ตอนที่ 1083 สาวใช้ตัวแสบ 987

ตอนที่ 1083 สาวใช้ตัวแสบ 987

“คุณชายหลิน คุณช่วยหน่อยได้ไหม”

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้สูงเท่าหลินเจี๋ย เธอไม่สามารถหยิบของนั้นได้

“ช่วย?”

หลินเจี๋ยมองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างสงสัย เธอขอให้เขาช่วย? ช่วยอะไร?

“คุณน้าครับ” ดูเหมือนเด็กน้อยคนนี้จะไม่พอใจกับการเฉยเมยของหลินเจี๋ย เขาจึงยื่นมือเล็ก ๆ อ้วน ๆ ของเขาออกมาดึงตัวหลินเจี๋ยไว้

“นายจะเอาอันนี้เหรอ?”

หลินเจี๋ยนั่งลงแล้วยิ้มถาม

หลังจากหลินเจี๋ยหยิบของให้เด็กน้อยคนนั้นแล้ว เด็กน้อยก็ได้ยิ้มพูด “คุณน้าครับ แฟนสาวคุณน้าสวยจังเลยครับ”

เซี่ยชีหรั่นตะลึงไปครู่หนึ่ง เธอกับหลินเจี๋ย? แฟนสาว? เด็กคนนี้ทำไมแก่แดดจัง? ดูแล้วอายุประมาณสิบขวบแต่ทำไมแก่แดดจัง?

หลินเจี๋ยยิ้มโบกมือให้กับเด็กคนนั้นและไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ

“คุณทำไมไม่ปฏิเสธล่ะ?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างไม่เข้าใจ ทั้ง ๆ ที่ความสัมพันธ์พวกเขาไม่ได้เป็นอย่างที่พูด

หลินเจี๋ยไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมไม่ปฏิเสธ แต่เขาไม่ได้ย้อนกลับไปที่คำถามของเซี่ยชีหรั่น เขาไม่ต้องการอธิบายและไม่อยากตอบคำถามเธอ หลินเจี๋ยถือของแล้วเดินออกจากห้างสรรพสินค้าราวกับว่าไม่มีใครมากับเขาด้วย ถึงเวลากินข้าวแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะตั้งหน้าตั้งตารออาหารมื้อนี้มาก

“ไปกันเถอะ ถ้ายังไม่ไปเดี๋ยวได้กินข้าวเย็นดึกแน่เลย” รอยยิ้มที่มุมปากของหลินเจี๋ยแสดงให้เห็นว่าเขาอารมณ์ดี

รถของเซี่ยชีหรั่นกับหลินเจี๋ยเพิ่งขับถึงหน้าบ้านหลินเจี๋ย โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

“ชีหรั่น วันนี้เธอจะเข้ามาไหม?”

หลี่เหอไท้กำลังเฝ้ามองเด็กทั้งสองที่กำลังเล่นอย่างสนุกสนาน เขารอคอยเซี่ยชีหรั่นกลับไปบ้านตระกูลหลี่ คุณแม่คงต้องหวังว่าจะได้เห็นชีหรั่นแน่นอน

“พี่เหอไท้ วันนี้หนูยังมีธุระอยู่ ยังไงก็ฝากพี่ดูแลเนี่ยนโม่หน่อยนะ ขอบคุณนะคะ” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างเกรงใจ เธอรับปากว่าจะทำอาหารที่นี่แล้วคงคืนคำไม่ได้ อีกอย่างพี่สวีดูแลเธอดีขนาดนี้

หลี่เหอไท้ได้แต่ฟังเสียงพูดของเซี่ยชีหรั่นอย่างเงียบ ๆ บางครั้งได้ฟังเสียงเธอแบบนี้ก็พอใจมากแล้ว

