนทำไมคุณไม่คิดถึงชีหรั่นบ้าง เธอก็เป็นลูกสาวคุณเหมือนกันนะ

หลังจากที่จงหยุนซางแต่งงานกับเขา จงหวีฉวนก็ตายไป เขาฆ่าตัวตายในคุก

หลังจากที่เยว่มู่หลานรู้ว่าจงหวีฉวนตายไปแล้วก็ป่วยมาโดยตลอด ปกติทะเลาะกัน เวลานี้ไม่มี จงหวีฉวนแล้ว ในใจของเยว่มู่หลานก็โหวงเหวง สุดท้ายเธอก็เลือกกินยาตาย

หลี่เหอไท้เห็นว่าพ่อแม่ของจงหยุนซางล้วนตายไปหมดแล้ว ชีหรั่นก็ไม่มีทางรักเขาได้ เขาเอาเธอมาเก็บไว้ในใจก็พอแล้ว หลี่เหอไท้พยายามดูแลจงหยุนซางให้ดีที่สุด แทนที่จะไปหาแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จัก ไม่สู้แต่งงานกับคนที่รู้จักดีกว่า หยุนซางเป็นผู้หญิงที่ดีคนหนึ่ง นี่ก็ถือว่าดีพอแล้ว

เช้ามืดเซี่ยชีหรั่นได้ตื่นขึ้นมา เธอเปิดประตูห้องออกไป ในใจยังคิดถึงจ้าวเหวินอิง สับสนอยู่ว่าจะกลับบ้านหรือว่าไม่กลับบ้านดี

“แม่คะ แม่ว่าหนูกลับบ้านดีไหม? ” เสียงแผ่วเบามีแค่เธอคนเดียวที่ได้ยิน

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่หน้าต่าง จ้าวเหวินอิงที่อยู่ไกลถึงประเทศจีนไม่สามารถตอบปัญหาของเธอได้

เดินเอื่อยๆไปที่ห้องโถง เซี่ยชีหรั่นลากเก้าอี้ออกมานั่ง

มีจดหมายมา ลายมือบนจดหมายนั้นคุ้นเคยมาก เป็นลายมือของสวีเห้าเซิง เขาทิ้งจดหมายไว้ให้เธอ เซี่ยชีหรั่นหัวใจกระตุก เขาไม่ได้ไปที่ไหนไกลสักหน่อยทำไมทิ้งจดหมายไว้? เธอเปิดซองจดหมายขึ้น เพราะอยากจะหาความจริง

“เสี่ยวอ้าย นี่คือตั๋วเครื่องบินไปตงเจียง ของคุณกับเนี่ยนโม่จองไว้เรียบร้อยแล้ว คุณกลับไปเถอะ ผมยังมีเรื่องทางนี้ที่ต้องจัดการ”

พออ่านประโยคสั้นๆไม่กี่คำนี้จบ เซี่ยชีหรั่นก็ร้องไห้ พี่สวี คุณดีกับฉันขนานนี้ จะให้ฉันตอบแทนคุณยังไง?

ที่เธอสับสนว่าจะกลับบ้านดีไหม เพราะว่าเธอรับปากเขาไว้แล้วว่าสองเดือน พี่สวี ของขวัญที่คุณให้ฉันในเวลานี้มีค่าเหมือนทองเป็นพันๆชั่งเลย

เธอกลั้นน้ำตาไว้และอ่านตัวหนังสือด้านล่างจนจบ พี่สวี คุณรอฉันก่อนนะ

พี่สวีนั่งอยู่ที่ห้องทดลอง ใจไม่อยู่กับตัวนานแล้ว

เสี่ยวอ้าย ตอนนี้คุณเห็นจดหมายรึยัง? คุณไปแล้วใช่ไหม? สวีเห้าเซิงไม่ได้ไปส่งเซี่ยชีหรั่น ไม่ใช่ไม่ว่างแต่เป็น เพราะว่ากลัว เขากลัวว่าเห็นเซี่ยชีหรั่นแล้วก็ไม่อยากให้เธอไปตงเจียง

เขาไม่อยากให้เซี่ยชีหรั่นเสียใจไปตลอดชีวิต และเขาไม่อาจทนให้เธอต้องละอายใจไปตลอดชีวิตได้ ดังนั้นเขาจึงโหดร้ายกับตัวเอง และปล่อยให้เซี่ยชีหรั่นไป

สิบเอ็ดโมงแล้วเสี่ยวอ้ายคุณไปสนามบินหรือยังนะ? สวีเห้าเซิงมองออกไปยังนอกหน้าต่าง

เวลาบ่ายสองโมง เซี่ยชีหรั่นพาเนี่ยนโม่เดินผ่านจุดตรวจรักษาความปลอดภัยที่หรูหรา ในใจนั้นได้บินไปที่ตงเจียงตั้งนานแล้ว ที่นั่นเป็นเมืองที่คุ้นเคยจนไม่รู้จะคุ้นเคยยังไงแล้ว

