ตอนที่ 1084 สาวใช้ตัวแสบ 988

ตอนที่ 1084 สาวใช้ตัวแสบ 988

ที่นี่ยังไม่ใช่ปลายทาง ไม่มีถนน ไม่มีทางไปแล้ว ที่นี่จะยากจนขนาดไหนกันแน่? ทุกคนได้ยินคำพูดของเสี่ยวจางต่างก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ผู้คนมากมายที่มาหลายคนยังไม่รู้จักเซี่ยชีหรั่น

หลังจากได้ยินเสี่ยวจางพูดทุกคนก็พยักหน้าตอบแล้วไม่มีใครพูดต่อ

หลังลงจากรถหลินเจี๋ยยังไม่ได้พูดสักคำ เขายืนอยู่ข้าง ๆ สวีเห้าเซิงแล้วมองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมา ตอนนี้เป็นฤดูเก็บเกี่ยว ผู้คนในพื้นที่กำลังยุ่งกับการเก็บเกี่ยวพืชผล ซือซือจูงมือหลินเจี๋ยไม่ยอมปล่อย สีหน้าของเธอเคร่งเครียดมาก ที่นี่ที่ไหนกันแน่ ทำไมถึงกันดารขนาดนี้ เธอไม่กล้ามาอีกแล้ว ยังต้องเดินเท้าอีก เธอใส่รองเท้าส้นสูงเดินถึงตอนนี้ถือว่าไม่ธรรมดาแล้ว

“ฉันเดินต่อไม่ไหวแล้ว” ซือซือจูงมือหลินเจี๋ยไว้แล้วพูดอย่างน่าสงสาร สายตาของเธอเหลือบมองไปที่เซี่ยชีหรั่น ทำไมเธอถึงใส่รองเท้าผ้าใบ? ปกติแล้วซือซือมักจะสวมรองเท้าส้นสูงตลอด แต่เมื่อเห็นรองเท้าผ้าใบของเซี่ยชีหรั่นแล้วเธออดไม่ได้ที่จะให้รองเท้าของเธอสูงขึ้นสิบเซนติเมตรจริง ๆ

เสียงพูดของเธอไม่ได้ดังมากนัก แต่เนื่องจากทั้งทีมไม่มีใครพูดอะไร เสี่ยวจางจึงได้ยินเสียงพูดของซือซือ ผู้หญิงคนอื่น ๆ ในทีมต่างก็พยักหน้าส่งสัญญาณว่าเดินต่อไม่ไหวแล้ว หวังว่าจะได้พักผ่อนกันก่อน

“เป็นไงบ้าง?” เย่เชินหลินหันกลับไปถามเซี่ยชีหรั่น เพราะผู้หญิงหลาย ๆ คนเริ่มเดินไม่ไหวกันแล้ว เขาคิดว่ายัยตัวเล็กของเขาก็คงเหนื่อยแล้วเหมือนกัน เขาจึงฉวยโอกาสนี้เพื่อแสดงความใส่ใจต่อเธอ

“ไม่เป็นไร ฉันยังเดินไหว” จู่ ๆ เซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา เย่เชินหลินยังจำเธอได้หรือ เพราะเย่เชินหลินสีหน้าบูดบึ้งตั้งแต่ลงจากรถ เซี่ยชีหรั่นคิดว่าเขาคงไม่ได้ใส่ใจทุกความเคลื่อนไหวของเธอแล้ว

“ถ้าเธอไม่ไหวเดี๋ยวผมแบกคุณได้นะ?” เย่เชินหลินพูดความตั้งใจของเขา

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เย่เชินหลินแล้วส่ายหัว เขาเดินมาถึงที่นี่ก็คงเหนื่อยน่าดูแล้ว เซี่ยชีหรั่นคงปล่อยให้เย่เชินหลินแบกเธออีกไม่ได้

สวีเห้าเซิงก็สังเกตเซี่ยชีหรั่นอยู่เหมือนกัน เขาเห็นเย่เชินหลินคุยกับเธอ จึงไม่สะดวกที่จะเข้ามาแทรก

