ตอนที่ 1105 สาวใช้ตัวแสบ 1009

ตอนที่ 1105 สาวใช้ตัวแสบ 1009

โม่เสี่ยวจุนยิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ ในใจแหลกสลาย โม่เสี่ยวจุนอยากชกเย่เชินหลินแต่สภาพเย่เชินหลินตอนนี้โม่เสี่ยวจุนก็ลงมือไม่ได้ เขาไม่ได้เลือดเย็นเหมือนเย่เชินหลิน รู้ทั้งรู้ว่าสถานะโม่เสี่ยวจุนเป็นใครก็ยังอิจฉา

“พูดจบแล้วใช่มั้ย”

เย่เชินหลินถามเรียบๆ คล้ายว่าที่โม่เสี่ยวจุนพูดไปไม่มีผลกับเขา

“เย่เชินหลินนายมันร้ายกาจ ถ้าฉันเป็นเซี่ยชีหรั่นตอนนี้คงทิ้งนายไปแล้ว มีสิทธิ์อะไรที่พ่อตายแล้วนายโกรธแต่จงหวีฉวนตายแต่เซี่ยชีหรั่นยังต้องอยู่ข้างนาย นี่ไม่ยุติธรรมสักนิด”

ทั้งคู่เถียงกันโดยไม่เห็นว่าเซี่ยชีหรั่นยืนอยู่ไม่ไกล โม่เสี่ยวจุนเดิมทีโมโหก็เลยเสียงไม่เบานัก

“แม่ฮะ”

เนี่ยนโม่ปล่อยมือเย่เชินหลินไปหาเซี่ยชีหรั่น เด็กค่อนข้างอ่อนไหว เนี่ยนโม่รับรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นอารมณ์ไม่ดี เขาก็ทำตัวดีอยู่ข้างๆเซี่ยชีหรั่น ไม่พูดอะไร

คำว่าแม่ทำให้ทั้งคู่ที่กำลังเถียงกันหยุดชะงัก

แม้แต่เข็มที่หล่นบนพื้นก็คงได้ยิน นับประสาอะไรกับเสียงใจเต้น

“อยู่ที่นี่ตอนนี้ฉันไม่สบายใจ ฉันจะพาลูกออกไปที่อื่น” เซี่ยชีหรั่นจูงเนี่ยนโม่ เอ่ยเสียงนิ่ง สงบคล้ายว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

สีหน้าเธอไม่บ่งบอกอารมณ์ โม่เสี่ยวจุนมองเซี่ยชีหรั่นอย่างสงสัย ไม่ว่าจะมองยังไงเขาก็ดุไม่ออกว่าเซี่ยชีหรั่นคิดอะไรอยู่ โม่เสี่ยวจุนรู้สึกปวดใจ ชีหรั่นเจออะไรมาทำไมถึงกลายเป็นคนเข้มแข็งขนาดนี้

ชีหรั่น ขอโทษนะ พี่ดูแลเธอไม่ดีเอง

“คุณจะไปเหรอ” เย่เชินหลินถามเสียงสั่น เสียงของเขาสั่นจนสังเกตได้

ฝู้เฟิ่งหยียังไงก็เป็นแม่ของเย่เชินหลิน พอได้ยินน้ำเสียงเย่เชินหลินเป็นแบบนั้น เธอก็รีบไปจูงเซี่ยชีหรั่นแล้วเอ่ยว่า “ชีหรั่น พูดอะไรกัน หนูควรอยู่ที่นี่นะ”

“ขอโทษนะคะ คุณน้า ช่วงไม่กี่วันมานี้ชีหรั่นไม่ได้คิดให้รอบคอบ อีกไม่กี่วันชีหรั่นจะกลับมาขอโทษ” เซี่ยชีหรั่นโค้งคำนับขอโทษให้ฝู้เฟิ่งหยี ท่าทางเคารพเต็มที่ ทำให้คนมองไม่ออกว่าผิดปกติตรงไหน

