ตอนที่ 1085 สาวใช้ตัวแสบ 989

ตอนที่ 1085 สาวใช้ตัวแสบ 989

ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในที่สุดก็ได้มาถึงที่หมาย

“ทุกท่านครับ ที่นี่ไม่เหมือนในตัวเมือง ไม่มีเกสต์เฮาส์ให้เราพักได้ ดังนั้นพวกเราจึงต้องอาศัยกับชาวบ้านที่นี่” ผู้นำองค์กรมูลนิธิกล่าวขอโทษ

ซือซือขมวดคิ้ว ให้พักกับชาวบ้านที่นี่ ระหว่างทางไม่มีอะไรเลย เห็นชาวบ้านเหล่านั้นก็รู้ว่าพวกเขายากจนมากแค่ไหน เธอเป็นถึงลูกคุณหนูนะ จะให้เธอทนทรมานแบบนี้ได้ไง ต่อให้ลำบากแค่ไหนเธอก็ไม่เคยใช้ชีวิตในสถานที่ร้างแบบนี้มาก่อน

สีหน้าของหลินเจี๋ยและสวีเห้าเซิงก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่ สวีเห้าเซิงได้แต่มองหาเซี่ยชีหรั่น

“ไม่ทราบว่าพวกคุณเห็นคุณผู้หญิงที่ชื่อเซี่ยชีหรั่นไหมครับ?”

สวีเห้าเซิงถามผู้นำทีม เขาอยากรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นพักอยู่ที่ไหน จะได้ไปหาเธอสะดวก เพราะที่นี่สัญญาณโทรศัพท์ไม่ค่อยดี จึงติดต่อใครไม่ได้

“พวกเขาอยู่บ้านหลังถัดไปครับ”

สวีเห้าเซิงดีใจที่รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นพักอยู่ไม่ไกลจากเขา

เมื่อซือซือเห็นสีหน้าที่มีความสุขของสวีเห้าเซิง เธอจึงคิดในใจ เย่เชินหลินถ้าคุณจะชอบเซี่ยชีหรั่นขนาดนี้และถ้าฉันไม่ได้เป็นเจ้าของคุณ คุณก็อย่างหวังจะได้อยู่กับเธอ

แต่ซือซือไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมอีกต่อไป ทุกเรื่องที่จะทำเธอต้องวางแผนให้รอบคอบก่อน แผนการเล็ก ๆ แบบนี้ก็คงทำให้เย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นทะเลาะกันเล็กน้อยเท่านั้น แต่เมื่อไหร่ที่เธอคิดจะเอาจริงล่ะก็ เซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลิน แล้วพวกคุณจะเสียใจภายหลังเอง

เซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินไม่รู้ว่าตัวเองกำลังถูกคนอื่นจ้องเล่นงานเสียแล้ว

“ไม่ทราบว่าที่นี่มีหมอไหมคะ? พอดีหนูข้อเท้าบิดค่ะ” เซี่ยชีหรั่นถามเจ้าของบ้านที่เธอพักอาศัยอยู่ เพราะขาของเธอได้รับบาดเจ็บและตอนนี้เคลื่อนไหวไม่สะดวก จึงเป็นปัญหาหลักของเธอ ณ ตอนนี้

ครอบครัวนี้เรียบง่ายมาก เมื่อได้ยินว่าเซี่ยชีหรั่นข้อเท้าแพลงทุกคนก็พากันไถ่ถามเธอด้วยความเป็นห่วง แล้วยังต้องการให้เย่เชินหลินพาเซี่ยชีหรั่นไปรักษากับพวกเขาด้วย

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกประทับใจกับประเพณีพื้นบ้านที่เรียบง่ายแบบนี้

สวีเห้าเซิงกำลังจะไปตามหาเซี่ยชีหรั่น หลินเจี๋ยเห็นว่าซือซือน่าจะเดินต่อไม่ไหวแล้ว เขาจึงพาเธอหาที่นั่งพักก่อน สวีเห้าเซิงยิ้มพูดกับตัวเองว่าเขาต้องหาเซี่ยชีหรั่นพบด้วยตัวคนเดียว เพราะเขามั่นใจว่าเขาไม่ใช้คนไร้เซ้นส์เรื่องทิศทาง

เมื่อคิดถึงคนไม่มีเซ้นส์เรื่องทิศทางแล้ว สวีเห้าเซิงก็นึกถึงเซี่ยชีหรั่นกับเขาในกรุงปารีสก่อนหน้านี้ ในเวลานั้นเซี่ยชีหรั่นจำถนนในกรุงปารีสไม่ได้ ทุกครั้งที่เธอเดินหลงทางสวีเห้าเซิงจะให้เธอเดินไปยืนรออยู่ใต้หน้าจอโฆษณาเพื่อเขาจะได้หาเซี่ยชีหรั่นพบ

“ผมมาหาเซี่ยชีหรั่นครับ”

สวีเห้าเซิงพูดอย่างสภาพ เสี่ยวอ้าย เราพักอยู่ใกล้ ๆ กัน แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือการ์ดเชิญของเซี่ยชีหรั่นอยู่ที่เย่เชินหลิน ดังนั้นเจ้าภาพจึงคิดว่าทั้งคู่เป็นสามีภรรยากัน จึงให้เย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นอยู่ในบ้านหลังเดียว สวีเห้าเซิงและหลินเจี๋ยมาด้วยกัน พวกเขาจึงถูกจัดให้อยู่ในบ้านหลังเดียวกัน ส่วนซือซือที่มาทีหลังก็ได้อยู่กับหลินเจี๋ย