เพราะเป็นความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง หลาย ๆ คนอยากเดินให้ถึงที่หมายก่อนค่อยพัก แต่มีบางส่วนอยากหาที่หยุดพักกันก่อนค่อยเดินต่อ แบบนี้คงทำให้ทีมต้องแตกแยกกัน เสี่ยวจางกับเสี่ยวฉู่และผู้นำอีกสองคนจึงรีบปรึกษากันเพื่อแยกกันเดิน

ถ้าเซี่ยชีหรั่นต้องการจะเดินต่อ เย่เชินหลินก็คงต้องตามเธอไปอย่างแน่นอน

ซือซือมองไปที่ปากอันภาคภูมิใจของเซี่ยชีหรั่นแล้วรู้สึกไม่พอใจมาก เธออยากเดินต่อแต่เดินไม่ไหว เธอทำได้เพียงรอคนกลุ่มต่อไป คุณชายหลินเป็นคนพาซือซือมาด้วย เขาจึงทิ้งเธอไว้คนเดียวไม่ได้ ถ้าเขาอยู่ต่อ สวีเห้าเซิงก็คงต้องอยู่ต่อด้วย ดังนั้นเขาจึงทำให้สวีเห้าเซิงกับเซี่ยชีหรั่นต้องแยกจากกัน

เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินเดินจากไป สวีเห้าเซิงรู้สึกอึดอัดใจมาก ชีหรั่นเคยตกลงจะแต่งงานกับเขาและในสายตาของเขาเซี่ยชีหรั่นนั้นได้กลายเป็นภรรยาเขาแล้ว เย่เชินหลินสำหรับเขานั้นเป็นแค่มือที่สามเท่านั้น สวีเห้าเซิงรู้ดีว่าในใจของเซี่ยชีหรั่นยังมีเงาของเย่เชินหลินอยู่ ซึ่งเขาเข้าใจดีว่าจะปล่อยให้เซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินอยู่ด้วยกันสองต่อสองไม่ได้ เพราะถ่านไฟเก่าอาจจะร้อนขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว แต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงมองเท่านั้น

ก่อนจากไปเย่เชินหลินยังหันไปมองสวีเห้าเซิง เขาอยากขอบคุณหลินเจี๋ยมากที่พาผู้หญิงที่ชื่อซือซือคนนี้มาด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอสวีเห้าเซิงกับเซี่ยชีหรั่นคงไม่ได้แยกออกจากกัน และเขาก็คงไม่มีโอกาสได้อยู่กับเซี่ยชีหรั่นสองต่อสอง ตอนนี้ความสัมพันธ์ของเซี่ยชีหรั่นถือว่ายังไม่มั่นคงสักเท่าไหร่ ดังนั้นการที่ได้อยู่ด้วยกันกับเธอแบบนี้ถือว่าเป็นโอกาสที่สำคัญที่สุดสำหรับเขา

เมื่อมองไปที่ซือซือ แล้วเย่เชินหลินรู้สึกว่าเธอคุ้นเคยมาก แต่ครั้งนี้ที่หันมองไปเขาได้เห็นแววตาที่เกลียดชังของซือซืออย่างไม่ตั้งใจ

เกลียด? เธอเกลียดชีหรั่นหรือว่าเกลียดเขา? หรือว่าเกลียดทั้งสองเลย เย่เชินหลินสีหน้าเคร่งขรึม เขาหรี่ตาลงและคิดว่ากลับไปคงต้องสืบประวัติคนที่ชื่อซือซือคนนี้ให้ละเอียด เพราะเย่เชินหลินไม่อยากให้ผู้หญิงของเขาต้องตกอยู่ในอันตรายอีก

เมื่อสบสายตาของเย่เชินหลินแล้วซือซือก็รีบหลบสายตาเขาทันที เธอแสร้งทำเป็นใสซื่อ แต่เย่เชินหลินเกิดความสงสัยในตัวเธอแล้ว ไม่ว่าซือซือจะแสร้งทำแค่ไหนเย่เชินหลินก็มองไม่เห็นความดีในสายตาของเธอ

