ตอนที่ 1086 สาวใช้ตัวแสบ 990

ตอนที่ 1086 สาวใช้ตัวแสบ 990

“แต่ผมง่วงมาก” ความเจ็บปวดที่ส่งมาจากมือของหลินเจี๋ยทำให้เขาตั้งสติได้ ดูเหมือนว่าเขาสามารถมองเห็นดวงตาของเซี่ยชีหรั่นได้ในความมืดนี้ เขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาเต็มไปด้วยความหวัง เขาอยากจะหัวเราะออกมา เซี่ยชีหรั่นคนนี้ทำไมเป็นห่วงเขามากกว่าคนใกล้ตัวของเขา

ฟังเสียงของหลินเจี๋ยเซี่ยชีหรั่นก็รู้ว่าเขาต้องเกิดจากการขาดน้ำหรือขาดอาหาร เซี่ยชีหรั่นเองก็รู้สึกหิวมาก เธอปากแห้ง เธอรู้อยู่ในใจว่าควรพูดให้น้อยลงในตอนนี้ แต่เซี่ยชีหรั่นไม่ไว้ใจหลินเจี๋ยในตอนนี้เลย เธอรู้ว่าหลินเจี๋ยที่เป็นลูกผู้หลักผู้ใหญ่คงไม่เคยลำบากแบบนี้มาก่อน

ตั้งแต่เกิดมาเซี่ยชีหรั่นก็ยังไม่เคยประสบกับแผ่นดินไหวแบบนี้มาก่อน เธอก็กลัวเหมือนกัน ในความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้ ใครจะช่วยเธอได้? เนี่ยนโม่ แม่ขอโทษ

“ไม่ ฉันจะยอมแพ้ไม่ได้” เซี่ยชีหรั่นคิดถึงผู้หญิงรอบกายของเย่เชินหลิน ถ้าเธอตายไปสิทธิ์การเลี้ยงดูเนี่ยนโม่ต้องตกเป็นของเย่เชินหลินอย่างแน่นอน เพราะผู้หญิงของเย่เชินหลินไม่ใช่คนธรรมดาเลยสักคน ถึงเวลานั้นคนที่ต้องทนทุกข์ก็คือเนี่ยนโม่ ไม่ได้ เซี่ยชีหรั่นจะตายไม่ได้ เธอต้องมีชีวิตรอดเพื่อลูก

เย่เชินหลิน คุณเป็นยังไงบ้าง? คุณได้รับบาดเจ็บไหม เย่เชินหลินถ้าคุณไม่เป็นไรคุณรีบมาช่วยพวกเราหน่อยได้ไหม?

“ชีหรั่น ผมง่วงจริง ๆ” หลินเจี๋ยหลับตาลงแล้ว

“อย่า หลินเจี๋ย นายต้องอดทนไว้ ขอเพียงนายอดทนพวกเราจะได้รับความช่วยเหลืออย่างแน่นอน”

เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าเธอจะรอดออกไปได้หรือไม่ แต่เธอต้องให้หลินเจี๋ยมีความหวัง ความหวังจะเป็นผู้นำพาคนในช่วงเวลาที่สิ้นหวัง ถ้าไม่มีแม้แต่ความหวังแล้วเขาจะอดทนจนถึงที่สุดได้อย่างไร แต่ถ้าเซี่ยชีหรั่นใช้พลังงานมากเกินไป เธอก็จะหมดแรงในที่สุด แต่ถ้าเธอไม่พูดอะไรเลย เขาก็คงจะหลับไปอีกครั้ง ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้ เซี่ยชีหรั่นได้แต่กัดฟันสู้ เธอไม่สามารถละเลยทุกชีวิตได้

“หลินเจี๋ย คุณอย่าหลับนะ! เดี๋ยวฉันจะเล่านิทานให้ฟัง” เซี่ยชีหรั่นพยายามโน้มน้าวเขา เธอต้องดึงดูดความสนใจของหลินเจี๋ย ด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่เธอจะเรียกความสนใจของเขาได้

“นิทานเรื่องอะไร?”

ดูเหมือนเขาถูกคำว่านิทานสองคำนี้กระตุ้นแล้ว หลินเจี๋ยยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่สามารถทำได้เหมือนคนปกติ

“หลินเจี๋ย ฉันจะเล่านิทานให้คุณฟัง คุณอย่าหลับนะ คุณไม่ต้องตอบฉันก็ได้ ถ้าคุณง่วงคุณก็บีบมือฉันแรง ๆ ฉันจะได้ปลุกคุณตื่น” เซี่ยชีหรั่นคิดว่าถ้าให้หลินเจี๋ยพูดคงเป็นการสิ้นเปลืองพลังงานของเขา ดังนั้นปล่อยให้เธอทำคนเดียวดีกว่า

หลินเจี๋ยที่กำลังจะหลับตาเมื่อได้ยินเสียงของเซี่ยชีหรั่นก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ในเมื่อเซี่ยชีหรั่นรู้ว่าเธอไม่สามารถปล่อยให้เขาหลับไปได้ ดังนั้นเขาก็รู้ดีว่าเธอกำลังขุดหลุมศพให้ตัวเองอยู่ หลินเจี๋ยไม่เข้าใจเซี่ยชีหรั่น เขาเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย เขาอยากรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นคิดอะไรอยู่ แต่เขาทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้รอบด้านมืดมนมองไม่เห็นอะไรเลย

