ตอนที่ 1082 สาวใช้ตัวแสบ 986

ตอนที่ 1082 สาวใช้ตัวแสบ 986

“ขอแค่พี่สวีต้องการ”

เขาดูแลเธอและเนี่ยนโม่มาโดยตลอด แล้วจะปฏิเสธเรื่องการทำอาหารแค่นี้ได้อย่างไร?

“พวกคุณคุยเรื่องอะไรกันอยู่?” หลินเจี๋ยรู้สึกสับสนและสีหน้าทำตัวไม่ถูกเมื่อครู่นี้ก็เริ่มดีขึ้น

“หลินเจี๋ย วันนี้จะให้คุณลองชิมฝีมือของเสี่ยวอ้ายดู” สวีเห้าเซิงยิ้มพูด “ถ้าคุณได้ลองชิมสักครั้งรับรองคุณจะรู้ว่าฝีมือของเธอไม่เลวไปกว่าแม่ครัวของเรา”

หลินเจี๋ยเป็นคนให้ความสำคัญกับอาหารการกินมาก แต่เมื่อได้ยินสวีเห้าเซิงพูดแบบนี้ หนอนโลภในท้องของเขาก็เหมือนถูกกระตุ้น

“งั้นต้องขอขอบคุณพี่สวีที่ให้โอกาสผมได้ชิมฝีมือคุณเซี่ยแล้วล่ะ”

หลินเจี๋ยไหลตามน้ำได้อย่างธรรมชาติมาก

“ไม่มีปัญหาค่ะ แล้วที่บ้านมีวัตถุดิบอะไรบ้างล่ะ?” เซี่ยชีหรั่นยินดีมาก เพราะฝีมือของเธอไม่ใช่อย่างที่เคยเป็นแล้ว

“น่าจะมีหลายอย่างนะ” หลินเจี๋ยพูดอย่างไม่มั่นใจ

เพราะคุณป้าเป็นคนซื้อวัตถุดิบทุกอย่างในบ้าน และอีกอย่างเขาไม่ได้เข้ามาที่นี่ทุกวันด้วย

สวีเห้าเซิงยิ้ม ดูเหมือนว่าผู้ชายทุกคนจะเป็นแบบนี้เหมือนกันหมด หลังจากรู้จักเซี่ยชีหรั่นวัตถุดิบในบ้านของเขาเยอะขึ้น ที่สำคัญคือเขาอยากกินอาหารที่เซี่ยชีหรั่นทำ ในตอนแรกฝีมือของเธอไม่ได้ดีมากนัก เขาจึงไม่รู้สึกพิเศษอะไร แต่พักหลังฝีมือของเซี่ยชีหรั่นเริ่มพัฒนาขึ้น จนทำให้เขาไม่ชอบอาหารข้างนอกเลย

“ไป เราไปดูกันว่ามีผักอะไรบ้าง” เซี่ยชีหรั่นคิดเพียงว่าต้องทำอาหารให้สวีเห้าเซิงกิน จนลืมถามเขาว่าทำไมถึงเรียกเธอมาที่นี่

“ผมมีธุระต่อ พวกคุณสองคนไปกันก่อนนะ ผมต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อเขียนรายงานการวิจัยนี้ให้เสร็จก่อน” สวีเห้าเซิงอยากไปด้วย แต่เขายังมีงานในมืออีกมากมาย เพื่อจะให้ทันกินข้าวกับพวกเขา เขาจึงต้องเร่งงานให้เสร็จก่อน

“พี่สวี คุณไปทำงานก่อนเลย เดี๋ยวเราทำอาหารเสร็จแล้วค่อยเรียกคุณ” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างอ่อนโยน “ดูแลสุขภาพด้วยนะ”

เมื่อได้รับความห่วงใยจากเซี่ยชีหรั่นแล้วทำให้เขามีความสุขมากกว่าสิ่งอื่นใดและด้วยประโยคนี้ทำให้เขามีแรงจูงใจมากกว่าเดิม

“ไปกันเถอะ เห้าเซิงจะทำงานต่อแล้ว เราอย่ารบกวนเขาอีกเลย” หลินเจี๋ยมองทั้งสองที่เหมือนไม่เต็มใจที่จะห่างกัน เขาจึงพูดอย่างติดตลก “คนไม่รู้คงคิดว่าพวกคุณกำลังลาจากกันชั่วนิรันดร์แล้วล่ะ”

“พูดอะไรของคุณเนี่ย ไปกันเถอะ” เมื่อเซี่ยชีหรั่นนึกถึงการตายของเย่เฮ่าหรันแล้วเธอรู้สึกกลัวความตายมาก

สวีเห้าเซิงยืนมองเซี่ยชีหรั่นและหลินเจี๋ยเดินเข้าไปในห้องครัวด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ จากนั้นเขาค่อยเข้าไปในห้องทำงานที่หลินเจี๋ยให้เขา

หลินเจี๋ยเปิดประตูตู้แช่แข็งแล้วพูด “คุณต้องการอะไรเลือกเอาเลยนะ” เข้าไม่กล้าแม้แต่จะมองเข้าไป เพราะกลัวว่าเซี่ยชีหรั่นจะถามถึงวัตถุดิบอื่น ๆ

“คุณแน่ใจแล้วหรือว่าคุณเคยเข้ามาที่นี่?” เซี่ยชีหรั่นถามด้วยรอยยิ้ม วันนี้หลินเจี๋ยมีสีสันจริง ๆ