“ชีหรั่นในเมื่อจะไป งั้นไปพักที่บ้านพี่ก่อน เธอกับพี่สะใภ้รู้จักกันดีนี่”

โม่เสี่ยวจุนได้ยินว่าเซี่ยชีหรั่นจะไปก็ดีใจ ชีหรั่นจะหลุดพ้นจากเย่เชินหลินแล้ว

“ขอโทษนะพี่ ฉันว่าฉันไปหาห้องพักข้างนอกดีกว่า บ้านพี่กับพี่สะใภ้ฉันไม่อยากรบกวนแต่ไว้ฉันจะไปเยี่ยมนะ”

เซี่ยชีหรั่นพูดยิ้มๆ ไม่ว่าโม่เสี่ยวจุนคิดยังไง เซี่ยชีหรั่นจะไม่ไปที่บ้านของโม่เสี่ยวจุน เดิมทีจะไปหลินเจียง รู้จักสวีเห้าเซิงแต่เซี่ยชีหรั่นไม่อยากเป็นคนทำร้ายครอบครัวของโม่เสี่ยวจุน เขาจะเป็นพี่ชายของเธอตลอดไป

“เธอเป็นผู้หญิงจะไปอยู่ข้างนอกคนเดียวยังไง”

โม่เสี่ยวจุนไม่โอเค ถ้าไม่ใช่ตอนนั้นเขาสนใจแต่ลูก คงไม่ปล่อยให้ชีหรั่นหายไปนานขนาดนี้หรอก ยังดีที่ชีหรั่นยังอยู่ ดีกว่าอะไรทั้งหมด ตอนนี้เขาจะไม่ให้ชีหรั่นหลุดรอดสายตาอีกรอบ

“พี่คะ ฉันอยู่ข้างนอกมานานแล้ว ชินแล้วค่ะ ถ้าว่างพี่กับพี่สะใภ้มาเยี่ยมฉันก็พอ”

เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างไม่ลดละ

โม่เสี่ยวจุนร้อนใจ ใช้สายตาจ้องเย่เชินหลิน เห็นว่าเซี่ยชีหรั่นจะไปทำไมเขายังแยแสอีก

เย่เชินหลิน นายชอบชีหรั่นไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลย เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวจะไปอยู่ข้างนอกกับลูกสองคนก็ไม่ปลอดภัย

ไม่ว่าโม่เสี่ยวจุนจ้องเย่เชินหลินยังไง เย่เชินหลินก็นั่งไม่ขยับ คล้ายว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา

“คุณเย่ พี่คะ รีบห้ามชีหรั่นเร็วเข้า”

จิ่วจิ่วพูดอย่างร้อนใจ คิดว่าชีหรั่นพาลูกไปอยู่ข้างนอกก็ไม่วางใจ เธอมองเย่เชินหลินอย่างข้องใจเช่นเดียวกับโม่เสี่ยวจุน เย่เชินหลินรีบรั้งชีหรั่นเร็วสิ

ทุกคนต่างมองไปที่เย่เชินหลินอย่างคาดหวัง ชีหรั่นมองเย่เชินหลินขมวดคิ้ว เธอกลัวว่าเย่เชินหลินจะไม่ให้เธอไป แต่ในเมื่อตัดสินใจแล้วเซี่ยชีหรั่นก็จะไป อย่างน้อยตอนนี้เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ร่วมกับเย่เชินหลินไม่ได้

จงหวีฉวนเป็นภูเขาลูกใหญ่ที่กั้นระหว่างพวกเขา

“เย่เชินหลิน รีบพูดอะไรเข้า”

โม่เสี่ยวจุนมองเซี่ยชีหรั่นที่ใจแข็ง เขาร้อนใจมาก บางทีเพราะเคยเจอเรื่องชีหรั่น โม่เสี่ยวจุนถึงได้มีด้านที่ร้อนอกร้อนใจแบบนี้

เย่เชินหลินหมุนรถเข็นกลับมา ค่อยเดินออกไป มองสายตาทุกคน