“เซี่ยชีหรั่น คุณทำไมไม่เก็บแรงเอาไว้”

หลินเจี๋ยพูดประโยคนี้ด้วยความยากลำบาก เขารู้สึกว่าพลังงานทั้งหมดของเขาหมดลงแล้ว

“หลินเจี๋ย คุณสนิทกับพี่สวีขนาดนี้ ฉันจะปล่อยคุณไปไม่ได้หรอก” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างหนักแน่น “หลินเจี๋ย ฉันเคยพบกับสถานการณ์ที่สิ้นหวังมากมาย ครั้งหนึ่งอยู่ที่เมืองหลินเจียง ครั้งหนึ่งอยู่ที่ปารีสกับลูกฉัน แต่สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดในชีวิตก็คือตอนที่ฉันอยู่บ้านตระกูลเย่ ฉันเห็นผู้ชายที่ฉันรักที่สุดอยู่กับน้องสาวของฉัน คุณอาจไม่เข้าใจความเจ็บปวดนั้นหรอก แต่ว่าหลินเจี๋ย คุณเคยคิดไหม ถ้าคุณจากไปแล้ว พี่สาวกับคุณพ่อของคุณต่างหากที่ต้องเสียใจที่สุด ตราบใดที่คุณยังมีความหวัง คุณต้องทำได้อย่างแน่นอน แล้วยังมีพี่สวีด้วย ถ้าเขารู้ว่าคุณยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้เขาคงต้องเสียใจมาก”

เซี่ยชีหรั่นหาคำพูดจุกจิกหยุมหยิมมากมาย แต่ขอให้เป็นคำพูดที่จะเกลี้ยกล่อมหลินเจี๋ยได้เธอก็จะใช้มัน หลังจากพูดจบเซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกว่าคอของเธอแสบร้อนเป็นไฟ

“งั้นเล่าเรื่องของคุณให้ผมฟังสิ ช่วยเล่าเรื่องใหม่ ๆ ด้วยนะ”

หลังจากผ่านมาสักพัก หลินเจี๋ยก็เริ่มพึมพำเบา ๆ แทบไม่ได้ยินเสียงของเขา แต่ด้วยสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ เสียงพูดของเขาก็ถูกขยาย

เมื่อหลินเจี๋ยเห็นด้วย เซี่ยชีหรั่นก็ยิ้มออกมา ในค่ำคืนที่มืดมัวนี้ รอยยิ้มของเธอเหมือนดวงดาวที่ส่องสว่าง

หลินเจี๋ยฟังเสียงของเซี่ยชีหรั่นอย่างมึนมัว ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่นาที เสียงของเซี่ยชีหรั่นค่อย ๆ เบาลง หลินเจี๋ยตื่นตระหนกมาก เขาบีบมือของเซี่ยชีหรั่นไว้แน่น ๆ แต่เซี่ยชีหรั่นไม่ตอบกลับ เสียงในปากของเธอยังคงดังอยู่เรื่อย ๆ

“เซี่ยชีหรั่น?” หลินเจี๋ยพยายามพูดสามคำนี้ เป็นสามคำที่พูดอย่างยากลำบากมาก

ในใจของหลินเจี๋ยมีความกลัวที่ไม่มีวันสิ้นสุด เขาหลับตาลงอย่างช้า ๆ ค่อย ๆ กลับสู่การหลับใหลอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน หลินเจี๋ยรู้สึกว่าได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาใกล้

“ช่วยเราด้วย” หลินเจี๋ยตะโกนสุดแรง

มีทหารอยู่ข้างนอก เดิมทีกำลังวางแผนจะเข้าไปช่วยบ้านหลังถัดไปก่อน

“มีใครได้ยินไหม?” หัวหน้าหน่วยหยุดเดิน ดูเหมือนว่าเขาจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง แต่เสียงมันเล็กเกินไป

“ช่วยพวกเราด้วย”

เนื่องจากคำถามของหัวหน้าหน่วย ลูกน้องของเขาได้แต่ส่ายหัว

“เงียบ”

หัวหน้าหน่อยสั่งให้ทุกคนหยุดเดินแล้วทุกอย่างก็เงียบลงทันทีจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มปักตกลงพื้น

“ช่วยพวกเราด้วย” รอบนี้เสียงของหลินเจี๋ยค่อนข้างดัง

“มีคน เริ่มปฏิบัติ ระมัดระวังกันด้วย ช่วยคนออกมาอย่างปลอดภัย” หัวหน้าหน่วยสั่งการ ทุกคนก็เริ่มปฏิบัติทันที

ใช้ความพยายามอย่างมากในการช่วยเหลือหลินเจี๋ย

“มีแค่คุณคนเดียวใช่ไหมครับ?” หัวหน้าหน่วยจำได้ว่าเขาตะโกนร้องช่วยพวกเราด้วย แต่ไม่ใช่ช่วยผมด้วย นั่นหมายความว่ายังมีคนอื่นอยู่

“ช่วยเซี่ยชีหรั่นด้วย” หลินเจี๋ยสลบไปหลังจากพูดคำนี้จบ ร่างกายของเขาทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเซี่ยชีหรั่นเขาคงจะทิ้งตัวสลบไปนานแล้ว