“พี่ชายคุณ? หลี่เหอไท้ให้คุณไปหาเขา?” หลินเจี๋ยถามอย่างไม่พอใจเล็กน้อย แต่โชคดีที่เธอปฏิเสธเขาไป เท่าที่รู้หลี่เหอไท้ก็มีความรู้สึกต่อเซี่ยชีหรั่นที่ไม่สามารถบอกใครได้ เมื่อคิดถึงจุดนี้ หลินเจี๋ยรู้สึกอึดอัดอย่างกะทันหัน เขาคงจะคิดแทนเห้าเซิงมากไป

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้สนใจเสียงแปลก ๆ ของหลินเจี๋ย เธอเปิดประตูรถแล้วลงไปโดยที่ไม่หันมามอง

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเจี๋ยถูกผู้หญิงดูถูก สุดบรรยายจริง ๆ เมื่อเขาคิดถึงผู้หญิงที่เคยติดเขาแล้ว เซี่ยชีหรั่นช่างไม่รู้จักคุณค่าของเขาเสียเลย

เซี่ยชีหรั่นไม่สนใจว่าหลินเจี๋ยจะทำอะไร เธอได้แต่เดินตรงเข้าไปเตรียมอาหารคนเดียว

“ก็งั้น ๆ” หลินเจี๋ยพูดอย่างไม่รักษาน้ำใจ เป็นอาหารที่หอมน่ากินมาก แต่ไม่รู้ว่าเอ็นเส้นไหนทับเส้นหลินเจี๋ย เขาไม่ยอมชื่นชมฝีมือของเซี่ยชีหรั่น ดูเหมือนว่าเขามองเซี่ยชีหรั่นในวันนี้แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น ๆ

“เสี่ยวอ้ายทำอาหารอร่อยมาก นายโชคดีแค่ไหนที่ได้กิน”

“จริงด้วย พี่สวี คุณจะไปชนบทด้วยไม่ใช่เหรอ? ได้รับการ์ดเชิญแล้วยัง?”

เซี่ยชีหรั่นนึกได้จึงลองถามดู เธอไม่รู้ว่าการ์ดเชิญของเธออยู่ไหน? หรือว่าจะลองโทรถามดู เซี่ยชีหรั่น สวีเห้าเซิงและหลินเจี๋ยกินมื้อเย็นอย่างมีความสุข แต่เย่เชินหลินรอเซี่ยชีหรั่นอยู่คนเดียวในบ้าน เขาดูเอกสารที่ถืออยู่ในมือสักพักแล้วมาดูโทรศัพท์มือถือ จากนั้นจ้องไปที่วิทยุสื่อสาร เขาหวังว่าพ่อบ้านจะนำข้อมูลที่เป็นประโยชน์มาให้เขาเช่น “คุณเซี่ยมาแล้ว”

สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังคือไม่มีข่าวอะไรเลย

เวลาเช้าสิบโมงของวันที่สองเซี่ยชีหรั่นถึงปรากฏตัว

“คุณไปไหนมา? ทำไมถึงเพิ่งมา?” เย่เชินหลินจี้ถามเซี่ยชีหรั่นเหมือนผู้หญิงคนหนึ่งโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองแสดงสีหน้าอันน่าสงสารมากแค่ไหน เขามองจนเซี่ยชีหรั่นทำตัวไม่ถูก นี่เป็นครั้งแรกที่เย่เชินหลินแสดงท่าทางหวาดกลัวขนาดนี้

จริงอยู่ที่เย่เชินหลินกังวล เขาไม่อยากเจอสามปีที่เจ็บปวดนั้นอีก เพราะมันมากเกินกว่าจะทนรับได้จริง ๆ

“ฉันโทรถามแล้วว่าการ์ดเชิญของฉันอยู่ที่คุณ เอาให้ฉันหน่อยสิ พรุ่งนี้ต้องไปแล้ว” เซี่ยชีหรั่นไม่ได้ตอบคำถามของเย่เชินหลิน เธอรู้ดีว่าควรเว้นระยะห่างจากเย่เชินหลิน เพราะปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอไม่เหลือเยื่อใยต่อเย่เชินหลินแล้ว แค่ตอนนี้เซี่ยชีหรั่นไม่อยากคิดเรื่องความรักอีกแล้ว

“คุณตอบผมก่อน”