“เห้าเซิง คุณจะเดินไปก่อนไหม?” หลินเจี๋ยเห็นถึงความกังวลนัยน์ตาของสวีเห้าเซิงแล้วคิดว่าเพื่อนของเขาคนนี้คงต้องเป็นห่วงเซี่ยชีหรั่นอย่างแน่นอน เป็นเพราะเขาสวีเห้าเซิงถึงต้องแยกออกจากเธอ

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็เจอกัน”

จริงเหมือนกัน ไม่ว่ายังไงเขากับเสี่ยวอ้ายก็ต้องเจอกันอยู่ดี สวีเห้าเซิงไม่รู้ว่าเขากำลังปลอบใจตัวเองอยู่หรือว่ากำลังหลอกตัวเองอยู่ ที่สำคัญตอนนี้เขารู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีมาก

“สู้ ๆ” หลินเจี๋ยตบไหล่สวีเห้าเซิงเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจเขา

ซือซือไม่ได้มองสวีเห้าเซิงเลย เพราะผู้ชายคนนี้ลืมเธอไปอย่างสนิทแล้ว ตอนนี้ในใจเธอคิดเพียงแต่เซี่ยชีหรั่นคนนี้ ในใจซือซือรู้สึกไม่มีความสมดุลมาก เธอไม่รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นมีดีตรงไหน ถึงกับดึงดูดสายตาไปทีละคนแบบนี้

สวีเห้าเซิงจำซือซือไม่ได้เลย แม้ว่าซือซือจะแสดงความขุ่นเคืองต่อเขา แต่สวีเห้าเซิงก็ไม่ได้อะไรกับเธอ เมื่อเห็นหลินเจี๋ยอยู่ข้าง ๆ ซือซือจึงไม่กล้าแสดงทีท่าอะไรมากมาย สวีเห้าเซิงก็ไม่เคยสนใจเธอเหมือนกัน

เซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินถามทางกับทางทีมงานแล้วทั้งสองก็ค่อย ๆ เดินไปพักไป ทั้งสองยังมีโอกาสชื่นชมประเพณีพื้นบ้านที่เรียบง่ายเหล่านี้ไปพร้อมกันด้วย

บางทีสวรรค์อาจจะกำลังช่วยเย่เชินหลินอยู่ หรือบางทีสวรรค์เห็นว่าเซี่ยชีหรั่นราบรื่นเกินไปจึงต้องลงโทษเธอบ้างเล็กน้อย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็แสดงให้เห็นว่าเซี่ยชีหรั่นได้รับความเดือดร้อนอยู่คนเดียว

“เป็นไงบ้าง?” เย่เชินหลินขมวดคิ้วถาม ยัยตัวเล็กของเขาเดินเท้าบิด เธอสวมรองเท้าผ้าใบแบบนี้แล้วยังเดินผิดท่าได้ เขาไม่รู้จะบรรยายอย่างไรแล้วจริง ๆ แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีสำหรับเขาเหมือนกัน เพราะเย่เชินหลินจะได้มีโอกาสแสดงความเป็นวีรบุรุษต่อเธอได้

“ไม่เป็นไรหรอก” เซี่ยชีหรั่นกัดฟันพูด วันนี้ก่อนออกจากบ้านเธอต้องลืมดูปฏิทินโหราศาสตร์แน่เลย ถึงได้ดวงซวยแบบนี้ เซี่ยชีหรั่นสัญญากับตัวเองว่าต่อไปเธอจะดูปฏิทินโหราศาสตร์ก่อนออกจากบ้านทุกวัน

เย่เชินหลินพยุงเซี่ยชีหรั่นเดินไปเพียงสองก้าว แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเธอแล้วเขาก็รู้สึกเจ็บแทน ทำไมยัยตัวเล็กของเขาถึงปากแข็งขนาดนี้นะ เย่เชินหลินนั่งลงตรงหน้าเซี่ยชีหรั่นแล้วส่งสัญญาณให้เธอขึ้นไปบนหลังเขา

เซี่ยชีหรั่นทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นเย่เชินหลินก้มลงต่อหน้า เขาคิดจะทำอะไร จะแบกฉันไปหรือ?

“ขึ้นมาสิ”