“เคยเข้ามาที่นี่......” หลินเจี๋ยพูดอย่างเหลือทน แต่เมื่อหันมองตู้เย็นที่ว่างเปล่านั้น เขากลับเบิกตากว้างแล้วพูดอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “มันก็แค่ผัก คุณต้องการอะไรเดี๋ยวผมไปซื้อให้ก็ได้”

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ท้องฟ้าและเห็นว่ายังไม่ได้มืดสนิท ถ้าปล่อยให้ผู้ชายคนนี้ไปเลือกซื้อผักคงไม่ใช่เรื่อง ช่างเถอะ เธอไปเองดีกว่า เผื่อจะได้ผักที่ต้องการและสดใหม่ด้วย

“เดี๋ยวฉันไปเองดีกว่า ให้เจ้าชายแบบคุณไปซื้อผักคงไม่ได้ผักกลับมาหรอก”

“ทำไมผมถึงไปซื้อไม่ได้ล่ะ?”

คำพูดของหลินเจี๋ยเริ่มขาดความมั่นใจ เพราะเขาเป็นคนชอบเที่ยวชอบดื่ม เรื่องแบบนี้จะถึงมือเขาได้อย่างไร?

“งั้นเราไปด้วยกัน อย่างน้อยก็ช่วยคุณถือของได้”

ลูกคนมีฐานะแบบนี้แค่อ้าปากก็มีอันจะกินแล้ว จะซื้อผักเป็นได้อย่างไร? แทนที่เธอไปซื้อเองจะดีกว่า

หลินเจี๋ยรู้ตัวว่าเขาซื้อผักไม่เป็นจริง ๆ และเซี่ยชีหรั่นก็ให้เกียรติเขาแล้ว ถ้าเขายังเถียงอยู่คงจะเป็นการอวดรู้อวดเห็น แล้วจะดื้นรั้นไปเพื่ออะไร?

บนรถของหลินเจี๋ยไม่เคยขาดผู้หญิงมาก่อน จึงมีนิตยสารแฟชั่นอยู่ในรถของเขาและลูกอมที่สาว ๆ ชอบก็ไม่เคยขาด

“คุณชอบดูพวกนี้เหรอ?” เซี่ยชีหรั่นมองไปที่นิตยสารและขนมต่าง ๆ เหล่านั้น โชคดีที่เธอไม่ได้ถามว่าเขาชอบกินลูกอมแบบนี้หรือ?

“ของคนอื่น ผมจะชอบดูได้ไง?” หลินเจี๋ยพูดด้วยสีหน้าโกรธแค้น ต่อไปผู้หญิงคนไหนกล้าทิ้งของที่น่าอับอายไว้บนรถเขาอีก เขาจะทิ้งพวกเธอตั้งแต่วันแรกเลย

“จริงเหมือนกัน นิตยสารแฟชั่นแบบนี้มีแต่สาว ๆ ที่อ่านกัน เรื่องกินเรื่องเที่ยว เสื้อผ้าอาหารที่พัก ข้อมูลครบถ้วนเลยล่ะ”

เซี่ยชีหรั่นจัดระเบียบประเภทนิตยสารทั้งหมดอย่างคร่าว ๆ เธอไม่รู้ว่าจะมีผู้หญิงสักที่คนที่เคยนั่งรถของคุณหลินคนนี้

เธอเปิดเจอหนังสือเล่มหนึ่งชื่อว่า 《ELLE》 นี่มันนิตยสารแฟชั่นของฝรั่งเศสไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงอยู่ที่นี่ได้? นิตยสารนี้เป็นนิตยสารแฟชั่นรายสัปดาห์ของฝรั่งเศส แต่หน้าปกของนิตยสารฉบับนี้กลับกลายเป็นผลงาน ‘เจ็บปวด’ เซี่ยชีหรั่นจำได้ ครั้งสุดท้ายที่ตัวแทนบอกเธอว่า ‘เจ็บปวด’ จะขึ้นเป็นหน้าปกนิตยสารฉบับหนึ่ง แต่ที่ทำให้เซี่ยชีหรั่นไม่เข้าใจคือ 《ELLE》 ทำไมถึงเลือกหน้าปกที่เคยเห็นมีมาก่อนด้วย

เมื่อหลินเจี๋ยเห็นเซี่ยชีหรั่นเปิดอ่านหนังสือเหล่านั้น เขาอดไม่ได้ที่จะโยนมันลงถังขยะทั้งหมด เขาแอบมองเซี่ยชีหรั่นผ่านกระจกหลังเพื่ออยากรู้ว่าเธอกำลังคิดจะหัวเราะเยาะเขาใช่ไหม เผื่อเขาจะได้เตรียมตัวเตรียมใจทัน

เซี่ยชีหรั่นเห็นอะไรกันแน่ ทำไมทำสีหน้าเป็นแบบนี้ หลินเจี๋ยสงสัยมาก

เจ็บปวด ทุกครั้งที่เซี่ยชีหรั่นเห็นผลงานนี้หัวใจของเธอจะเต้นแรงขึ้น บางความเจ็บปวดไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่สามารถลืมมันไปได้จริง ๆ

บรรยากาศบนรถเงียบลง หลินเจี๋ยไม่พูดอะไร เซี่ยชีหรั่นก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน

“ถึงแล้ว” หลินเจี๋ยเห็นว่าเซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เขาจึงเตือนเธอ