“คุณกำลังพูดถึงผู้หญิงผมยาวใช่ไหมคะ เธอบาดเจ็บที่ข้อเท้า ตอนนี้พาไปรักษาแล้วค่ะ” เจ้าบ้านหลังนี้นามสกุลเฉิน ชื่อว่าเฉินเหา ส่วนคนที่ตอบคำถามสวีเห้าเซิงคือหวงหยู่ภรรยาของเฉินเหา

“อาการเธอสาหัสไหมครับ?” เมื่อสวีเห้าเซิงได้ยินว่าเซี่ยชีหรั่นถูกพาไปรักษา หัวใจของเขาก็เกือบจะทะลักออกมาจากอก ที่แท้เสี่ยวอ้ายยอมให้เย่เชินหลินแบกก็เพราะว่าเธอบาดเจ็บนี่เอง

“ไม่ได้สาหัสมากหรอกค่ะ แค่ข้อเท้าแพลงหน่อย แต่พวกเขาเป็นคู่สามีภรรยาที่น่ารักน่าอิจฉามากเลยนะคะ”

คำพูดของหวงหยู่ทำให้สวีเห้าเซิงรู้สึกโล่งอก แต่คำพูดสุดท้ายของเธอทำให้เขารู้สึกเจ็บใจ สำหรับคนนอกแล้วเย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นดูเหมือนเป็นคู่สามีภรรยากันจริงหรือ?

“พวกเขาไม่ใช่สามีภรรยากันครับ” สวีเห้าเซิงพูดอย่างไม่ลังเล เพราะเย่เชินหลินกับเสี่ยวอ้ายไม่ใช่สามีภรรยากันจริง ๆ

“ว่าไงนะ?” แม้หวงหยู่จะเป็นคนบ้านนอก แต่ได้ยินคำพูดของสวีเห้าเซิงเธอก็รู้สึกตกใจเหมือนกัน ต่อมาเธอก็ยิ้มพูดต่อ “ถึงแม้ยังไม่ใช่สามีภรรยากันแต่ก็คงใกล้แล้วล่ะ ช่างเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบ เป็นคู่รักที่เหมาะสมกันจริง ๆ”

สวีเห้าเซิงทนฟันคำชื่นชมของหวงหยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว เขายกเท้าขึ้นแล้วเดินจากไปทันทีโดยที่ไม่สนใจเสียงเรียกของหวงหยู่จากด้านหลัง

หลินเจี๋ยมองเพื่อนรักได้แต่ก้มหน้าก้มตาด้วยสีหน้าอันหดหู่แล้ว เกิดอะไรขึ้นกับเซี่ยชีหรั่นใช่ไหม? ไม่สิ ถ้าเกิดเรื่องกับเธอจริง ๆ เห้าเซิงจะกลับมาได้ไง

“เห้าเซิง?”

เมื่อเห็นดวงตาที่ห่วงใยของหลินเจี๋ยแล้ว สวีเห้าเซิงได้แต่ยิ้มส่ายหัวอย่างขมขื่น“ผมไม่เป็นไร”

ดูจากสภาพแล้วหลินเจี๋ยไม่เชื่อว่าเขาไม่เป็นไรจริง ๆ ถ้าไม่ยอมพูด เขาคงต้องไปถามเองแล้ว

สวีเห้าเซิงเห็นหลินเจี๋ยเดินออกไปก็รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร แต่สวีเห้าเซิงไม่ได้ห้ามเขาไว้ บางทีเขาก็ไม่อยากให้เย่เชินหลินอยู่กับเซี่ยชีหรั่นสองต่อสองเหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้หลินเจี๋ยไปหาเซี่ยชีหรั่น

หลังจากหลินเจี๋ยได้ฟังคำพูดจากหวงหยู่ก็รู้ว่าทำไมสีหน้าของสวีเห้าเซิงถึงดูแย่ขนาดนี้ เมื่อรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นได้รับบาดเจ็บแล้ว หลินเจี๋ยจึงถามตำแหน่งที่เซี่ยชีหรั่นอยู่เพื่อไปหาเธอ ในใจลึก ๆ เขาก็เป็นห่วงเซี่ยชีหรั่นเหมือนกัน

เย่เชินหลินไม่ได้อยู่กับเซี่ยชีหรั่นในขณะที่หลินเจี๋ยไปหาเธอ

“ผมมาหาเซี่ยชีหรั่นครับ” หลินเจี๋ยพูดอย่างมีมารยาท บ้านหลังนี้คือที่พักของเซี่ยชีหรั่นซึ่งห่างจากที่พักของพวกเขาออกไปเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น

“คุณเซี่ยอยู่ด้านในครับ คุณเข้าไปก็จะเห็นครับ” เจ้าบ้านได้ยินว่าเขากำลังตามหาเซี่ยชีหรั่น จึงนึกได้ว่าผู้หญิงที่อยู่ในบ้านเขาชื่อเซี่ยชีหรั่น เสี่ยวเฉินเคยบอกให้พวกเขาแล้วว่าให้เรียกเธอคุณเซี่ย โดยบอกว่าเธอเป็นผู้ที่บริจาคเงินมากที่สุด

หลินเจี๋ยพยักหน้าขอบคุณแล้วเดินเข้าไปข้างใน เขาสามารถมองเห็นเซี่ยชีหรั่นจากที่ไกลได้ เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายด้วยสีหน้ามีความสุข ซึ่งเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงมีความสุขได้ในขณะที่ได้รับบาดเจ็บอยู่

“เซี่ยชีหรั่น เขาบอกว่าคุณได้รับบาดเจ็บ แล้วเป็นไงบ้าง”

หลินเจี๋ยถามห้วน ๆ เขาโกรธที่เซี่ยชีหรั่นได้รับบาดเจ็บแต่ไม่บอกอะไรสักคำแล้วมารักษาอยู่เงียบ ๆ แบบนี้ หลินเจี๋ยมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นเย่เชินหลินอยู่ด้วย