“เนี่ยนโม่ พวกเรากลับบ้านกันนะ” เซี่ยชีหรั่นกล่าวด้วยความรู้สึกผิด หลังจากที่เธอพูดจบเธอก็ตระหนักได้ว่า บ้านที่เธอคิดมาตลอดว่าเป็นบ้าน แท้จริงแล้วคือตงเจียง ซึ่งมันเป็นแบบนั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง

“ แม่ฮะ ไม่ใช่ว่าเพิ่งออกจากบ้านมาเหรอฮะ”เนี่ยนโม่มองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างสงสัย วันนี้แม่ดูมีความสุขมาก นี่คือสิ่งที่เนี่ยนโม่เห็นชัดเจนที่สุด แม่บอกชัดเจนว่าจะไปเยี่ยนคุณยายนิ ทำไมถึงบอกว่ากลับบ้านล่ะ?

เซี่ยชีหรั่นลูบศีรษะของเนี่ยนโม่ ด้วยรอยยิ้มที่สดใส

เมื่อเห็นความวุ่นวายที่สนามบิน หัวใจของเซี่ยชีหรั่นก็สงบมาก ความเงียบฉีกทึ้งได้หัวใจของเธอ ผ่านมาสามปีแล้ว พวกเขาทั้งหมดยังสบายดีไหมนะ?

บ่ายโมงถึงเวลาที่จะต้องออกเดินทางแล้ว เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เมืองที่เธออาศัยอยู่เป็นเวลาสามปีด้วยความอาลัยอาวรณ์แวบหนึ่ง เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาสวีเห้าเซิงหลังจากโทรออกสามครั้งก็ไม่ติด เซี่ยชีหรั่นเมมริมฝีปากของตัวเองไว้ ในเมื่อสวีเห้าเซิงปิดเครื่อง ดูเหมือนว่าเขาคงจะไม่อยากบอกลากันแบบนี้

“ไปกันเถอะ เนี่ยนโม่ ” ตอนเจ็ดโมงเช้าของวันพรุ่งนี้ก็จะถึงจีนแล้ว

เนี่ยนโม่นั่งเครื่องบินเป็นครั้งแรก เขามองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

บ้านตระกูลหลี่ที่ตงเจียง บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงบ

“พ่อ แม่” หลี่เหอไท้พาจงหยุนซางยืนขึ้น และทักทายผู้เฒ่าทั้งสองที่เข้ามา

“เหอไท้ หยุนซางอยู่ด้วยเหรอลูก! ” จ้าวเหวินอิงถามด้วยความอ่อนโยน พวกเขาทั้งหมดอยู่ที่นี่ มีเพียงชีหรั่น เท่านั้นที่ไม่อยู่ที่นี่ ลูกคนนี้มีชีวิตที่ดิ้นรนลำบากจ้าวเหวินอิงเป็นหนี้ในวัยเด็กของเธอไว้

“แม่ ตอนบ่ายผมจะไปซื้อผักกับหยุนซางนะครับ” หลี่เหอไท้กล่าวด้วยรอยยิ้ม เมื่อมองไปยังพ่อแม่ของเขาที่ไม่ได้ดูอ่อนเยาว์อีกต่อไป ในใจหลี่เหอไท้จึงรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

“เด็กคนนี้ ที่บ้านมีผักอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ จ้าวเหวินอิงระงับความเศร้าในใจพลางพูดติดตลก

“ไม่ใช่เพราะว่าอยากออกไปเที่ยวกันสองคนหรอกนะ ผักให้คนใช้ไปซื้อ ถ้าพวกลูกต้องการออกไปเที่ยวก็ไปเถอะ! ”

“แม่ ผมไม่ได้โกหกแม่นะ ผมรู้สึกว่าวันนี้ครอบครัวของเราจะมีแขก” หลี่เหอไท้กล่าวโดยไม่ได้ตั้งใจ คนแรกที่จ้าวเหวินอิงนึกถึงคือเซี่ยชีหรั่น ชีหรั่นจะมาใช่ไหม? สามปีแล้ว ลูกทนได้ยังไงกัน

“ไปเถอะ” หลี่หมิงจุ้นจับมือภรรยาของเขาเดินออกไปจากสายตาของทั้งสองคน

จงหยุนซางเป็นแม่คนแล้ว เธอมองไปที่จ้าวเหวินอิง และสามารถเห็นความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเธอได้ เธอกำลังคิดถึงชีหรั่น ถ้าตอนแรกเธอไม่ถูกผีดลใจ ไม่เห็นด้วยกับงานแต่งงานตอนนั้น ตอนนี้จะยังเป็นอย่างนี้ไหม? พ่อจะยังสบายดีใช่ไหม แม่ก็จะไม่ฆ่าตัวตายใช่หรือเปล่า ชีหรั่นเองก็จะไม่หายไป